Bijbelplaatjes

Ik heb een prachtig boek toegestuurd gekregen van Feico D. Die van het koor dat laatst Philip Glass zong. Een fotoboek met foto's van ene Eric en Edith Matson van het Heilige Land uit de jaren dertig. Met de hand ingekleurde zwart-wit-foto's.

Schitterende droomfoto's zijn het, ze doen een beetje aan mijn eigen tekeningen denken. Weidse vaak lege landschappen met prachtig licht. Deze met die overstekende kamelen is toch fantastisch. Hoe zou die gemaakt zijn? Er moet een hoge berg zijn, of waren er in de jaren 1920 al vliegtuigen paraat voor luchtfotografie?

Er was in de jaren dertig een echtpaar dat reizen maakte naar Palestina. In Jeruzalem troffen ze een Amerikaanse leefgemeenschap met een fotostudio, die van de Matsons dus, van wie zij zo'n 1200 foto's afnamen. Niet foto's zoals wij die nu hebben, maar een soort negatieven tussen glasplaatjes geklemd. En dan met de hand ingekleurd. Die konden in de toverlantaarn.

Met deze lichtbeelden organisateerden zij educatieve avondjes over het Heilige Land, zodat de medegelovigen in Nederland met eigen ogen konden zien hoe het volk Israel achter Abraham aan door de woestijn was getrokken. Die foto's hebben over de hele wereld gezworven en zijn uiteindelijk in de kelders van het Joods Historisch Museum beland.

Bijbels als ik ben opgevoed raken de plaatjes een gevoelige snaar. Moet almaar denken aan de diverse kinderbijbels in ons ouderlijk huis. We hadden denk ik een Anne de Vries-kinderbijbel met illustraties van C. Jetses, maar mijn moeder had ook een kinderbijbel uit háár jeugd, met prachtige ingekleurde inplakplaatjes. Daar las ze vanwege jeugdsentiment soms ook uit voor.

- Mijn eigen boekbespreking op BoekbladLeest
- Foto's van Eric en Edith Matson

De Fiets Afhandel Centrale

De fiets van RoRo7 was weggeknipt bij het CS en staat al dagen bij de AFAC. De AFAC? De Amsterdamse Fiets Afhandel Centrale. Typisch een geval van eufemisme. Je fiets is weggeknipt van de fietsflat en dan mag je hem ver buiten de stad afhalen. De AFAC is een wonderlijke plek in het westelijk havengebied, ver voorbij de allerverste Praxis.

Of ik haar even wilde brengen met de bolide. Natuurlijk wilde ik dat. In de hoop dat ze ruzie ging maken. Maar dat deed ze helemaal niet. Ze gaf netjes een beschrijving van de fiets en de fietstassen, en keurig een tientje en haar identiteitsbewijs. Alles ging even smooth, we waren binnen vijf minuten weer weg. Ik kon maar nauwelijks rondkijken en proeven.

Er rijden karretjes af en aan met nieuwe afgedankte fietsen. Ik had eerlijk gezegd sterke associaties met concentratiekampen en opgestapelde lijken. Het leek wel een massabegraafplaats. Behalve vele rijen vindbare fietsen is er ook een hoge schroothoop met totaal afgedankte fietsen. 'Die zijn dood', zei de AFAC-medewerker die ons naar RoRo7's fiets begeleidde.

Hij legde uit dat echt niemand die fietsen wil. Niemand komt ze halen. Fietseigenaren wier fiets weggeknipt is krijgen maar liefst drie maanden de tijd om hun fiets terug te halen. Na die periode komen er handelaren die er wellicht nog wat in zien om de fietsen op te knappen en door te verkopen. Als ècht niemand de fiets wil dan komt-ie op die schroothoop en wordt-ie vernietigd.

Op de vraag of fietsafhalers wel eens boos worden antwoordde hij: Je kunt er geen peil op trekken. Sommige mensen die alle reden hebben om boos te zijn zijn het niet, anderen die hun fiets midden/dwars op een voetpad of voor een ingang neergezet hadden worden woedend dat hun fiets is weggehaald.

Selig sind die Toten

Ter voorbereiding op zaterdag heb ik de ganse avond aan de iPod, de partituur en de piano gehangen. Het is werkelijk ondoenlijk om uit die 95 pagina's en die oceaan aan geluid je eigen partij te distilleren. Ik kan het niet! Help! Het is zo vermoeiend dat ik er bij in slaap viel. Stel je voor dat ik zaterdag de weg kwijtraak. Ik denk dat ik uit pure stress maar ongesteld ga worden.

Bobby probeert mij gerust te stellen met de kennis dat er maar liefst 120 alten komen. Ik hoef alleen maar in het midden te gaan staan en desnoods te playbacken. En bovendien zijn die meezingconcerten bedoeld als een festíjn voor amateurzangers.

Mischien gaat het leerproces via de combinatie beeld+geluid beter. Er zijn op YouTube ontieglijk veel filmpjes van deze muziek. Hieronder staan alle delen. U hoeft er echt niet naar te kijken, dit is puur lesmateriaal voor mijzelf.

'Ein Deutsches Requiem' bestaat uit 7 delen:
1. Selig sind die da Leid tragen
2. Denn alles Fleisch, es ist wie Gras
3. Herr, lehre doch mich
4. Wie lieblich sinds deine Wohnungen
5. Ihr Habt nun traurigkeit
6. Denn wir haben hie keine bleibende Statt
7. Selig sind die Toten

Teodora zingt 'Ein deutsches Requiem'

Teodora Ciucur zingt 'Ein deutsches Requiem' van Johannes Brahms.

Selig sind, die da leid tragen

Zaterdag mag ik meezingen in Ein Deutsches Requiem van Brahms in een meezingconcert. De inschrijving is al gesloten, maar dankzij connecties mag ik toch meedoen. Mijn zangdroom is groot, maar mijn carrière op dit gebied is beperkt. Ooit zat ik in een studentencaberetgroep, daarna heb ik nog eens meegezongen in de 'Missa Brevis' van Mozart, en behalve wat afgekapte cursussen zitten er niet veel grote zangprojecten in het vat. Heb dus een beetje faalangst.

Vannacht na het avontuur Almere Haven dus snel een versie van het Requiem van iTunes gedownload en zojuist na het werk naar Broekmans & Van Poppel gesneld voor de bladmuziek. Gelukkig hadden ze de partituur op voorraad. Dat wordt een avondje muziek lezen en luisteren.

Wat we gaan zingen:

Selig sind, die da leid tragen, denn sie sollen getröstet werden.
Die mit Tränen säen, werden mit Freuden ernten.
Sie gehen hin und weinen und tragen edlen Samen,
und kommen mit Freuden und bringen ihre Garben.
Selig sind, die da leid tragen, denn sie sollen getröstet werden.

'Ein Deutsches Requiem (1868) is geen Latijnse mis voor de doden zoals in de katholieke traditie. Het is een bloemlezing uit het oude en nieuwe testament, voor de 'gewone' mens door Luther in het Duits vertaald. Brahms wilde met de teksten een 'Requiem van de Mens' schrijven in plaats van een voor de doden. De teksten verhalen naast het perspectief van het hiernamaals dan ook menselijke aangelegenheden zoals leed, aardse vergankelijkheid, hoop en vooral troost. De (overigens niet zo vrome) Brahms appelleert met zijn requiem aan een universeel religieus gevoel. Hij wil de levenden vertroosten, óns soelaas bieden', vind ik bij ene Isa Stoffers op internet, die bij het Studentenkoor Amsterdam dit Requiem ook gezongen heeft.

Meezingconcerten

Beste Zakenrestaurant van Almere 2008

Vanavond aten we in Almere Haven. Waar? Almere Haven. Bij Brasserie Bakboord, in de Flevopolder geloofd & geprezen als het Beste Zakenrestaurant van Almere 2008. Aan het water. Wist eigenlijk nooit dat Almere aan het water lag. Wonderlijke ervaring: eerst kronkel je in het donker door allemaal woonerven en opeens sta je aan een haven voor je gevoel aan het einde van de wereld. Hier is Almere goed.

Toen we de trein uitstapten smeekte ik iedereen geen Amsterdamse arrogantie ten toon te spreiden en gewoon een avondje open te staan voor Almere. Fijn, al die ruime huizen en geen parkeerproblemen. Goed voor de kinderen. Toch? Maar ja, als ze zelf verdwalen temidden van de woonerven van Almere Centrum en Almere Haven, dan is het niet eenvoudig.

De tweede helft van de avond zat ik met Frances tussen de oproepkrachten en hoorden we sterke verhalen over het werken voor/onder ondernemers-echtparen. De huwelijkse spanningen die in de zaak worden uitgevochten. En over beoordelingsgesprekken, die invalskrachten niet krijgen. Alsof beoordelingsgesprekken een zegen zijn. Dus spraken wij over beoordelingsgesprekken als zodanig en de doelstellingen die je voorgeschoteld krijgt, zoals 'omzetverhoging' en 'beter voorraadbeheer'. Goh, verrassend. Frances en ik wilden alles horen! Glimlachend meebewegen, adviseerden wij, gewoon glimlachend meebewegen. Frances en ik gaan misschien wel een consultancy beginnen. Ons advies: Glimlachend meebewegen.

Een persoon keek me aan en zei verbaasd: U hoort toch bij het management? En dan zo lachen? O ja, zei ik, dat is dankzij het glimlachend meebewegen. En toeslaan als de tijd rijp is. Daar dacht hij wel een kwartier over na. Toen liet hij glimlachend weten dat hij het een goed advies vond en zo ging hij na het mooie diner gesticht huiswaarts. Naar Amsterdam.

'Je bent hol en het gouden licht vloeit je hoofd binnen'

Vanavond deden we de Gouden Licht Meditatie. Taoistisch, als ik het goed onthouden heb. Het was de laatste les van de zes. Vanavond mochten we Yin- en Yang-energie door ons heen laten stromen. Inademen was Yang (mannelijke, energie, goud, creativiteit), uitademen was Yin (vrouwelijke energie, donker, rust). De gedachten over de koppeling van 'mannelijk' aan de kwalificaties 'licht', 'goud' en 'creatief' tegenover die van 'vrouwelijk' aan 'donkerte' en 'rust' heb ik maar even geparkeerd.

Deze meditatie is methode om je energie een transformatie te laten ondergaan en te versterken. Je zou het het tweemaal per dag moeten doen. De beste tijd is 's morgens, net voor je uit bed stapt. Op het moment dat je voelt dat je wakker en alert bent, doe je het twintig minuten. Want als je net uit je slaap komt, ben je gevoelig en ontvankelijk.

De aanwijzing van Osho: 'Blijf liggen, op je rug. Houd je ogen dicht. Als je inademt stel je dan een groot licht voor dat via je hoofd je lichaam binnengaat, alsof er dichtbij je hoofd een zon opkomt. Je bent hol en het gouden licht vloeit je hoofd binnen en stroomt van daar steeds dieper en dieper totdat het bij je tenen weer naar buiten stroomt. Adem in met dit beeld voor ogen. Je hele lichaam zal er door gereinigd worden en het zal je vervullen met scheppende kracht. Dit is mannelijke energie.'

'Als je uitademt, verbeeld je dan dat een duisternis bij je tenen je lichaam binnenkomt, een brede donkere rivier komt via de tenen naar binnen en verlaat je lichaam via je hoofd. Dit is vrouwelijke energie. Ze zal je zacht en ontvankelijk maken, ze geeft je kalmte en rust. Doe het langzaam en als je net uit je slaap ontwaakt, is het gemakkelijk om diep en langzaam te ademen omdat je lichaam dan uitgerust, ontspannen is.'

Het was niet eenvoudig om het goed te doen, omdat het visualiseren veel trager gaat dan je adem. Dus al gauw doe je het verkeerd om. Maar ja, dat haden we allemaal. En Juf deed het zelf ook steeds fout, zei ze.

Je kunt deze meditatie ook doen als je gaat slapen – 's avonds. Mannie is daar erg goed in, vertelde Juf. Alsof je dat wilt weten. Als je tijdens de oefening in slaap valt, dan is dat goed, want dan dringt ze in het onderbewuste door en blijft daar haar werk doen. Maar er is ook een kans dat je er zo wakker van wordt dat je niet meer kunt slapen. Dat lijkt mij wel bij mij passen.

Het was dan wel de laatste les, maar volgende week doet Juf al een vervolg! Voor de couleur locale hoop ik dat Mannie er wel bij blijft.