Zoenen: Ze Kan Het Nog

Naar aflevering 'Singles' gekeken van het tv-programma Café de Liefde (VPRO). Vier vrouwen van verschillende leeftijd op zoek naar een man. De meesten doen dat via een internetdate.

De meest opvallende verschijning in de reeks is de 57-jarige Surinaamse actrice Jetty Mathurin, die zich giechelend aan de hand van haar dochter laat meeslepen op mannenjacht. Ze had - als ik het mij goed herinner - haar dochter gekregen toen ze 16 was en had daarna weinig ervaring meer op het gebied van de gehad.

Mathurin typeert zichzelf - luid lachtend overigens - als een 'oude maagd'. Zij is mooi de enige van de vier die een geslaagde date heeft. 'Ja! Ik heb geZoend! En Ik Kan Het Nog!' Volgens Jetty is haar date raak omdat haar dochter zo'n mooie rake typering van haar heeft geschreven.

Moslima Samira El Kandoussi volgt een single-boost-cursus om te leren hoe ze zich als zoekende single het beste kan presenteren. Zacht, zegt de coach, vrouwelijk. Niet zo scherp. Daar houden mannen niet van. Nooit gedacht over moslima's als stoere types die hun vrouwelijke kant niet laten zien. Maar deze Samira heeft het niet zo op de zachte kant. Ze heeft ook alleen maar stoere vriendinnen, zegt ze.

Agnus Dei

Ben al weken niet meer naar de H. Mis geweest. Te sociaal. Ik mis de muziek. Dus draai ik af en toe maar een mooie reli-cd. Dit Agnus Dei vind ik erg mooi. Ik heb het op de cd 'The Orchestra' van de helaas niet meer bestaande Nederlandse acapellagroep Intermezzo staan. Om de muziek met u te kunnen delen zoek ik uren op YouTube. Er zijn honderden Agnus Dei's te vinden en ik weet de componist niet. Maar: gevonden! William Byrd dus.

De vertolking van Intermezzo (een andere dus dan deze) is de meest troostrijke die ik ken. Ooit was Stijn van der Loo de spil van deze groep. Hij schreef hij een groot deel van hun nummers, zowel de teksten als de muziek. Behalve The Orchestra heb ik ook de schitterende cd Still Crazy met daarop o.a. het onuitwisbare nummer 'Er is een duif gevallen van de Dom'.

De muziek is zo belangrijk voor me omdat ik omstreeks 1995 - daags na 1. het behalen van mijn rijbewijs en 2. de dood van Vati - in mijn uppie naar het verre Oost-Duitsland reed om bij Zuslief bij te komene van alle consternatie. Onderweg op de Duitse Autobahn draaide ik onophoudelijk de cd's van Intermezzo. O! Tranen met tuiten. Ik heb deze Stijn zelfs nog eens bezocht, omdat ik graag een serie over mijn lievelingsmuziek wilde schrijven. Hij woonde ergens in Utrecht. Ik dacht aan een interview, maar het gesprek niet - ik was idolaat maar had geen idioom voor muziek.

Even zoeken levert op dat Stijn van der Loo tegenwoordig behalve muzikant ook schrijver is. Zijn werk wordt uitgegeven door Querido. De cd Still Crazy heeft hij zelf heruitgegeven. Maar goed, geniet hier maar van dit Agnus Dei - al wordt het dan door anderen gezongen.

Website Stijn van der Loo

Hoe feller hoe leuker

Na alle weken socialisen sinds ik terug ben van vakantie is het opeens op en weer hoogste tijd voor een mandala. Zei de steen Ehwaz laatst niet: 'Als u goed voor uw eigen wezen zorgt, volgt al het andere vanzelf?'

Het mandalaboek wordt steeds boeiender, misschien dat ik de auteur eens ga aanschrijven - Kijk! Wat zou hij ervan vinden? Natuurlijk vindt hij er niets van, want het gaat erom om hier zonder oordeel mee bezig te zijn.

Het is fascinerend wat er door de maanden heen met de kleuren gebeurt. Toen ik begon meende ik dat het leuk was om met gedekte kleuren te werken, maar hoe feller hoe leuker, vind ik nu. Of zou dat van het zomerseizoen komen?

