Boeken

We gaan naar de winkel van de Sint Adelbertabdij, ook hier in het dorp. Met allemaal boeken, kaarsen, en andere abdij-artikelen. Dat soort winkels is dun gezaaid, ik vind ze erg fijn. In Amsterdam heb je ‘Het Plein van Siena’  en in Hoofddorp ‘Het Kruispunt’. Ik heb ooit nog een artikel geschreven over het fenomeen.

Er is in ‘ons’ klooster een loslopende gast gearriveerd, een Antilliaanse, en haar nodig ik uit om mee te gaan naar de boekhandel. Zij is in de veertig denk ik, en woont sinds een half jaar (weer) in Nederland. Zij probeert een kloosterretraitetje uit van twee dagen. Om te proeven. Ze heeft vraagstukken. Wij zeggen haar dat drie, vier dagen heilzamer is. Ze heeft een boek bij zich van de Vlaams-Amsterdamse Jezuïet Nikolaas Sintobin, waarin ik net gisteren over schreef. ‘Vertrouwen op je gevoel’ heet het. In de winkel fotografeer ik de boeken die ik welllicht zou willen lezen.

Niemand van ons koopt boeken. Zij koopt wierook, en Bobby etherische oliën en zeepjes. En dan smikkelen we samen in de kloostertuin een grote punt appeltaart met slagroom. Mmm.

Toen wij aankwamen waren we de enige gasten, maar vrijdag kwamen er ineens twee ‘groepen’ gasten: een groep van zes en een groep van drie. En deze loslopende gast. Nu de ‘groepen’ weer vertrokken zijn trekken we samen op met de Antilliaanse. Ze laat foto’s zien van haar moeder (69) die onlangs hertrouwd is. Bobby zegt: Ze lijkt wel een soul-zangeres, van de Three Degrees ofzo.

Dona Nobis Pacem

In de Geschwisterapp een filmpje van honderden zo niet duizenden mensen die in Berlijn bij de Brandenburger Tor het Dona Nobis Pacem zingen. Kippenvel. Ik ga in mijn kloostercel maar een mandala in de kleuren van de vlag van Oekraïne inkleuren. 

Het zijn zulke gemengde gevoelens waar je tegenaan loopt de afgelopen week. Al die solidariteit op sociale media: gele en blauwe hartjes. ‘s Avonds om 20u vijf minuten je lampen doven. Moet je alle nieuws volgen of niet? Moet je er steeds over praten? Moet je je logeerkamer ter beschikking stellen? Waarom zijn Oekraïense vluchtelingen wel welkom en Syriërs en Afghanen veel minder? Hoe lang zal ditmaal die groothartigheid duren? Maar niets doen en negeren voelt  ook niet goed. En: krijgen we hier straks ook oorlog?

De tweede dag

De tweede dag in het klooster heeft bij mij soms iets hijgerigs, want dan wil ik alles eruit halen wat erin zit, zodat ik rest van de tijd achterover kan leunen want ik heb alles al beleefd. Foto’s maken van waar ik kan tekenen. Wandelen in en om het klooster heen, de nabije omtrek, de hoeken en gaten ontdekken. En dan: door de duinen lopen naar het strand, de zee, want de zon schijnt zo knetterend op zijn maarts.. 

Gisteravond wilde ik naar Nikolaas Sintobin luisteren, er is een podcast waarin hij de Ignatiaanse spiritualiteit en Ignatiaans bidden uitlegt. Van de week las ik een interview met hem & twee progressieve grootsteedse dominees in het PKN-inspiratieblaadje Petrus. Hoe verschillend is hun benadering. Het almaar goeddoen voor nooddruftigen, dat is wat deze protestanten doen, en die innerlijke verstilling, wat deze katholieke religieus doet. De protestantse dominees waren heel verrast door de vrolijkheid van de katholiek. Dat je door stilte en zelfcontemplatie zoveel vreugde kunt beleven, dat is zijn boodschap. Maar al gauw viel ik onder het luisteren in slaap. Ik ben niet zo goed in podcasts. Straks ga ik ‘m nog eens proberen. Want dan kan ik misschien beter uitleggen wat ik het klooster  beleef.

Podcast ‘De Ongelooflijke Podcast: #54 - Wat heb je aan spiritualiteit in deze seculiere tijd?’ Met Nikolaas Sintobin en Stefan Paas via NPO Luister: https://www.npoluister.nl

Wennen

Het is wel even wennen. Het gastenverblijf is heel koud, en ‘s nachts vriest het. Ik denk dat er niet zoveel gasten zijn geweest de laatste tijd en dat ze het dan niet verwarmen. De verwarming op de kamers is wel warm, maar het lijkt wel alsof alle warmte door de koude muren opgeslokt wordt. Kopjes thee en koffie zijn nog troostrijker dan anders. Het is heel erg afkicken van het oorlogsnieuws. Af en toe kijk ik nog even op Nu.nl maar die app loopt steeds vast. Wel krijg ik mee dat een grote kerncentrale is veroverd door de Russen. 

Nu luister ik maar naar Oekraïense religieuze muziek, die ik thuis gedownload had. Prachtige treurige muziek. Áls deze monniken van het Pechersk Klooster te Kiev nog in hun klooster zitten, zouden ze dan nog zingen?

