Juliana

Met de buurvrouwen Clau en An gaan we lunchen in de buurt. We hebben een leuke lunchroom uitgezocht bij het Julianapark, maar dat blijkt dicht op dinsdag, evenals het nieuwe Zuid-Afrikaanse restaurant Bee's Hive waar ik in oktober al eens met de Tuinvriendinnen gegeten heb. Er is niet heel veel horeca bij ons in de wijk, dan hebben we alleen nog Afrikaans bij 'Ebony' en 'Oriëntaals' bij Juliana. En natuurlijk hebben we The Color Kitchen bij ons achter, maar die ook dicht op dinsdag. Vóór het restaurant spreekt dat er allemaal Chinezen zitten te lunchen. Het is een soort shared lunching, je bestelt allemaal hapjes. De ober is eerst niet zo toeschietelijk, eerder streng, maar later trekt hij gelukkig bij en lacht hij ook wel eens. 'Wel terugkomen hoor', zegt hij tegen mij.

Een (zijn?) vrouw laat ons het hele restaurant zien, met ook de Japanse afdeling. Het is echt bedoeld om in groepen te eten, op tafel staat een draaitafel waar de spijzen op rondgaan.

https://www.duic.nl/algemeen/algemeen/56311/op-bezoek-bij-restaurant-juliana-in-utrecht-ik-wil-mensen-echt-chinees-eten-laten-proeven

Zus4 appt empathisch over de trekhaak: 'Hoe weet jij/hij dat hij niet tegen jóu aangereden is?' Zaadje van twijfel is gezaaid. Enfin, ik denk: ik ga even de verzekering bellen om te vragen wat te doen. Nou dat gaat dus niet. Dat bestaat niet meer. Het moet online of via de app. Maar er is geen mogelijkheid om dit vergaal in die kleine keuzeveldjes kwijt te kunnen. Ik begrijp dat eiser en ik samen een schadeformulier moeten invullen en uploaden. Dus moet ik die man maar bellen dat hij hier moet komen? Ik probeer online hulp te krijgen. Eerst een virtuele assistent, een chatbox, die niets van mijn vraag begrijpt. Hij wil het overgeven aan een 'echte' assistent (ook chatbox), maar die is niet beschikbaar en na een kwartier wachten nog steeds niet. 

Ik moet de eiser niet gaan appen, want dan veroorzaak je stress en mogelijk oorlog, ik moet hem gaan bellen. Als hij geld wil moeten we samen dat schadeformulier invullen. Dan moet ik heel vrrienelijk zeggen: komt u maar nar Utrecht. Eerst nog maar even niet.

Trouwens kom ik ook nog in andere apparatenstress, want de functie PrintScreen is in Windows11 veranderd.  Het was altijd heel gemakkelijk, je drukte op PrtScr en plakte dan dan in Paint. Maar u is het anders en ik begrijp het niet. Zulke kwesties zoek ik altijd op in SeniorWeb, die leggen het heel eenvoudig en begrijpelijk uit, maar nu kan ik niets omdat de bank-verzekeraars-site open staat en die blokkeert alle verkeer naar andere sites. Grr.

De trekhaak

We gaan weer een mooie zondagse boswandeling doen, nu bij Hoge Vuursche. Een keer eerder waren we daar. Het is vlakbij Hilversum. Ik herinner enig dwalen om het begin van de wandeling te vinden. Er is daar een tamelijk grote parkeerplaats, want ook een klimparadijs en een mountainbike paradijs, maar dat zal allemaal bij deze temperaturen (rond nul) wel niet zo'n vaart lopen.

Het is inderdaad weer even zoeken naar de wandeling, maar het lukt. Het is een mooi naaldbomenbos. Na afloop van de wandeling liggen er twee briefjes bij de auto. We zouden met de trekhaak in hun bumper zijn gereden. Boem. Niets van gemerkt. Maar ze hebben foto's gemaakt en ons kenteken genoteerd. Schrijven ze op het briefje. 

Ik pruttel eerst wat, dat ik zo voorzichtig achteruit inparkeerde, dat je zoiets toch voelt, maar goed, tegen de tijd dat ik thuis ben heb ik me ermee verzoend en bel ik ze op. Of ik een foto mag. En die is nogal overtuigend. Ze wonen in Almere. Morgen bellen we elk onze verzekering hoe nu verder. Zucht.

Tove 3

For the records: nu heb ik ook deel drie uit van de Kopenhagen-trilogie van Tove Ditlevsen: Afhankelijkheid. Haar huwelijkse levens. Haar eerste man was een dikke dertig jaar oudere redacteur die zorgde dat haar eerste gedichten uitgegeven werden. Hij was bijzonder ongezellig thuis. Zei niets. Daarna kreeg ze een economiestudent met wie ze een dochtertje kreeg. Toen kreeg ze kennis aan een arts die haar verdovende middelen toediende waarvan ze de roes zo heerlijk vond dat ze bij hem bleef en dagelijks injecties van hem kreeg en steeds verslaafder raakte, tot ze in een psychiatrische kliniek opgenomen moest worden om af te kicken. De vierde man was een mediaman, een machtige man, die nog een andere vrouw had en die haar na een paar jaren zo weer verliet.  Het is dus allemaal in de jaren vijftig, zestig. 

