M'n eerste hostie

Eindelijk weer eens naar de Engelse Mis in de Augustinuskerk. Aan de Oudegracht te Utrecht. Die Mis is zo mooi, daar komen mensen uit de hele wereld bijeen: Europa, Azie, Afrika, Zuid-Amerika. Mensen in de diaspora, zoals dat heet. Veel jonge mensen. Hier kunnen ze andere immigranten vinden.

Er is een Engelstalige liturgie en de priester - meestal ook geen native speaker - is alleen met heel geconcentreerd luisteren te volgen. Het mooist vind ik het koor, dat Engelse hymnen zingt, meestal alleen begeleid door een gitaar, maar soms ook door een viool. Het koor zingt wat onzeker, in het geheel niet uit volle borst. Op YouTube zie je de hymnen in kwestie alleen door expressieve zwarte gospelkoren gezongen, dat klinkt heel anders, meer als blije baptisten. Dit ietwat onzekere vind ik ontroerender.

Een van de vaste misdienaars is denk ik Zuid-Amerikaanse, Indiaans, een stoere kleine vrouw, in spijkerbroek, met zo'n witte pij eroverheen. Zij dient de mis vol overgave. De overgave is mooi aan al die mensen hier in deze Mis. Zou haar levensverhaal wel eens willen horen.

Is het omdat ik zo'n honger heb dat ik vandaag mijn eerste hostie in ontvangst neem?

Je kunt het!

Vandaag is dag 11 van de kuur. Nog 12 dagen te gaan - van fase 1, wel te verstaan. Daarna komen nog 23 dagen fase 2. Ineens heb ik het helemaal gehad. Heb enorm zin in koekjes, patat, vet, zout, noten, camembert, brood, volle yoghurt, gele vla, wijn en wat al niet.

Ik kom terecht op een oudhollandse receptie te Lexmond ter gelegenheid van een 40-jarig huwelijk, waar ze veel worst ronddragen en nootjes en chips en bittergarnituur. Buiten is het winderig en guur, de herfst is definitief begonnen, en binnen is het bittergarnituur. Nee dank u, zeg ik de hele receptie lang, nee dank u. Nee dank u. En: een glaasje water graag, Spa rood ja. Doet u mij maar een glaasje water. Dank u wel. Lekker.

Ineens is het op. Ik wil verwend worden met Bobby's maaltijden vol room en kaas en eieren en spekjes, maar ik heb het hem zelf verboden. Ik heb hem zelf met klem verzocht volgens het kuurreceptenboekje te koken. 's Middags rond twaalven had ik me gevoed met 100 gr rosbief en komkommersalade. Tussendoor had ik me op zwakke momenten tegoed gedaan aan een droog Melba-toastje. Nu - 7 uur later - is de vraag: 'Wat zal ik maken? Kipfilet in Turkse tomatensalade, of boerenomelet?' Ik wil spaghetti carbonara! Ik wil me wentelen in een bad vol chocoladevla. Ik heb helemaal geen conversatie meer. Ik zwijg of zeg zinnen als: Doe mij maar hopjesvla.

De kuur belooft: 'Wanneer u de 21 dagen van fase 2 succesvol hebt afgerond, bent u klaar voor uw nieuwe leven als een energiek, vrolijk, gezond mens, wiens leven niet langer beheerst wordt door honger, eetzucht en voedsel.'

Het leven valt voorwaar niet mee. Want doktersromannetjes zijn er ook al niet. Dan maar één glas witte wijn. Wat is dát lekker!

Afscheid

Begraafplaats St. Barbara. Dwars door het Westerpark, op de Spaarndammerdijk achter de spoorlijn. Er zijn nog kleine stukjes oude structuur van de stad over, dwars door de bebouwing van spoorlijnen, snelwegen en bedrijventerreinen heen. Een wonderbaarlijk stil stukje stad.

Vriendinnen spreken, een vriend, de zus, de moeder, de dochters spelen fluit, en tenslotte zegt de echtgenoot een woord. Ze is zoveel te vroeg en te snel gestorven. Ze lezen Annelies' gedichten, ze verhalen herinneringen, en we luisteren naar muziek die zij mooi vond. Heel mooi. Annelies' moeder leest een psalm-achtig gedicht voor, een eenzame aanwezigheid van het christelijke geloof in deze verder geheel seculiere herdenkingsbijeenkomst. Dan houdt bijna niemand het meer droog.

