Moderne Devotie

Deze reeks Maria Magdalena's blijkt een studie in blauwen te worden. Waarom maak ik deze reeks blauw? Geen idee. Is het Hemels? Een koude kleur kun je het niet noemen, deze blauw, daar ik petrol/aqua, koningsblauw en paars door elkaar gesmeerd heb. Het is ineens heel bevredigend, deze, na al die Japansen.

Tot enig meditatief moment kom ik niet, voor het zover zou kunnen zijn eerder val ik in slaap op de bank, maar deze tekeningen hebben ook iets meditatiefs. Later kan men wellicht een levensloop (Vita) van mij aan de hand van de tekeningen gaan schrijven.

En ondertussen te Woudsend...

... krijgt Willy Drie een nieuwe vriend: Teun de Bok. 'Willy Drie could do with a friend - he does not speak Horse (and the horses he shares the stable with do not speak Oxen). Billy goat Teun is looking for a new home. It wasn't love at first sight, but it could be the beginning of a beautiful friendship.' Zie voor alle plaatjes hier.

Meerkoetjes

Bobby belt: Ga je mee zwemmen in de Maarsseveense Plassen? Het is zo heerlijk zomer ineens! Dat schreeuw om waterpret. 

Zwemmen in en rondhangen aan de Maarsseveense Plassen is toch weer heel anders dan in het eigen Flevoparkbad. Ik vind 't idee zo leuk dat ik onmiddellijk in de bolide spring en afreis naar het zuiden. 

De bomen ruisen er vergelijkbaar, maar aan en in de Maarsseveense Plassen is veel meer leven. Kleine visjes, grote vissen, futen, meerkoeten... Die zijn wonderbaarlijk genoeg helemaal niet bang voor de mensen. Die kleine koetjes piepen dat het een oordeel is. Eerst weg zwemmen en dan in paniek raken omdat mama in geen velden of wegen te bekennen is. Als mama ze komt halen storten ze zich amechtig op haar. Mama! Mama!

Mannen over de vloer

Ineens heb ik mannen over de vloer. Vreemde mannen. Marokkaanse mannen. Huisschilders. En Buurman Michael, die projectleider is namens de Veevee-ee loopt ook in en uit. Ze overleggen met elkaar, niet met mij. 

Er zit rot in de kozijnen van de balkondeuren, omdat de randen niet goed afgedekt zijn. Het rubber dat de randen moet beschermen is aan beide kanten 1 cm te kort, waardoor de hoekjes vrijlagen en nu zit er rot de deur. Ismael belt me al het hele weekend dat hij maandag wil komen, maar ik zeg steeeds: ik kan niet, ik moet naar m'n werk.

Vanmorgen verslaap ik me echter enorm. Om negen uur hoor ik de binnendeurbel. Ik doe niet open, denk ik, want ik moet weg. Als een haas. Dan opeens staat-ie binnen, Ismael, met de sleutel van Buurvrouw Mariska. Hùh? zeggen we over en weer.

Ik ga een paar uur naar het werk, maar het zit toch niet lekker. Vreemde mannen over de vloer, met mijn sleutel.

Weetjes

We laten elkaar onze nieuwe boeken van de week zien. Bobby heeft bij Bijleveld 'Extatische getuigenissen. Visioenen en openbaringen uit de wereldliteratuur' van Martin Buber gekocht, ik bij Voorheen Scheltema, nu Polare een boek over planten-die-geschiedenis-veranderd-hebben. Ik ben dol op Librero-boeken, vol plaatjes en weetjes. Deze boeken worden internationaal gemaakt, voor Nederland is er een redactiebureau in Noord-Groningen die ze vernederlandst. Ik stel me een heerlijk huis op het verrukkelijke Noord Groningse platteland voor, temidden van de grazige weiden, waar een paar mensen lekker mooie boekjes maakt. Zouden die ook economische crisis en werkstress ervaren? Of willen de mensen deze boeken wel?

Librero heeft ook een boek 50 Dieren Die De Wereld Veranderd Hebben, maar dat moet nog maar even wachten. Men kan ook overdrijven. 

Het is echt leuk! Het zijn geen onschuldige verhalen, over die planten, zeker niet waar het commerciële plantages betrof. De productie ging van alles op het gebied van uitbuiting tot slavernij aan toe gepaard: koffie, thee, katoen, suikerriet, zijde... Maar er staan ook verhalen in over voedsel, medicinale planten, verslavende planten. 

Het is net als vroeger in de bibliotheek door de encyclopedie bladeren en hier en daar een stukje lezen. De belofte en het plezier van heel veel kennis, maar ook de ervaring van veel te veel kennis, die het hoofd niet aan kan. En prachtige botanische tekeningen en historische prenten, die ik allemaal in mijn eigen navolgbare stijl zou willen namaken. Mmm!

Nog een Dolorosa

Aanrijding in Moscou

Middernachtelijk zie ik een leuke Vlaamse romcom op Nederland 2: 'Aanrijding in Moscou'. Moscou met een 'c'. Dat is geen Rusland, maar een wijk te Gent. Matty, een vrouw van 41, moeder van drie kinderen en postkantoorlokettiste, rijdt tegen een truck aan. Uit de cabine komt Johnny geklauterd, boos om de deuk in zijn bumper. Hij foetert Matty uit, maar zij zet Johnny met een paar raak gekozen bewoordingen op zijn plaats. Die op zijn beurt is helemaal onder de indruk.

Matty's echtgenoot Werner (kunstenaar en tekenleraar) is al vijf maanden bij haar weg voor een meisje van 22, maar hij schuift het tekenen van de echtscheidingspapieren steeds voor zich uit. Intussen gaat Matty een glas drinken met Johnny, 29 jaar, charmant, grappig en attent. Ze belandt met hem in bed en Werner is ontzettend jaloers, hij vertelt haar dat Johnny een strafblad heeft en zijn ex-vrouw in elkaar geslagen heeft. Matty verzekert Werner dat ze niets met Johnny heeft. Maar dan staat Johnny voor de deur met mooie rode Italiaanse schoenen...

Het zijn heerlijke types. Ze schelden veel, maar hebben wel en hartje van goud.  De drie kinderen zijn ook leuk. De oudste dochter van 17 komt thuis met een vriendinnetje, de jongste van 10 is onverstoorbaar voortdurend bezig met Tarotkaarten. Zij geeft goede raad aan haar moeder als: Volg je hart...