Ze schrijft niet over haar 'gevoelens', ze zoekt niet naar oorzaken voor haar keuzes en haar gedrag, ze schrijft niet over haar werk. Het is heel feitelijk soort van lakoniek. Heel eerlijk ook. Ze schrijft over zaken waar zeker in die dagen denk ik niet veel over geschreven werd: abortus, verslaving, afkicken. Ik heb het er nog even met Ella over, die de drie boeken ook verslonden heeft, maar die kan het ook niet goed benoemen.

Zus4 in MeckPom heeft een Kopenhaagse Schwiegertochter van eindje in de 20 en die heeft ook een Tove in huis.

Cursus

Tweede les alweer van de Zen-Zien-Tekencursus. De juf die vond dat ik wel wat extra lessen kon gebruiken heeft mij overgehaald. Het is vier lessen. 

We zijn met acht dames en één heer. Het is allemaal een beetje ijl en iebelig, ik heb er duidelijk gemengde gevoelens over. Het is meer mediteren dan tekenen. De juf wel almaar weten of ik het leuk vind en een toevoeging aan wat ik al ken. Ik kan moeilijk nee zeggen, dus ik zwam er een beetje omheen. Ik heb nog nooit zo goed naar een tomaat gekeken, zeg ik bijvoorbeeld en dan glimt ze. Er is ook een dame van ver in de tachtig met haar dochter. De oude mevrouw heeft veel botanisch getekend, en nu wil ze almaar gunnen. Of ik dat ook heb. Nee, gummen mag niet, zeg ik dan. Maar het is wel gezellig om samen te tekenen.

Tove deel 2

Gelezen: Jeugd van Tove Ditlevsen. Deel 2 van de Kopenhagen trilogie.0ver haar puberteit. De school, de baantjes, eerst in de huishouding waar ze absoluut niet geschikt voor is, dan magazijnbediende en typiste. En ondertussen uitgaan met vriendinnen en jongens zoenen. Het is heel onderhoudend, eerlijk, het zoeken naar en weg in een niet al te kansrijke omgeving. 

Ik ga wat googelen over Tove Ditlevsen en kom op een Balie-debat over de schrijfster met onder anderen Marja Pruis en een jonge Deens-Nederlandse theater maakster wier moeder altijd idolaat was van Tove. Heel bijzonder dat zij niet internationaal doorbreekt. Ik stuit ook op een filmpje waarin Maarten 't Hart de schrijfster bespreekt. Hij vindt het werk onderhoudend, je leest dóór, maar niet briljant. 

Mij doet het werk denken aan de Duitse schrijfster Irmgard Keum die ook slimme eigenwijze meisjes als hoofdpersoon koos. 

Kwijt

Ik zou gaan wandelen, maar ik ben mijn telefoon kwijt. Een tafereel dat zich vaker voordoet. Met de sleutels heb ik het ook, maar veel minder. Bél jezelf dan even, zou je zeggen, maar dat helpt niet, ik heb de ringtone vaak op zacht of uit. Verschrikkelijk. Ik was alleen maar opgestaan, had ontbeten en koffie gedronken, gedoucht, bed opgemaakt, streepjes onder de ogen gezet, wat appjes gestuurd. een boodschappenlijstje gemaakt en de vuilniszak in de container gegooid. Op al die plekken is geen telefoon.

Gelukkig heb ik Whatsapp ook op de laptop en kan ik Ella melden dat ik later kom. We lopen prachtig langs het jaagpad langs de Kromme Rijn, van de StayOkay in Amelisweerd naar restaurant het Wapen van Bunnik, maar ik kan alleen maar aan de telefoon denken. Ik kan niets zonder telefoon. Stuur je een Tikkie? O nee dan kan niet. Betalen kan niet meer. Ik ken geen een telefoonnummer meer.

Op weg naar huis hoop ik zo dat Bobby hem gevonden heeft en dat-ie bij thuiskomst gewoon rustgevend op de bartafel ligt. Maar nee. Opnieuw de gang langs alle denkbare plekjes in huis. Niets. Wéér met de vaste telefoon mij mobiele nummer bellen. Ik hoor niets, maar dat is niet zo gek want ik ben best doof. Maar toen we dit eerder deden hoorde Bobby ook niets, terwijl hij heel goed hoort. Toch probeer ik het tegen beter weten in nog een keer en in het halletje op de eerste verdieping hoor ik een heel minuscule ringtoon. Mijn ringtoon. Als ik een van de kamers in loop is het geluid weer weg.

Nou ja, uiteindelijk vind ik 'm in de zak van mijn ochtendjas. Wat een opluchting.