Nu ik weer thuis ben, zijn er alleen nog maar 77 foto's en 177 herinneringen. En natuurlijk de nieuwe zelfgemaakte waxinelichtjeshouder, zeven vijlen en één tekening. Al met al toch weer een aardige oogst. De auto moet nog uitgepakt, de hutkoffer de trappen op gezeuld, en daar zie ik enorm tegen op. Morgen maar.
Het is sinterklaasavond. Nichtje sms't dat bij hen het Heerlijk Avondje is begonnen, en waar of ik blijf, maar dit jaar ben ik er helaas vanwege de Eifelreise niet bij. Dat was een mooie verhaallijn vorig jaar: de surprise. Eigenlijk was ik toen ook al volop aan het basteln, al wist ik dat toen nog niet. Het zal wel bij de wintergeneugten horen.
Voor wie zich bij het basteln weinig kan voorstellen: hierbij een plaatje van de laatste bonte avond in de Eifel, waarbij ik nog steeds het basteln niet kan laten. In Bitburg heb ik bij ons tweede bezoek aan de Bastelwinkel een aantal wat grotere hompen speksteen aangeschaft. In een aantal van deze hompen is al een gat uitgesneden voor een waxinelichtje. Bobby raadt me ook nog de twee linker gereedschappen (zie foto) aan: een grovere en een rondere vijl.
Terwijl ik als een gek zit te vijlen krijgen we discussies over hoe men zo'n steen te lijf kan gaan. Je moet driedimensionaal kijken naar een klomp steen en er een driedimensionaal plan voor maken. Dat is even oefenen. Liever heb ik om te beginnen een boekje met voorbeelden, maar dat hebben ze niet. Ik ga nu maar vlak maken wat er een beetje eenvoudig vlak te maken valt en dan wordt het vanzelf wat. Maar uit het dispuut blijkt dat Bobby graag stenen rond wil maken, en ik een grote voorkeur heb voor hoekig. En voor uitvergroten wat er al is. Waarom, vraagt men zich af. Wat zegt dat over elk van ons?
We gaan naar het Trifoliontheater in Echternach, waar het Wonderkind van de Gypsy Jazz optreedt: Diknu Schneeberger. Deze achttienjarige speelt virtuoos sologitaar. Zijn grote voorbeeld is Django Reinhard. Hij wordt begeleid door zijn vader Joschi Schneeberger op de contrabas en Martin Spitzer op de slaggitaar. Ze komen uit Wenen. De vader schreef - in my humble opinion - de mooiste composities van het concert. Hij heeft al vele cd's op zijn naam staan. Heeft u al eens in Nederland opgetreden, vragen we. Nee, zeggen ze, maar ze willen het wel.
Echternach? Dat ligt toch in Luxemburg? Maar het ligt op de grens met Duitsland, het is niet zo ver, maar 20 kilometer onder Bitburg. Ook in Echternach weer een beroemde abdij, gesticht door Willibrord, die er ook begraven ligt. Willibrord heeft ook de kerk te Utrecht gesticht, vertelt Bobby(Weet Je Dat Dan Niet?). Ja ja, vakantie is leerzaam. Natuurlijk wil ik nu wel weer een biografie over Willibrord. Maar daarvoor moet men hier weer naar de bibliotheek te Prüm, met die vooroorlogse computers, die - uiteraard - steeds uit het systeem springen. Maar men mag een gegeven paard etcetera...
In Echternach heb je ook de beroemde Processie van Echternach, vertelt Bobby (Weet Je Dat Dan Niet?) waarbij de mensen drie stappen voorwaarts springen en dan weer twee achterwaarts. Dat schiet lekker op.
Uit bijgevoegd filmpje over de processie blijken de mensen echter te spríngen, hand in hand, van links naar rechts. Helemaal niet drie-vooruit-twee-achteruit. Weet Je Dat Dan Niet, zeg ik beetje pesterig. Maar die drie-vooruit-twee-achteruit is misschien een andere processie, zegt Boby. In elk geval is de zijne spreekwoordelijk.
Het wordt een dagje wandelen. Schönecken is heel erg mooi en er zijn wel zes wandelroutes uitgezet. We nemen de Schönecker Schweiz, te beginnen bij de Burg. Elk dorp heeft hier zijn Burgruine. Ongeveer elk dorp heeft een trotse abdij of een burg waar het ooit allemaal mee begonnen is. Het verhaal van deze Burg ben ik even kwijt, maar hij is indrukwekkend.
