Het plan is naar de dierentuin. Die heet hier 'Hellabrunn' en ligt aan de zuidkant van de stad aan de Isar. Ik vind dat altijd leuk alleen op reis: een locatie te kiezen en dan maar zien. Er gaat een tram die kant op en dan is het nog een kwartier lopen.
Mijn tram 25 start op de Max Weberplatz. Er zijn daar twee haltes, tegenover elkaar en er zijn twee eindbestemmingen. Ik vraag het aan de trambestuurder: gaat deze tram naar de dierentuin? Ik heb geen idee, antwoordt de man. Als u het niet zeker weet... Het is uw eigen verantwoordelijkheid. Ik begrijp er niets van. De overzichtskaart van alle openbaar vervoer lijnen heeft erg kleine lettertjes, die kan ik niet lezen. Na een kwartier twijfelen besluit ik maar in een tram te gaan zitten. Google Maps geeft een lijstje met alle tussengelegen stations, ik merk vanzelf of het goed gaat. Ik stap in de tram en dan rijdt hij een grote lus terug naar hetzelfde pleintje waar ik begonnen was, nu aan de overkant. Het is maar goed dat ik de tijd heb.
De Bayerische Freundin wil niet mee. Zij houdt niet van dierentuinen: al die opgesloten dieren. Ik moet haar helemaal gelijk geven, en daarbij komt dat je de dieren de helft van de tijd helemaal niet ziet en dat ze overal waar je loopt geld aan je willen verdienen. Maar toch heb ik een snik om uren door de dierentuin te slenteren.
Dat komt uit je jeugd, verklaart de Bayerische Freundin. Opgegroeid naast het Noorder Dierenpark, later de Noorder Zoo. Nu Wildlands. De dierentuinen worden steeds groter, de veldjes en hokken ook, met als gevolg dat je veel minder dieren ziet.
Bij alle hokken denk ik hoe het vroeger in de Dierentuin in Emmen was. Daar waren nog eens kleine hokken, toen wij klein waren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten