Hair

'De crisis laait vandaag met kracht op', kopt Het Parool. Ik zou me er steviger in moeten verdiepen, maar het wil niet goed. Ik lees het allemaal en het is groot, dat is duidelijk. Stukjes erover schrijven kan ik echt niet. Nog maar even de kop in het zand en over wat anders.

In de Kunsthal te Rotterdam is een tentoonstelling over haar. HAIR. Ik zag er zaterdag een stukje over op tv. De Duitse fotografe Herlinde Koelbl, maakster van de foto's, is zelf roodharig. Ik vind het aardig om de tentoonstelling te noemen omdat-ie in diverse van mijn themalijnen valt: zowel van die van ‘natuurlijk rood haar’, als die van de roman Feuchtgebiete van Charlotte Roche. Bij een lang artikel in nrc next van vorige week over de vertaling van dat boek – het is vertaald als Vochtige Streken - stonden foto’s van deze tentoonstelling afgebeeld.

Raar onderwerp: mannen en vrouwen en haar. Er wordt steeds meer geschoren. Maar scheergedrag is intiem en niet erg openbaar. Ik heb al een paar keer verjaarspartijtjes meegemaakt waar vrouwen besmuikt over heur scheergedrag onthulden. Je hoort niet alleen vrouwen over scheren, ook mannen. Zijn het voornamelijk het alleen homo’s en sporters die hun lichaam scheren?

Zes jaar lang heeft Koelbl gezocht naar mensen met een bijzondere haargroei. In deze tentoonstelling laat zij onbedwingbare haardossen zien, gevlochten kunstwerken, sierbaarden en schaamhaar; haar van boven en van onderen, op armen en op benen. 'Vanaf geboorte tot dood is ons haar onafscheidelijk en intiem met ons verbonden. We hebben het te veel of te weinig, het is lang of kort, krullend of steil en het verandert naarmate we ouder worden. Haar speelt een belangrijke rol in wie we zijn en hoe er naar ons gekeken wordt.' Ik wil er zeker naar toe.

Kunsthal Rotterdam
Boek Hair, Hatje Cantz Verlag, ISBN 978-3-7757-2029-8, prijs € 39,80

De kleine Ludie

Ik vertelde Vink dat het zo raar is om jezelf als kind alleen in het rijtje van vijf à zes te zien staan. Ze suggereerde me om mezelf gewoon eens uit zo'n rijtjesfoto te knippen en los neer te zetten. OK. En dan zit je ineens met een vage zwartwit foto zonder omgeving in je hand - want in die omgeving stonden alle zusjes. Vier in totaal. Knip. Weg jullie. (Even maar hoor)

Grijs was het jasje en grijs was de maillot. Dat weet ik nog goed. De kleur van de handschoenen en het rokje weet ik niet meer. Eerst had ik ze groen getekend, maar dat klopt niet. Ik geloof niet dat ik groen droeg. Groen vloekte indertijd bij rood haar. Nu kan alles bij rood haar, zelfs roze.

De kleine Ludie, denk ik nu vertederd. Ludie wilde wel van alles, maar kon niet zo goed meekomen en had niet zoveel zelfvertrouwen. De naam Ludie staat daarvoor. Ooit deed ik mee aan skelter-races op het schoolplein van de Ulo naast ons huis. Het waren skelters met een motortje. Hier moet de basis voor het thema Frau und Auto gelegd zijn. Met strobalen was er een parcours gelegd, en ik was de jongste deelnemer. Voor mijn gevoel skelterde ik als een speer door de bochten, maar in werkelijkheid schoot het geen meter op en moest de hele wedstrijd op mij wachten. De omroeper moedigde mij aan, maar had mijn naam verkeerd genoteerd: 'Daar gaat ze, de kleine Ludie Vermij!'

Die dag kreeg de kleine Ludie haar eerste en enige poedelprijs. Ze was heel trots, want wist niet wat een poedelprijs was.

Tjiep tjiep

Gisteren nòg een nieuwe schat op de kop getikt: een vogeltje dat tjiept als je er langs loopt. Bij spiriwinkel De Roos aan het Vondelpark, waar ik de kussens kocht, hebben ze zo'n diertje bij de ingang op de grond staan. Elke keer als er een nieuwe klant de winkel binnenloopt gaat er geen bel of een gong af, maar hoor je een vogeltje. Een goudvinkje dat je komst aankondigt. Ik gelijk enthousiast.

Dus toen ik op de Albert Cuyp bij mij lievelings Chinese mevrouw kwam, die mijn lievelings-blingbling-leesbrillen verkoopt (er waren er weer enige kwijt en stuk) het diertje te koop zag, heb ik het zonder twijfel en dralen aangeschaft. Ik was niet de enige, zei de Chinese mevrouw, het vogeltje ging erg hard deze week. Zal wel van de herfst komen en het gebrek aan zomer.