Het is zo ontroerend. Zo confronterend. Het leven dat zomaar afgelopen kan zijn. De liefde die je kan geven is het belangrijkste van alles. Annelies gaf liefde in overvloed. Er zijn veel mensen, veel te veel voor deze kapel, zeker de helft moet staan.

- 'Chanson Russe' (Igor Stravinksy)
- 'Prelude nr 24' (Chopin)
- 'Tight Like This', Louis Armstrong;
- 'She belongs to me', Bob Dylan;
- 'Speak Low', Kurt Weil;
- 'Das Wohltemperierte Klavier' (J.S. Bach)

Wanneer de kist in het graf is gedaald gooit iedereen een hand aarde op de kist. Raar dof geluid. Bij de vorige begrafenis waar ik was werden lichte droogbloemetjes op de kist gegooid. 'n Heel ander gebaar. Ik twijfel even, ik kan natuurlijk ook alleen voor het graf stilstaan en kijken, Maar ik doe het toch. Dit is de manier waarop haar geliefden afscheid van haar willen nemen. Dit is het leven. Het is eindig. Ze accepteren dat hun Annelies er niet meer is.

Rechtop!

Dan naar Riekje. Riekje is de veel belovende manueel therapeut. 'Als Riekje het niet kan kan niemand het', had de oude dokter gezegd. Nou, dan wil je wel! Riekje is een levendige grijsharige dame, ergens in de vijftig, ferm, recht door zee, warmhartelijk, eerlijk, net als de laborantes in een wit schort.

Ze hoort mijn komt-een-vrouw-bij-de-dokter-verhaal vriendelijk aan, en vraagt nog wat door naar de omstandigheden. Dan legt me op de behandeltafel en trekt en duwt ze vriendelijk doch beslist aan nek, schouders en armen. Zij weet wat ze onderzoekt. Ik heb geen idee. 'Wat voel je?' 'Eh... Dat u aan me trekt en duwt...'

Dan zet Riekje mij op een krukje. Ze is resoluut. 'Je zit hélemaal fout!' Ik zit niet rechtop maar gebogen. Ik moet rechtop zitten. 'Borst naar voren, kruin omhoog. En op je zitbeentjes zitten. En je voeten moeten plat op de grond, iets naar voren. Ga maar een beetje wijdbeens als een kerel zitten. En staan: 'Rechtop staan. Borst naar voren, kruin omhoog.' Daar moet ik nu een week op oefenen. 'Het zal niet gemakkelijk zijn, want het voelt heel onnatuurlijk. Je oude houding voelt behaaglijk. Maar die is fout. Die moet je afleren. Geen wonder dat je pijn hebt.'

Een bijzonder verfrissende benadering na al die meridianen en aura's. Rechtop zitten, Lucie Theorora. Of het dé oplossende benadering is zal de tijd leren. Er zijn er ook weer die daar op afdingen. Zie bijvoorbeeld het artikel: Rechtop zitten is gevecht met zwaartekracht.

Leve Oud-West

Het paspoort is verlopen. Als ik het vóór de 21e had verlengd dan had ik nog verder kunnen leven zonder Vingerafdrukken in het Systeem. Maar die datum heb ik laten lopen.

Naar een Stadsdeelkantoor gaan in Amsterdam is geen pretje. Daar ik in Stadsdeel Centrum woon denk ik dat ik dan naar Stadsdeel Centrum moet. Als je niet rond openingstijd gaat zit je er zo een paar uur. Pure horror.

Maandagochtend half elf zit ik er. Eerst een nieuwe pasfoto, want de voorschriften zijn weer veranderd. Moest de pasfoto vorig jaar nog een witte achtergrond, nu moet-ie grijs. En er mag niets glimmen. Dus je wordt verzocht je te poederen. Vervolgens de wachtkamer. Er is een onnavolgbaar nummeringssysteem dat mensen oproept, níet in volgorde van binnenkomst. Ik heb een A-nummer maar de A-nummers schieten al helemaal niet op. Er zijn acht A-wachtenden voor mij en na anderhalf uur zijn daar drie van geholpen. Die ambtenaren ogen wel een soort hedendaags, maar ze gedragen zich evengoed als Kafkaëske karikaturen.

Ben naar huis gegaan, heb op internet informatie gezocht, niet te vinden, het centrale informatienummer gezocht, niet te vinden. De Gemeente Amsterdam heeft communicatieafdelingen met honderden mensen in dienst, maar informatie vindbaar op een site zetten kunnen ze niet! Uiteindelijk vind ik het en kan ik vragen: Kun je alleen in je eigen stadsdeel je Paspoort verlengen of in alle stadsdelen? Want ik woon vlak bij Stadsdeelkantoor Oud-West. Ja dat kan.