Er glooit en helt en kronkelt een onverwacht bergachtig landschap achter deze Burg met steile hellingen, en beekjes. Vandaar waarschijnlijk de naam de Schweiz. Het is er bijzonder mossig, zowel op de grond als op de stenen (groen) als op de boomtakken (geel). Blijkens enige educatieve borden onderweg blijken we weer in een karstgebied te zitten (net als afgelopen voorjaar in Slovenië), met veel kalk in de grond en grotten en ondergrondse wateren.
De Jakobsweg blijkt langs Schönecken te lopen. Dat is de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. De route vanaf Keulen. Je kan deze Jakobsweg vanuit heel veel punten in Europa naar Santiago lopen, vertelt Bobby, en die heten allemaal de Jakobsweg. Hoe dichter je bij Santiago komt, hoe meer van die Jakobswegen bij elkaar komen. Het laatste stuk in Spanje lopen alle pelgrims tezamen. Wat is vakantie toch leerzaam!
Prüm is echt een stuk kleiner dan Bitburg. Prüm heeft vandaag markt. Zelden zo'n treurige markt gezien. De meest kleurige markten die ik me herinner zijn die van Parijs. Daar moet ik aan denken als ik hier langs de kramen met ondergoed kijk. Allemaal grote witte degelijke hemden en directoires, niets frivools. De markten van Parijs leken een grote erotische uitstalling.
Wat nu? Er is hier geen hobbywinkel, maar wel weer een muziekwinkel. Ik zou nog een beginnersklarinet kunnen kopen en als hobby klarinetspelen kunnen beginnen. Daar in dat lege huisjespark heeft niemand daar immers last van. In de plaatselijke speelgoedwinkel kan men een houten blokfluit kopen voor 7 euro. Maar dat is toch echt mijn eer te na.
Er is in Prüm ook geen internetcafé. Wel is er hier een Kulturhaus met een Bibliothek met een aantal computers uit het 'stenen tijdperk. Doet u maar een uur, zeg ik, maar de bibliothecaresse vindt een half uur wel genoeg.
Zoals verwacht krijg ik bij gebrek aan wifi ernstig behoefte aan een nieuwe hobby. Knutselen heet basteln in het Duits. In Bitburg heb ik twee stukjes speksteen gekocht, ter grootte van een 'amulet', plus een setje beginnersvijlen, plus wat schuurpapier en olie. Direct een hele rots meenemen om uit te hakken zou te gauw op een fiasco kunnen uitlopen, dus ik beperk me tot twee kleine brokjes Maar speksteen vijlen en schuren blijkt hartstikke leuk. Roze speksteen en bruingroene speksteen heb ik.
Speksteen (ook wel zeepsteen genoemd en in het engels heet het soapstone) is een steensoort die soms wel 90 miljoen jaar oud kan zijn, zoals is vastgesteld door geologen in Californië. Men vindt het onder andere in Brazilië, Afrika, China, Groenland, India en Europa, o.a. in Zwitserland en Finland.
Echte meesterwerken brouw ik nog niet, maar toch: lang niet gek. De bruingroene steen is - eenmaal opgepoetst - het mooist. Helaas is in Prüm is geen hobbywinkel en dus ook geen nieuw stuk speksteen te vinden. Eigenlijk moet ik nu weer naar Bitburg voor nieuwe stenen. En dan zelf zo'n zondige Eva uithakken...
Uren getoerd door het eindeloze Eifellandschap. Doel: het Maria Laach-klooster, zeer beroemd, staat aan een groot leeg meer. Het meer was lichtgrijs mistig. Mooi plaatje geschoten aan het meer: vier gele boeitjes. Toch nog enig houvast in de leegte. Er zwommen wat futen omheen.
In het klooster kan men niet, alleen in de kerk, in een infocentrum en in een grote boekhandel. In het infocentrum hangt een tentoonstelling van Bruder Lukas die niet onverdienstelijk schildert en die de kerk onder alle weersomstandigheden en kleuren heeft verbeeld. Dat is heel mooi. Nu in de laten decembermiddag is het allemaal kil en koud. Er is voor elke hunkerende ziel wat wils. Bijna koop ik een replica in wit gesteente van een blote Eva die zich wellustig overgeeft aan de appel.
Om vijf uur is het alweer aardedonker in de Eifel. Twee uur lang kronkelen we langs duistere provinciale heuvelweggetjes op zoek naar ons chalet. Naar een kachel, kaarslicht, het haardvuur, en lekker eten. Plattelandsleven im Winter is werkelijk anders dan het stadse vertier.
Nu ik weer thuis ben, zijn er alleen nog maar 77 foto's en 177 herinneringen. En natuurlijk de nieuwe zelfgemaakte waxinelichtjeshouder, zeven vijlen en één tekening. Al met al toch weer een aardige oogst. De auto moet nog uitgepakt, de hutkoffer de trappen op gezeuld, en daar zie ik enorm tegen op. Morgen maar.
