Sint op gym

Verrassing op de gym: na de les krijgen we Sinterklaasavond. Sinterklaas zelf is er niet, die is onwel, maar Juf heeft over alle dames een gedicht gemaakt en een chocoladeletter. En de oudste dames hebben warme chocola mee en boterletter en zelfgemaakte borstplaat. De tachtigplussers kakelen honderduit over vroeger toen ze jaarlijks een weekendje weg gingen met de gymclub. Dinie trad en treedt nog steeds op met Utregse humor, een soort Tineke Schouten. Iedereen is blij met de toekomstbestendigheid van deze reeds 35 jaar bestaande gymclub. De nieuwe leden (relatief jonge vijftigplussers) kijken hun ogen uit.

O Holde Kunst

Wat is dat toch met middeleeuwse heiligenbeelden? Ik vind ze prachtig, zo lief, zo troostrijk, zo knullig, ooit zo rijk en nu zo  gerestaureerd afgebladderd. Een tijdje geleden vond ik onverwacht zo'n oog genade beeldje in een kerk in IJsselstein: Onze Lieve Vrouw van Eiteren Hulp in nood. Er zijn niet veel van dit soort beelden meer in Nederland, de meeste zijn teloor gegaan in de Beeldenstormen in de 17e eeuw. Daarna kwamen er nieuwe modes in de heiligenbeelden, veel protseriger en vooral getuigend van statuur en macht. 

Nu is er een tentoonstelling in het Utrechtse Catharijneconvent met middeleeuwse heiligenbeelden en altaarstukken uit de periode 1100-1350. ‘North & South’ heet de tentoonstelling. Ze stammen uit  afgelegen dorpskerkjes en musea in Catalonië (Spanje) en in Noorwegen. De Pyreneeën in het zuiden en de fjorden in het noorden beschermden ze tegen de woedende Reformatie, die op zich alle reden had om is woedend te zijn op de katholieke kerk, wegens alle repressie tegen andersdenkenden, maar het is eeuwig zonde dat dat ze alle beelden en andere kunstschatten vernield hebben.

Wat heel bijzonder is: de Spaanse en Noorse stukken lijken heel erg op elkaar. Blijkbaar werd er in de Middeleeuwen ook al veel gereisd van Spanje naar Noorwegen en was er uitwisseling tussen kunstenaars. De liturgie in de katholieke kerk is overal ter wereld ongeveer hetzelfde, zodat iedere katholiek overal ter wereld zich thuisvoelt in de kerk, en blijkbaar gold dat ook voor de beelden. De tentoonstelling laat dat overtuigend zien. Hij is heel mooi vormgegeven met goudgele en warmrode wanden waar de beelden prachtig tot hun recht komen. 

Aan het eind is een hedendaagse installatie waarvan ik niet gevonden heb wie hem gemaakt heeft met religieuze altaarkunst. De muziek 'Miserere mei, Deus' door het Tenebrae Choir trekt je er helemaal in. 

‘Ontspannen’

Tegenwoordig krijg je geen datum meer bij je uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek borstkanker, maar moet je jezelf via je DigiD een weg zoeken door hun niet al te klantvriendelijke website. Ik had het er met iemand over die ook veel liever gewoon directief een datum kreeg. Nu ligt die brief daar maar op de keukentafel. Moet ik nog doen, denk je steeds. Mórgen. Nou ja, het lukt natuurlijk wel met die site, maar het stoort mij dan weer dat je geen bevestigingsmail krijgt net de datum en tijd die je zelf uitgekozen hebt. Je moet het wel opgeschreven hebben voor je de afsprakenpagina hebt dichtgeklikt. Oeps.

Ze zitten nog steeds in het laatste stukje nog niet opgeflufte Hoog Catharijne tegenover Bakker Bart. Eigenlijk heb ik er niets over te vertellen behalve hoe erg het weer is dat je borsten tussen twee platen worden gemanoeuvreerd en geplet. Één foto moet over. ‘Uw billen achteruit, uw hoofd een beetje naar rechts, uw schouders ontspannen, en gewoon ademhalen.’ Ontspannen, terwijl je borsten geplet worden tussen platen en hij je billen ver achteruit moet steken. 