Zoals elke keer in het klooster begin ik ook ditmaal met mandala’s kleuren. Het rare is dat de kleuren veel te licht zijn voor de staat van de wereld. Misschien moet ik met zwart gaan werken.

Kamertje

Aangekomen in het sobere kamertje waar ik de komende dagen verblijf. Vandaag zijn we de enige gasten, morgen komt er een groep, die een nacht blijft, en zaterdag nog wat losse mensen. Het inrichten van het kamertje met de spullen uit de koffer is altijd een mooi verwachtingsvol ritueel. Bobby zit in het kamertje naast mij. Hebben we elk alle ruimte voor onze eigen processen.

We logeren ditmaal in het Monasterium Lioba in de duinen bij Egmond-Binnen. Het bestaat sinds 1935. Het ziet er ouder uit, maar dat komt doordat er met oude stenen is gebouwd, vertelt de gastenzuster. Het zou hier heel creatief zijn. We gaan het zien en ervaren. Er wonen hier niet zoveel zusters meer, nog zeven ofzo, en een broeder,  dus voor de gasten is het grotendeels zelfzorg. Alleen het warme middageten wordt klaargezet. Maar eerst gaan we straks naar de kapel voor de vespers. En daarna nog de completen.

Eerdere jaren deden we kloosterbezoek (‘stilte retraite’) in een groep, maar die groep is er niet meer.

Luisteren

We gaan binnenkort op retraite in een klooster. Daar kies je ervoor het met jezelf en de stilte doen. Vooraf vind ik het altijd een beetje spannend, omdat je uit de gewone wereld met zoveel informatie stapt. Als dagstructuur heb je er de getijdendiensten en de maaltijden, maar verder is het vooral jij en de omgeving. De natuur, de tuin, de duinen, de zee. De bibliotheek. Je maakt geen plan, maar volgt de behoefte die er is. Vooraf is het een beetje spannend, maar het is heel helend en reinigend, als je er eenmaal in zit.

Nu bereid ik me voor. Thuis kijk en luister ik best veel: en zeker nu met de oorlog in Oekraïne kijk ik bijna de hele avond naar nieuws, nieuws analyses. ‘s Avonds is het Journaal, Nieuwsuur, Lubach en een stukje Op1, tot ik niet meer kan. 

Ik neem tekenpapier mee en in te kleuren mandala’s voor als ik geen idee heb wat te tekenen. Een notitieboek voor de innerlijke waarnemingen. Wat boeken. In hun bibliotheek zal ik op zoek naar inspirerende boeken. Ik weet dat ik doorgaans maar een fractie gebruik van wat ik meeneem, maar toch voelt het veiliger. 

Dan luister ik er vaak zachte klassieke muziek. Bobby heeft zijn walkman en zijn cd’s, maar ik luister via Spotify. En dat is een dingetje, want doorgaans is er geen / weinig WiFi in een klooster. Of alleen naast het kantoortje van de gastenbroeder/-zuster. Dus nu ben ik muziek aan het downloaden zodat ik daar muziek kan luisteren. En ik zoek ook wat ‘spirituele’ podcasts. Dat is geconcentreerder dan radio. Meer een keuze waar je naar luistert, dan alles wat er toevallig langs fladdert.

Chaos

Van de Oekraïne-stress kon ik niet goed slapen en ik ging maar een Franse film op Netflix kijken: Chaos. Ter ontspanning. Het blijkt een feministisch angehauchte komedie met een zwartgallige ondertoon. Uit 2001. De regisseur heet Coline Serreau. Twee vrouwen staan centraal. De ene, Hélène, is een hogere middenklasse-huisvrouw, haar man Paul is CEO maar vooral een lul, hij is alleen maar in zichzelf geïnteresseerd en zij moet overal voor zorgen. Hun zoon studeert, maar neukt vooral een beetje rond. Als Pauls moeder eens per jaar naar Parijs komt om haar zoon te bezoeken wil hij haar niet ontvangen. Geen zin. 

Paul en Helene rijden in de nacht met de auto een meisje aan, dat door drie mannen in elkaar geslagen wordt, bijna dood. Zij is een prostitué. Algerijns. Paul doet de portiers op slot en wast in de wasstraat de auto die onder het bloed zit. Helene kan het voorval echter niet vergeten en gaat bij het meisje in het ziekenhuis op bezoek, Noémie, die daar in coma ligt. Hélène richt zich helemaal op Noémie en kijkt niet meer naar haar echtgenoot en zoon om, die daar tamelijk ontregeld door worden. Noémie komt bij, is doodsbang voor de drie mannen die nog steeds op haar jagen. Haar verhaal: ze was door haar vader uitgehuwelijkt aan een oude man, liep weg van huis en werd verliefd op een pooier. Met alle gevolgen van dien. 

Nou ja, het is best spannend, en hun slimheid en wraak zijn zoet. Ze betrekken Helene’s schoonmoeder er ook nog bij. Als je niet kan slapen is deze film een fijn tijdverdrijf, al voelt het wat raar om zo’n film te kijken als er een oorlog uitgebroken is, nu in Europa.