Het oude Postkantoor (2)

Het is echt een ding hier te Utrecht: de bibliotheek die naar het oude Postkantoor verhuist. Nog een paar weken. Het heeft heel lang geduurd, ook vanwege archeologische vondsten. Ze maken je echt nieuwsgierig met filmpjes. Erg leuk om hier de directeur, de architect, de werkers, en nieuwsgierige bezoekers in beeld te zien. Raar te bedenken dat dit in mijn (vorige) baan echt een belangrijk ding voor me zou zijn: ik zou een interview met de directeur hebben, alsook een interview met de eigenaren van de boekhandel Broese die er ook gaat komen, Hani501 en ik zouden naar de Opening gaan, en fotoreportages maken. Au au.

Dagje uit

Kent u die mop van die mensen die naar Parijs gingen? Die gingen niet. Zo voel ik me nu. De vrijwillige taxidienst waar ik voor rijd heeft voor de vrijwilligers een uitje geregeld naar het Louwman Museum in Wassenaar. Een museum met oldtimers. Daar zou ik nou zelf niet zo gauw naar toe gaan, maar je kunt je altijd weer laten verrassen. Bij mijn weten volgens een mail zouden we om 09u vertrekken, met een bus, en ik was juist extra vroeg opgestaan op een beetje fris te kunnen kwebbelen met de collega’s. De ochtendstond. 

En ik sta daar voor mijn gevoel ruim op tijd (om 08.50u) maar te wachten: geen bus en geen mens te bekennen. Niemand neemt een telefoon op.

Blijkt er een paar dagen geleden een groeps-appje geweest te zijn dat de bus er om 08.30u staat en dat ze uiterlijk om 08.45u vertrekken. In de hausse aan appjes waar medewerkers proberen diensten te ruilen moet die mij ontgaan zijn. Blijkbaar hebben de anderen het wel gezien. Al die communicatiekanalen ook...

Het oude Postkantoor (1)

In de bus maar het station hoor ik twee jonge mensen praten over een nieuwe Albert Heijn in de Utrechtse binnenstad. ‘Waar is die dan precies’, vraagt het meisje. En die jongen omslachtig uitleggen. Ik snap er niets van. Zij ook niet. Waarom zegt hij niet: ‘In het oude Postkantoor. Waar straks de Bibliotheek komt?’ Misschien weten die jonge mensen niet van ooit een postkantoor, of een bibliotheek, ze weten niet wat voor statig Instituut een postkantoor ooit was.

Dan ga ik er zelf maar een boodschapje doen. De AH bevindt zich ónder wat straks de bibliotheek wordt, in het souterrain. Zonder daglicht. Er waren nooit supermarkten in de Utrechtse binnenstad en nu ineens drie. Mega en met nieuwe concepten. Het zijn mandjes-winkels, voor de kleine boodschap, geen karren.

Couturissime

Op naar de Kunsthal in Rotterdam omdat er een expositie is van tekenares/illlustrator Sylvia Weve, die ik erg bewonder, en er is ook een tentoonstelling met foto’s van Peter de Krom over Hoek van Holland. Maar de drukte in het museum betreft niet deze twee maar de Franse modeontwerper Thierry Mugler, een enorme publiekstrekker die geheel aan me voorbij is gegaan omdat couture niet zo’n onderwerp van mij is. Het blijkt de eennalaatste dag van zijn tentoonstelling Couturissime te zijn.

Ik ga best regelmatig naar Rotterdam omdat ik door Rotterdam lopen erg leuk vind, en dan vooral van het station naar en door dat Museumpark-in-wording. Rotterdam is helemaal zo’n geconstrueerde stad en ze doen dat telkens weer indrukwekkend. Mooi is het niet altijd, laat staan gezellig, maar wel energiek en dynamisch.

De expositie met tekeningen van Sylvia Weve over de Metamorfosen van Ovidius is maar een hoekje en bestaat uit slechts enkele panelen, dat kun je nauwelijks een tentoonstelling noemen, hoewel ik het bijbehorende boek met rijmelarijen van Maria van Donkelaar en Sylvia Weve wel wil hebben nu. Wauw. 

