Haarzuilens

Vandaag doen Will en ik Kasteel de Haar en Haarzuilens. De lente is nog steeds niet losgebarsten dus elk landschap draagt de belofte in zich van die eerste spattende lentebloei. Maar het is gewoon nog koud. De nieuwbouw rukt op vanuit Vleuten, er wordt een villawijkje uit de grond gestampt. Haarzuilens en omgeving wordt het Amelisweerd van Noord-West Utrecht. Er worden allemaal parken aangelegd. Een beetje als het Máximapark aan de andere kant van Vleuten, dat tien jaar geleden bij oplevering nog niet zoveel voorstelde, maar nu steeds mooier wordt. Dat zie je hier ook gebeuren. Ook hier is het leeg. De regering waarschuwt voor een druk lenteweekend maar hier wijst niets daarop.

https://www.routesinutrecht.nl/routes/1711023809/rondje-haarzuilens

Ballotage

Een beeldhouwster uit Ermelo heeft mijn inzendingen op Exto gedetailleerd bekeken en de slordigheden eruit gehaald. Natuurlijk ga ik haar naam (Walda Mees) googelen. Ze is geboren in Zuidlaren en heeft nu een schuurtje in Ermelo waar zij in beeldhouwt. Vooral vogels. Ik ben erg erg erg onder de indruk. Daar kan ik natuurlijk nooit niet aan tippen. Dat zo'n professionele kunstenaar met zoveel aandacht naar mijn autodidactische werkjes is gaan kijken. Nu gaat ze nog een keer kijken of het nu wel goed is en dan ga ik door naar de ballotage-commissie. Oei. Het zweet breekt me bijkans uit.

Terug uit Frankrijk

K. en Fr. zijn terug uit Frankrijk waar een veel strenger anti-Corona-regime heerst dan hier te lande. Daar moet je binnenblijven en mag je niet meer dan 2 km uit je huis en wie op straat is dient een ingevuld formulier bij zich te dragen waarop staat wie je bent, waar je woont en wat je daar buiten doet. Supermarkt en apotheek zijn zo ongeveer de enige geldige reden. Ze willen er ook geen buitenlanders hebben met tweede huisjes in Frankrijk.

K.’s zus was er toch nog gebleven. Die fietst elke dag 50 km. Vandaag was ze voor het eerst drie gendarmes op straat tegengekomen. ‘Bonjour’, had ze geroepen. ‘Bonjour!’ hadden de gendarmes teruggeroepen.

Tussentijds

Er komt een heel oud meneertje aan de deur. Hij is de bezorger van het katholieke stadsblaadje ‘Tussentijds Magazine’ dat ik sinds een jaar in de bus krijg.  

Een maand geleden hadden ze gezegd dat ze het blaadje bij zóveel mensen in de bus gooiden, ook mensen die ze niet kenden, dat ze vroegen of je een e-mailtje wilde sturen als je het wilde blijven ontvangen. Dat heb ik gedaan. En nu dan dit. 

Het Magazine van deze maand wordt geleverd een met viltstift ingekleurde tekening van een kaars en een buxus-takje. Het is een palmpasentakje. Om de mensen een hart onder de riem te steken. Hartverscheurend prachtig. ‘Wel je handen wassen!’ roept Bobby van boven.

https://www.katholiekutrecht.nl/over-ons/parochieblad/

Exto

Uren ben ik bezig geweest met Exto.nl. Een paar jaar geleden lukte het me nog helemaal niet, nu kom ik een stuk verder. Dat ik inmiddels zoveel meer tekeningen en reeksen heb helpt daar erg bij: bloemen, groenten, vogels, heiligen, rouwende beelden, landschappen, gebouwen...  Boven/achter de site hangt een instantie die checkt of alles goed is en pas dan word je online gezet. Vannacht kwam er een mailtje dat het nog niet helemaal goed was met een verwijzing naar de eisen. Zo niet dan krijg je een afwijzing. Ik had nog niet officieel een verzoek ingediend. Dat heb ik nu wel gedaan.

Er zit ook een verdienmodel achter. Als je wilt adverteren en verkopen via hun site dan moet je gaan betalen.

Wat ik leuk vind aan die site is dat de afbeeldingen ook als ansichtkaart besteld en verstuurd kunnen worden. Al is ansichtkaarten versturen minder populair dan zeg tien jaar geleden. Ik vraag me nu wel af of ik de plaatjes juist voor die  ansichtkaarten misschien allemaal moet bijsnijden. Dat is dan weer een halve dag werk.

Druk-druk-druk

De werkende mens en de werkzoekende mens. Ze trotseren behoorlijk verschillende werkelijkheden. Altijd al maar nu in het bijzonder. Bijna allemaal thuis, heden ten dage, maar is dan ook alles mee gezegd.

Bellen met een verre vriendin met een druk-druk-drukke baan die inhoudelijk door corona helemaal veranderd is. In de sector zorg en welzijn. Er moet van alles geregeld worden, niets gaat meer op de routine, er moeten nieuwe vergadertechnieken en nieuwe samenwerkingspartners gezocht worden. Alles wat vorige week bedacht was moet nu weer anders. En in thuisisolatie, dus alles vanuit huis. Vandaag echter vrije dag. Ook thuis. Wandelafspraak die we vorige week gemaakt hebben gaat niet door, want ze heeft hoest en moeheid. Werk is druk en uitdagend en privé is er ook van alles aan de hand. Al iemand aan corona overleden en relatie plots uit. En altijd bezig-bezig-bezig, dus 's avonds moe-moe-moe. 

Ja dat is weer heel anders dan bij mij. Ik heb mijn uitgestelde telefoongesprek met de UWV beambte. 'Hoe is het', vraagt hij. Tja. Hij werkt nu ook vanuit huis en ik stel me voor dat hij op een klein kantoorkamertje cliënten zit te bellen en dat in de andere kamers de kinderen die huiswerk moeten doen.

Vandaag ga ik maar eens proberen de site Exto.nl te doorgronden. Daar kunnen kunstenaars hun werk op exposeren. Er schijnt  veel activiteit op die site te zijn nu. 

Unorthodox

Miniserie op Netflix: Unorthodox. Vier afleveringen (slechts). Adembenemend prachtig. Een 19-jarig meisje Esther van uit een streng orthodoxe Chassidische gemeenschap in Brooklyn New York, een groep die oorspronkelijk uit Hongarije komt. Het begin is heel sterk, je weet de eerste minuten niet of je naar een film uit de jaren vijftig kijkt of naar iets van nu. Nu dus. Het meisje gaat een gearrangeerd huwelijk aan, met een even bange onhandige jongen, de seks wil niet, iedereen bemoeit zich ermee, want kinderen baren is het enige wat telt voor een Chassidische vrouw. Zij vlucht uiteindelijk naar Berlijn en droomt van een opleiding op het conservatorium. Haar moeder woont in Berlijn, met een vrouwelijke geliefde nog wel.

Het meisje is zo jong, zo kwetsbaar, zo lief, zo dapper. En de film is zo genuanceerd, kiest niet per se partij, of wel, maar de mensen in de Chassidische gemeenschap worden niet per se allemaal als slechteriken geportretteerd, meer als mensen die totaal vastzitten in hun systeem en bang gemaakt om eruit te stappen. 

De serie is gebaseerd op de memoires van Deborah Feldman, die opgroeide in een zeer orthodoxe gemeenschap in New York, die ze jaren later zou ontvluchten om een nieuw leven op te bouwen in Berlijn.