Ooit was ik bij schrijfster Charlotte Mutsaers op bezoek, om haar te interviewen over de kwestie Meulenhoff die ooit de gemoederen hoog opzweepte maar nu bijna iedereen wel weer vergeten is, en zij had ook zo'n vogeltje. Als je er naar zoekt vind je het niet. Dat is een diepe wijsheid. En dan ineens komt het zomaar op je pad. Dat was zo met dit vogeltje.

Hij staat mooi, daar voor mijn tekening van het mosbos. Zweden 2005. Natuurlijk was ik benieuwd of Vespa er hysterisch van zou worden, maar dat is niet zo. Blijbaar tjiept het dier niet zo levensecht dat zij het als een mogelijke prooi herkent.

Heb Bobby ook een gegeven. Hij nam het een beetje gereserveerd in ontvangst. Wat nu weer. Als je het niet wilt is het ook goed, zei ik beledigd, dan neem ik het wel weer mee terug. Maar het staat nu in zijn boekenkast en het mag helemaal niet meer mee terug. Elke keer als het vinkje tjiept (en ik loop er natuurlijk steeds langs, om het te láten tjiepen) straalt hij. Zie je wel dat je het leuk vindt! zeg ik dan gelijkhebberig. Maar hij zegt dat dat stralen komt omdat ìk er zo van geniet. Dat is ook goed.

Vespa vindt het geluk

Wie verzint dat nu: een spirituele kat! Vandaag heb ik de hoognodige parafernalia aangeschaft voor het Einfacher und Gluecklicher Leben: het gedroomde meditatiekussen. Eigenlijk zijn het er twee, want 'op één been kun je niet lopen...'

Ik ben na enige dagen twijfelen voor de blauwe versie van het kussen gegaan en niet voor de rode, omdat mijn rood-geel gehalte zo groot is. Niet alleen in mijn karaker, zie gisteren, maar ook in mijn kamer. Niet op deze foto te zien, maar de trap is donkerrood, de bank is okergeel. Warm warm warm.

Van Juf heb ik begrepen dat je voor je kussen een vaste rustige plek moet zoeken, bijvoorbeeld op zolder, en die plek moet niet alleen rustig, maar ook schóón zijn. Dus terwijl ik alweer overactief aan het stofzuigen en dweilen was geslagen lag het kussen voor mijn Rosa Mystica. Dáár vond Vespa haar thuis.

Dit weekend hebben we de hele zondag mediteren. Van 10 uur tot 17 uur. Dát had ik niet in de folder gelezen. Zes maandagavonden, soit! Maar mijn vrije zondag? Daar heb ik helemaal geen zin in. 'Ik wist het niet, en ik kan écht niet,' zei ik. Juf teleurgesteld! Juist die zondag is heel bepalend voor mijn spirituele ontwikkeling, zegt zij. En voor de werking en de opbouw van de cursus. Maar zelf denk ik stiekem dat Vespa en ik samen wel een heel eind komen.

Vanmorgen vloog ze nog

De tijd gaat zo snel dat ik niet eens de film 'Vanmorgen vloog ze nog' kon behandelen, die ik woensdagavond zag bij de Nederlandse Filmdagen. Er was première van drie films van RO TV, een samenwerkingsverband tussen het RO-Theater en RTV Rijnmond: 'Boem Boem Boem' en 'Even bestaat niet meer' van Pieter Kramer, en 'Vanmorgen vloog ze nog' van Bobby's jeugdvriend de filmmaker André van der Hout.

'n Bijzonder verrassende en onderhoudende avond was het. Het was geheel onduidelijk wat er documentaire aan was en wat geacteerd. De meeste acteurs van het RO Theater ken ik niet dus wie in de films de 'echte' mensen zijn en wie de acteurs is geheel de vraag. Dat maakt ze extra intrigerend.

In 'Boem Boem Boem' speelt actrice Jacqeline Kramer (mij bekend van ooit de serie 'Oud Geld')
een kunstenares die het bombardement op Rotterdam van mei 1940 herdenkt middels een gesubsidieerd locatietheaterproject rond de multiculti-bewoners van haar door het bombardement getroffen straat. Heel erg leuk, zoals de oude bewoners die het bombardement hebben meegemaakt geconfrontgeerd worden met de nieuwe bewoners overal uit de wereld die niets van de geschiedenis van Rotterdam weten en heel enthousiast meespelen.

'Even bestaat niet meer' gaf een kijkje in de wereld van het rolstoelboksen. RO-acteur Rogier Philipoom speelt de ooit veelbelovende bokser die zich terugvecht na een verkeersongeluk. Fantastisch wereldje, dat van die boksers, ook weer ruwe bolster blanke pit. Ik geloofde alle personages en het was heel raar deze bokser met dwarslaesie na afloop door de premierezaal te zien lopen.