Ook de kunst van het wit laten houdt me bezig. Ik ga bijna altijd te ver met inkleuren. Nu had ik eerst alleen signaalrood en wit gedaan, maar toen vond ik het te saai. Alsof je in Paint even vlakjes het merkje 'kleur' hebt gegeven. Daar komt dan geen menselijke ingreep aan te pas. Uiteindelijk heb ik donkerrode en gouden lijnen toegevoegd en is het geheel ineens heel rijk.

Zomaar een zondagavond uren kleuren, tot rust komen en trots. Ja, deze is weer goed!

Naar de speeltuin

Oma Dien vroeg eergisteren toen Leen haar mijn verhaallijn Riemer liet zien: Is Riemer soms het enige kind dat jij kent? Inderdaad. De meeste van mijn neven en nichten lopen tegen de dertig of daar overheen. De meeste van zussen waren er vroeg bij. Die zonen van mijn jongste zus (Kwik, Kwek & Kwak) zijn nog wel jonger, maar die wonen te ver weg . En daar in de verte worden die ook per week groter en groter. Eén ontwikkelt reeds een baard in de keel. Er zijn de laatste jaren al wel weer enige baby's geboren in de familie, zoals onlangs nog Jemimah, maar ik kan u zeggen: 'oma' worden op je vijftigste mag al een beetje raar voelen, maar 'oudtante' ook. Dus met die baby's ben ik nog niet zo dik.

Nu heeft Bobby een vriend met hernia en twee kinderen: Sofietje van zes en Jesse van vier. Sofietje heeft natuurlijk rood haar en Jesse is net als Riemer een blond engeltje! Riemer is dan wel mijn lievelingskind, maar deze twee zijn eigenlijk net zo leuk. Of wij met ze naar de speeltuin willen. Ja! Dus wandelen wij mety ze door de binnenstad naar de speeltuin. Maar de weg ernaartoe is net zo leuk als de speeltuin zelve: overal zijn hekjes om op en onderdoor te klimmen. Het lijkt wel een spirituele les: het gaat niet om het doel, maar om de weg. Ofzo.

Enfin. Uiteindelijk verkeer ik zomaar een uur in een speeltuin in de binnenstad van Utrecht. Allemaal kinderen en ouders. Het moderne leven. Vaders zitten met hun iPhone te spelen, de moeders hebben naaiwerkjes mee. Zou iedereen nu denken dat wij de ouders van Sofietje en Jesse zijn, of grootouders, of oudoom en -tante?

Dobberen

Dagje dobberen aan het strand van Castricum. Het is zoveel dorpser dan Zandvoort en Bloemendaal. De zee is heerlijk verkoelend. Niet te koud, niet te warm. Van Fysio moet ik veel dobberen, dus dobberen doe ik. Dobberen en deinen. De deining is hoog genoeg om bij het dobberen ook nog een avontuurlijk tintje te ervaren.

We zijn naar Castricum omdat Jeroen en Sabien weer een Table d'Hote hebben georganiseerd, ditmaal in Het oude Theehuys op het schitterende terrein van de Castricummer GGZ-instelling Dijk & Duin die - nu de geestelijke gezondheidszorg meer in de steden zit - veel karakteristieke panden leeg heeft staan. In dit oude Theehuys is afgelopen een restaurant gekomen waar psychiatrische patiënten werkervaring kunnen opdoen. De buurvrouw van Jeroen en Sabien heeft dat allemaal opgezet.

Hun Table 'd Hote is een mooi concept: zij noden ca 25 vrienden en bekenden, die een verrukkelijk 5-gangen menu krijgen voorgeschoteld voor een vriendelijke prijs. Je komt met mensen aan tafel die aan het eind van de avond zo ongeveer ook jouw vrienden zijn.

Dit oude Theehuys ligt pal tegenover camping Bakkum, waar duizenden Amsterdammers een caravan hebben staan, onder wie Leen, Ekfa en Riemer. Raar dat die op een paar honderd meter afstand zitten. Allemaal paradijzen ruim een half uur van huis.

Hersengymnastiek

Leen en Ekfa hebben het druk. Het leven loopt hen om. Hard werken, Riemer naar school, leuk vrienden te eten krijgen... Ik zie het aan de plantenbakken. Vorig jaar stond alles daar tierig in te bloeien, nu staan er alleen maar dode bloemen in. 't Is dat ik zelf net mijn balkons aangepakt heb waardoor het bij mij nu ook weer blaakt. Het lijkt wel of ik groene vingers heb. Je moet wel een half uur per dag gieteren, maar dan héb je ook wat.

