De Woelvork

Op naar mijn lievelingsfirma Van de Neut in Groenekan voor wat 'vroege' pootaardappelen. met in mijn achterzak een lijstje namen van de vroege rassen. 

Bij Van de Neut hebben ze kisten vol losse pootaardappelen, per ras koop ik 10 aardappelen. Je moet ze zelf wegen en stickeren, op een héél oud apparaat waar de prijsstickers onleesbaar uit komen, die ook nog eens niet plakken. Een nieuw inktpatroon zou wonderen doen, maar blijkbaar vinden ze dat het geld niet waard. Hun scanner bij de kassa leest de lichte barcode niet dus van elk zakje moet de verkoopster apart een code in de kassa intypen. Allemaal vrij zinloos, maar ze lijkt er niet mee te zitten. 

Bij de aardappelen tref ik een mevrouw met wie ik aan de praat raak. Over aardappelen en uien. Hoe ik in die jaren moestuinieren geëvolueerd ben. Zij komt uit Maartensdijk, vertelt ze, en is daar secretaris van de volkstuindersvereniging. Ik vertel dat ik in deze tijd van het seizoen het omspitten van de aarde zo zwaar vind. 'Ik spit nooit meer!' verklaart zij. 'Ik heb een woelvork.' Een wat? Ze googelt wat en toont me een plaatje. 'Hij is wel een beetje duur (ca € 169) maar hij is geweldig. Alle medetuinierders gebruiken hem. Je blijft rechtop staan, het is niet zwaar, je krijgt geen pijn aan je rug.' 

Bij de kassa waar de verkoopster bezig is met de nummers van de aardappelen in te typen, vraag ik voor de zekerheid aan de mede klant: 'Woelvork zei u hè? Mijn kortetermijngeheugen doet het niet meer zo.' Ze schatert het uit. Grote herkenning. Zestigershumor.