Maar we gingen speciaal voor Andrés film 'Vanmorgen vloog ze nog'. Daarin wordt oud Feijenoord-keeper Eddy Treijtel achtervolgd door een spook uit het verleden. Ooit trapte hij met de bal een meeuw uit de lucht die zo dood op het veld neerplofte. Hij zingt de frustraties van zich af terwijl een groep fanatieke Sparta-aanhangers plannen maakt voor het terugroven van een legendarische meeuw uit het Feijenoord Museum Home of History. Behalve Eddy Treijtel spelen ook Jules Deelder en Hugo Borst mee. Erg geestig.

Regionale televisie heet dit. Deze ontzettend leuke films zijn daarom alleen op RTV Rijnmond en op digitale televisie te zien. Ze zijn zeer geschikt voor landelijke televisie, maar André was er pessimistisch over of ze ooit een zendercoordinator zouden passeren.

RO TV; De kwestie van de meeuwen in het Sparta- en Feijenoord-Museum

In de tipi

Herfst was het dus. Ik vandaag met de bolide naar Bergschenhoek. Wat? Waar? Bergschenhoek. Twee-en-een-half uur heen door storm & regen, twee-en-een-half uur terug door storm & regen. De radio kondigt alle files netjes aan: 13 km hier, 10 km daar, en dan nog eens 8 km weer een eindje verderop. Er is hoe dan ook geen ontkomen aan.

Had een dagje teamtraining bij Outdoor Valley in Bergschenhoek. Wat? Waar? Bergschenhoek. Werd geacht om 09.00 uur present te zijn. Ik zag er erg tegenop, vooral vanwege de kano's op de site. Bij storm & regen en het kledingvoorschrift 'Regenkleding Mee' in een kano? Ik?

Om 08.55 uur meldde ik Trainer (die ik al kende van het competentiemanagement) dat ik ongeveer ter hoogte van Nieuwerbrug was, vanwege 13 km file. 'Neem de N11!' zei Trainer directief, dus ik nám de N11. Maar afgezien van de A12, de A13 en de A20 en Maassluis ken ik Zuid Holland eigenlijk niet en mijn TomTom is stuk. Geen naam op de richtingborden zei mij iets. Bodegraven, Zoetermeer, is dat noord of zuid of oost of west vanaf waar ik was? Enfin, van de N11 geraakte ik op de N209, waar een ongeluk was gebeurd. (Minister Eurlings kan wel willen dat wij hier 100 km rijden, maar kómt hij wel eens op een N-weg?). Hoezo was ik blij met die bolide?

De teamtraining geschiedde in een Tipi-tent met daarin een vuurkorf met vuur waarvan de rook geacht werd bovenuit de tent te verwaaien. Daar is dat gat bovenin die tent voor. Maar dat deed die rook niet. Trainer droeg een outdoor-outfit (afritsbroek en lederen cowboyhoed). Een echte Marlborough-man, zeg maar. U begrijpt het al: Lucie Theodora enorm in-de-weerstand.

Maar dat bleek helemaal niet nodig! Het was hártstikke leuk. Ik deed met allemaal collega's (die mijn collega's niet zijn, maar mede-leidinggevenden) opdrachten met autobanden en balken en samenwerken en elkaar vastklemmen en kaartspelletjes. Onze beroepsgroep is van de pen en het woord, en niét van de autobanden, balken en touwen. Maar de wanhoop nabij werd iedereen als vanzelf los en leuk.

Kreeg ook een rapportje over mijzelf - op grond van een eerder op internet ingevulde test - en daarmee veel inzicht in mijn persoonlijkheid en gedrag. Ik blijk geheel van het Rode en het Gele type en/of gedragspatroon. Blauw en Groen zijn bij mij vrijwel afwezig. Mijn Basistype en mijn Werktype blijken vrijwel samen te vallen. Dat is geloof ik wel mooi. Van het rapportje had Trainer geen zin zelf geschreven, zo ontfutselde ik hem. Dat was geheel automatisch door een fantastisch programma gegenereerd. Trainer was er zelf fier op.

Onopgemerkt sterven

Zeg nu zelf: dit herfstweer is zo wennen, we gooien er maar wat poezie tegenaan! Het is Michaelis geworden, want J.C.Bloem is wel herfst maar teveel november. Bloem komt ook nog wel.

Herfst

De bomen roesten in het zieke licht
langs somber in zichzelf gekeerde grachten.
In wilde, stormdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht

boven de lege straten, smalle schachten
waar in een onverbiddelijk gericht
de zomer langzaam voor het najaar zwicht,
terwijl de huizen op het einde wachten.

Tegen de morgen is de strijd beslecht.
Een vage geur van heimelijk bederven
heeft aan de moede wind zich vastgehecht.

Tussen een handvol dunne zonnescherven
heeft zich de zomer moeizaam neergelegd
om eenzaam en onopgemerkt te sterven.

Hanny Michaelis