En de foto’s van het niksige Hoek van Holland, dat moet dan maar mijn stukje voor Museumkijker worden. 

Dan ga ik toch maar couture kijken, nu ik er toch ben, want daar komen al die mensen voor. Veel meiden ook. Deze Thierry Mugler is wereldberoemd omdat hij veel beroemde popartiesten en hun shows aangekleed heeft. David Bowie. Madonna. Lady Gaga. Beyoncé. Hij is al een couturetopper sinds 1977. 150 stukken staan er en het is multimediaal bijzonder wervelend. De mensen krijgen waar voor hun (entree)geld.

Kunst te koop

Nu heb ik zomaar twéé gegadigden voor mijn kraanvogels! Dat is leuk! Ze wonen allebei op het Mecklenburg Vorpommernse platteland, waar de kraanvogel meer tot het dagelijks leven hoort dan hier. Nu moet ik verzendbare lijstjes aanschaffen, met plexiglas, zodat ik de ingelijste kunstwerkjes per post kan verzenden. Want zelf bezorgen gaat nog wel naar het land van Maas en Waal, maar niet helemaal naar MeckPom.

Laat ik even reclame maken. Mocht u denken: ik wil ook wel zo’n ingelijst werkje, of drie: ik heb bijvoorbeeld ook prachtige lentebloemen, al zelf ik het zelf, zoals de magnolia. En zwanen, en moestuintekeningen, ook te gebruiken voor uitnodigingen en andere toepassingen. En cadeaus. Ze zijn iets kleiner dan A4-formaat en ze gaan in lijstjes van 30x40 met passe-partout. Mocht u denken: ja wat een goed idee! Veel tekeningen staan op dit blog onder de tag ‘Tekeningen’ en natuurlijk ook op lucietheodora.com.

Utereg

Er zijn om 20u maar weinig dames op het koor. En geen afzeggingen. Twee sopranen slechts. We beginnen toch maar. Het blijkt door de wedstrijd FC Utrecht tegen Ajax te komen in stadion De Galgenwaard. Het bekerduel van de KNVB. Heel de ring om Utrecht staat vast. Het Stedelijk Gymnasium waar wij repeteren is niet ver van dat stadion. Onze sectie Houten is daardoor drie kwartier te laat, want kon ook nog eens nergens een parkeerplaats vinden.

Het is nog maar een maand voor ons optreden. Ik vind dat we het niet slecht doen, al voel je de tijd dringen.

De meeste dames koorleden houden niet van voetbal, maar als ik meld dat het 1-0 staat voor Utrecht met nog 20 minuten te gaan zijn toch wel even gespitst. En als we naar ons stamcafé fietsen gaat er een golf van gejuich door de stad. Ongelofelijk geluid is dat. Minutenlang. Aan onze stamtafel zoek ik nog even op wat dat was. Das was dus de 2-0 en het affluiten van de wedstrijd. Langzaam stroomt ons smaakvolle café vol voetbalsupporters. Het is een heel beschaafde wijk dus het zijn ook beschaafde voetbalsupporters.

Grus grus

Op de velden rond Kirch Kogel liepen twee kraanvogels enorm lawaai te maken. Zijn ze aan het baltsen, vroeg ik nog. Zus4 dacht van wel. En dan? Dat wist ze niet.

Kraanvogels (hun wetenschappelijke naam is grus grus)  hebben in veel culturen een symbolische waarde. Boodschapper van geluk bijvoorbeeld, of symbool van gezondheid, waakzaamheid, rechtvaardigheid en een lang leven.   

Kraanvogels zijn sinds enige jaren ook weer in Nederland te zien, onder andere in het Fochteloërveen. 'Het leukst zijn ze in de paartijd, wanneer ze dansen en springen om elkaar het hof te maken. Om dat te zien moet je wel naar de broedgebieden gaan en soms maak je het mee bij vogels die neerstrijken tijdens de voorjaarstrek in maart', valt te lezen op de site natuurfotografie.nl