Lowlights

Het Poolse maisje had gesuggereerd dat ik rode highlights zou nemen toen ik in september advies vroeg hoe mijn huidige haar op te leuken. Highlights zijn volstrekt onbekend terrein voor mij, dus ik weet het niet. K. blijkt ook highlights te hebben, die heeft laatst al uitgelegd hoe het werkt. Met stukjes aluminiumfolie. 

Nu vertelt het Poolse maisje: ‘Je kunt highlights nemen, maar ook lowlights.’ Huh? ‘En het kan ook allebei.’ Het wordt steeds moeilijker kiezen. ‘Wat adviseer je me’, vraag ik, maar daar waagt ze zich niet aan, ik moet zelf kiezen. Maar zelf houdt ze erg van lowlights, dan fleurt het bestaande wit en grijs extra op. Dus kies ik voor lowlights, donkere stringen in het haar, kijken hoe dat staat. En wellicht later ook nog highlights. 

En op de leestafel light lokkend het AD, met daarin een interview met Loes Luca met kort helrood haar. Iedereen zegt dat dit grijze mooier is.

Terug naar Zweden

De hele middag en avond werk ik aan het vakantieboek van 2018.  Drie weken Zuid-Zweden in de ontzettende hittegolf. Knetterzonnig en tot 40 graden was het. Wat is dit een geweldige manier om al die plekken en momenten opnieuw te beleven. De beelden en de de namen van plekken terug te vinden.  

Ik heb lang niet van alles foto’s gemaakt. Niet van de winkels bijvoorbeeld waar we boodschappen deden, de kantoortjes van de campings waar je verse broodjes  haalde, de restaurants en terrasjes waar je uren doorbracht. Nu zou ik beelden er wel bij willen zien. De dagelijkse dingen naast de toeristische highlights en het stille natuurschoon.

Grappige manier om te reflecteren hoe mijn geest werkt. Thuis en in de vakantie. Ga je op vakantie om tot rust )te komen of om de wereld te ontdekken? Het is of ik nagenietend nog meer geniet dan op dat moment zelf. Op het moment zelf wil ik grasg zijn waar ik ben, en niet te veel verplaatsen. niet per auto. Nu ik het boek bekijk denk ik: Wat hebben we eigenlijk weinig gezien! Dat komt door mij, omdat ik al gauw denk: genoeg is genoeg. Nu zou ik zo wel weer willen en alle Opgedane kennis en ervaringen nu verdiepen. Dat geldt geloof ik voor elke vakantie.

Terug naar Vlaardingen en Maassluis

Het is erg leuk en bevredigend om themafotoboekjes te maken. Het zal u als lezer dezes niet ontgaan zijn: 2019 was ook het jaar van het afscheid nemen van Schoonmama. Aat heette ze. Een boekje kun je af en toe doorbladeren en dan weer terugzetten in de kast.

De foto die ik voorlopig voor de cover gekozen heb was denk ik met Kerst. Ze woonde in haar laatste kamertje weer aan een binnentuin. Dat kamertje was goed, die deed erg aan haar thuis denken: met het uitzicht op de tuin met de vogeltjes. Ik had een voederbakje op het raam geplakt. Als ik naar die foto kijk dan zie je haar al een beetje verdwijnen.

Terug naar Schotland

Eerst wil ik één fotoboek maken over heel 2019, maar ik kom om in de foto's. Hoe te beginnen. Waar? Hoe in te delen? Ik download de foto;'s uit de cloud, deel ze in in themamapjes, maar dat blijkt werkendeweg toch onevenwichtig. Uiteindelijk begin ik met het vakantieboek Schotland 2019. Ik download diverse fotoboeken-editors, want ik heb al jaren geen fotoboek meer gemaakt, maar die van het Kruidvat bevalt me nog steeds het beste. Daarmee kan ik door mijn mapjes bladeren en per spread werken en desgewenst spreads toevoegen.

Wat is dat leuk, het fotoboek. Wat hadden we een prachtige vakantie. Dat zie ik nu pas. Het boek eindigt op de gipskamer in het Diakonessenziekenhuis te Utrecht. De gipsmeesteres doet mij hardroze gips om. Ik ben (nog) heel vrolijk. Wist ik veel. De foto op het omslag is op de Orkneys, op het Mainland bij Stromness, met uitzicht op het eiland Hoy. Om 03 uur is het boek klaar. 5 december kan ik het ophalen bij mijn buurt-Kruidvat.