Bij Oud-West gaan ze al om half acht open. Ik ben er vanochtend om half negen. Een keurig geüniformeerd meisje helpt me snel en adequaat. Vingerafdrukken van beide wijsvingers en duimen. Niet meer in inkt, maar digitaal. Binnen vijf minuten sta ik weer buiten. Zo loop ik reeds om kwart voor negen mijn heilzame Vondelparkrondje.

Laborantes

Laborantes zijn weer een heel ander type mens en hulpverleensters dan fysiotherapeuten, dietisten en craniosacraal-masseuses. Vandaag ben ik naar het Amsterdams Diagnostisch Centrum aan de Tesselschadestraat, dat is vlak bij het Leiseplein. Ze mogen weer bloedprikken en een röntgenfoto maken van mijn hart en longen. Het zijn keurige dames in gesteven witte schorten en strenge uiterlijken en gedragsprotocollen, waar ik neem aan meeestal een goed hart onder schuil gaat. Van kindjes die van hun geprik gaan krijsen raken ze erg van slag.

Dat van die longfoto, zegt de nieuwe dokter, dat is meer om hèm gerust te stellen, want hij heeft kort geleden een patiënte gehad met langdurige schouderklachten en die bleek uiteindelijk longkanker te hebben. Hij had wel honderd patiënten met schouderklachten, en dit had hij nog nooit meegemaakt. Ik zie er helemaal niet uit alsof ik longkanker zou kunnen hebben, zegt hij, maar als ik het zou willen doen voor hem... Nou ja zeg ik welwillend, ik ben nu toch bezig. Laten we het in een moeite door doen.

Aan de laborante vraag ik hoe ze dat allemaal georganiseerd hebben. Je komt binnen, je geeft je verwijsbrief af, ze willen je verzekeringspasje en een identiteitsbewijs, en dan mag je in de wachtkamer zitten. Dan komen er uit allerlei kamertjes steeds laborantes zetten die een naam noemen. Het gaat heel smooth en gezwind. Nogal ongewoon voor de sector, kan ikinmiddels wel zeggen. Ze legt het me helemaal uit. En ze vertelt ook dat ze laatst een dame van 71 had die niet wist hoe bloedprikken ging. Die was nog nooit geprikt!

Fuik

De VPRO heeft een reeks speelfilms met nieuwe jonge veelbelovende actrices. Ik val midden in de nacht in de film De Fuik, een drama over een vader die zijn gezin tot wanhoop drijft. De regie van deze film lag in handen van Mischa Kamp, die ook Het Paard van Sinterklaas regisseerde. De hoofdrol wordt gespeeld door Elske Rotteveel, hier de oudste dochter. Ook zijn er rollen Johanna ter Steege (Moeder) en Lukas Dijkema (Vader).

In De Fuik volgt de kijker het leven van een streng gereformeerd gezin, waarin Vader aan het hoofd staat. Hij leidt het gezin samen met de oudste dochter Simone die alle huishoudelijke taken binnen het gezin heeft overgenomen, nadat Moeder psychisch niet meer in orde is. Het gezin gaat elke zondag aar de kerk, behalve Vader. Na afloop van de kerkdiensten zoekt de dominee vaak even contact met Simone. Volgens hem zouden de meisjes beter af zijn bij een pleeggezin, net als hun twee oudere broers.

Vader heeft een eigen bedrijf, maar zijn handel verloopt niet altijd even zuiver. Problemen met de handel leiden en de dominee leiden Vader tot wanhoop, en hij besluit zijn huis te verlaten. Hij vertelt de kinderen dat ze op vakantie gaan. De eerste bestemming is een Nederlandse camping aan zee, waar duidelijk wordt hoe erg het gezin is afgesloten van de rest van de wereld. Op een gegeven moment belandt het gezin in een bos in België. Hier ontpopt hij zich tot een ware tiran.

Echt een mooie film. Het verhaal is aangrijpend en realistisch, het is een streng-christelijk gezin waar je in gaat geloven. Er wordt goed gespeeld, en Elske Rotteveel zet in deze film een mooie rol neer. Bij mij begint uiteraard allerlei verleden mee te echoën. Zie mijn foto uit de reeks 'Frau und Auto'. Wij zaten niet eens met vier, maar met zes kinderen de auto. Vijf zussen en een broertje. De vier oudsten op de achterbank, en de jongste twee (Zuslief en Broerlief) helemaal achterin, in de kattenbak.