Leen zegt dat het niet alleen bij de plantenbakken maar overal te zien is dat het hen een beetje omloopt: de speelgoedhoek van Riemer puilt uit, overal stapels kranten... Die heeft Leen speciaal voor mij onder de eettafel verstopt, zodat het toch nog een beetje ordentelijk oogt. Ik kruip onder de tafel om te kijken of er nog wat gespreksstof in steekt. Eén boek lijkt me wel aardig: Mind Gym, Relaties. Wat is dat? Wat hebben jullie eraan?

We doen over en weer een aantal voorbeelden van relationele conversaties die - zou je zeggen - bijna nergens over gaan en tot spanningen kunnen lijden.

Voorbeeld A:

A moet 's avonds na het eten nog uren werken. B kijkt dan maar naar tennis op tv, want veel gezelligheid beleeft ze niet aan A. A, zich van geen kwaad bewust, vraagt op een gegeven moment in de ruimte: 'Zal ik koffie zetten?' Zij krijgt geen antwoord en zet dan maar koffie voor zichzelf. Uren later explodeert dit. B blijkt de hele vraag niet gehoord, maar vindt 'm ook niet goed gesteld. Ze voelt zich er niet door aangesproken. Als je iemand wat vraagt moet je CONTACT zoeken en een meer specifieke vraag stellen, zoals: 'Wil jij koffie?' Dat is wat Mind Gym je leert: contact maken en concrete vragen stellen.

Voorbeeld B.
A heeft het druk gehad en moet in het weekend vele huishoudelijke klusjes doen. Zij vraagt aan B of die het stofzuigen voor zijn rekening wil nemen. Ja zegt B. Maar het weekend vordert en vordert en op zondagmiddag gaat A dan maar zelf stofzuigen. Nadat A driekwart van het huis heeft gestofzuigd komt ze aan bij de bank waar B. prinsheerlijk ligt te lezen. A kijkt ontstemd. 'Is er wat', vraagt B. 'Nee hoor', zegt A. 'Ik krijg de indruk van wel,' zegt B. 'Nou ja, ik heb je gevraagd te stofzuigen wat ik al héél moeilijk vind en dan zeg ja ja maar dan doe je het niet. Nou dan doe ik het zelf wel.' 'O,' zegt B. 'ik dacht dat je ineens zin had. gekregen.' 'Zin in stofzuigen? Ik?' Enfin, volgens de Mind Gym was de juiste vraag geweest: 'Wil je voor mij stofzuigen en wel nú?'

Kantoorhitte

Warm is het op de redactie! We zitten onder een plat dak. Ons was vorig jaar zomer al airco beloofd, maar toen is het er bij ingeschoten en in de herfst en winter denkt niemand er meer aan. Totr deze hittegolf. O ja, vorig jaar was dat ook zo. Nu komt het er niet meer van, zeggen ze beneden, want de drukkerij waar wij van huren zit in zwaar weer. Dan maar wat fans bij de Blokker halen.

Om deze dagen te overleven komen de meeste collegae (v) in wapperende jurpjes, sommigen in de afritsbroek. Vinnie, onze enige heer, loopt in korte broek. Zelf heb ik een paar dagen pumps gedragen, want die kun je zo makkelijk uitschoppen, tot ik er af viel en bijna mijn enkel brak. Nu verplaats ik mij maar op teenslippers.

Rinus, de heer van de afdeling Security Cards naast ons, aan wiens outfit je altijd goed kunt aflezen of hij die dag strategische gevechten moet leveren, heeft geloof ik qua dat een wat rustiger week, want hij loopt ook al in korte broek rond. Ik barst in zingen uit, op de wijs van 'Annie hou jij me tassie effe vast' zin g ik 'Rinus, laat jij je knietjes even zien...' Ja ja, kantoorhumor. Wij meisjes kunnen er ook wat van.

Ik weet het niet met die korte broeken. Zo als op die foto kan het ook, maar dat moet je dan wel weer staan! Als onze héren nu eens in zo'n kostuum zouden komen!