We can heal this nation

Mooi filmpje van jonge muzikanten ter ondersteuning van Barack Obama. Ouderwets meeslepend. Hij belichaamt hoop, hij creeert een beweging. Werd gisteren ook bij Nova vertoond. Alle Nederlandse dames zijn dol op Obama, alleen Kay van der Linden bleef er maar op hameren dat de man inhoudelijk weinig meer te vertellen heeft dan de boodschap 'change'.

Het nummer is een regelrechte megahit op internet. Onder andere Jesse Dylan, Scarlett Johansson, John Legend en Nicole Scherzinger van de Pussy Cat Dolls zingen mee.
In het Band Aid-achtige liedje worden de inspirerende toespraken van Obama bezongen. 'Yes we can heal this nation. Yes we can repair this world.'

De verwarmingsmonteur

Je luistert wel eens naar nachtmerrieverhalen van vriendinnen die contact zoeken met UPC, de KPN of met Planet, omdat iets in hun huis het niet goed doet. Of loodgieters. No one to blame, niemand was er schuldig aan, ze doen hun uiterste best, maar men kan geen ijzer met handen breken. Ik luister dan vriendelijk, maar vandaag realiseerde ik me dat je bij dit soort verhalen soms wel wat meer compassie mag vertonen.

Zelf heb ik vandaag ook zo'n verhaal beleefd, dat niemand iets interesseert, maar waarvan ik dan toch hoop dat ik het van a tot z mag vertellen. Ik had een verwarmingsmonteur over de vloer. De verwarming vertoont al een tijdje kuren en de monteur was al te lang niet geweest.

De monteur was een nette man van vreemde herkomst, die vast zijn vak van monteur goed verstond, maar niet het geruststellen van zijn klanten. A. was hij verlegen, B. sprak hij niet goed Nederlands, en C. versta ik hoe dan ook geen taal over de hoogrendementsketel. Ene oor in, zeg maar. Na een half uur was hij voorlopig klaar. Maar toen deed de verwarming het niet meer.

Niets ten nadele van die man, hij kwam bekwaam over, deed van alles, met de juiste aandacht en zonder troep en morsen, zoals water bijvullen, een zwanenhals leegpeuren, aan allerlei stekkers trekken. Daarna mompelde hij dat hij het probleem niet in een keer kon oplossen omdat hij wat onderdelen nodig had. Als die onderdelen er waren nam hij wel weer contact op. Op de vraag wanneer dan bleef hij vaag. Toch nog vol vertrouwen liet ik hem uit, al had hij geen kaartje bij zich gehad en wist ik zijn naam niet. Maar na een half uur was de verwarming koud en zag ik dat het paneel van de thermostaat knipperde. Dat hoort niet.

Je gaat bellen met het moederbedrijf. 'Hebt u nog wel warm water?' 'Ja, warm water heb ik nog wel.' Je bent ineens intens dankbaar dat je dat in elk geval nog hebt. Maar je moet praten met zo'n rasechte Amsterdammer die tekst bezigt als 'Ja maar mevrouwtje...' En je weet het ineens: je bènt ook niet meer dan een mevrouwtje. Een mevrouwtje met griep. Echt goed voor de genezing zijn dit soort bizarre telefoongesprekken niet - ik kan ze niet eens navertellen. Maar dat het bizar was en nergens toe leidde, daar waren de Amsterdammer en ik het over eens.

Hij zei dat het geen zin had dat de monteur terugkwam, die kon toch niets doen voor hij de onderdelen had, maar uiteindelijk zei hij toe dat hij morgen weer contact opneemt om te laten weten hoe het met de onderdelen staat. Het bed is gelukkig warm.

Broerlief adviseert, voor als ik er toch uit ga, een bloempot op de kop op het gas.

Nieuwe hardware

Dit is 'm geworden. De Panasonic Lumix DMC-TZ3. Met 28 mm groothoek en 10 x digitale zoom. M'n Canon Powershot A80 deed het minder en minder en vorige week 'herkende de usb-poort de hardware niet meer'. Computer aan-uit, camera-aan-uit, ander usb-kabeltje... Niets hielp. Wat moet je dan? Ik had zo leuk JR gefotografeerd terwijl hij mij aaan het portretteren was en daar sta je dan machteloos 'zonder hardware'.

Het is heel onwennig, een nieuwe camera. Met griep in het hoofd vallen een nieuw apparaat en een nieuwe gebruiksaanwijzing voorwaar niet mede. Maar alvast één lichtpuntje: mijn computer herkent de hardware en de foto's zijn haarscherp. Maar wat moet je - zwakjes op de bank - in godsnaam fotograferen?

Waarschijnlijk ga ik me vandaag op poes Vespa richten. Mijn zwager kent een vrouw die in Reiki is en telepatisch kan communiceren met dieren. Aan de hand van een foto van het dier zegt zij te kunnen beoordelen wat er met een dier aan de hand is. Zij zou op grond van een foto van Vespa kunnen doorgronden waarom het diertje bij tijd en wijle naast de bak piest en poept.

Meelezen?

Stukje meelezen in Over de liefde? Er wordt in menig uitgeverij meer en meer gewerkt aan doorbladerbare boeken op internet, zoals bij GoogleBooks, en aan inkijkexemplaren, zoals bij Bol. Ben ik erg voor, echter zelf heb ik die techniek nog niet in huis. Dus is het een beetje à l'improviste, maar wie geinteresseerd is kan toch een stukje inlezen. Het zijn vier aparte jpg's. Als u op eentje klikt wordt die hoop ik leesbaar. (Hoop dat de uitgeverij mij dit niet euvel duidt en dat ik hiermee niet allerlei auteursrechtelijke regelgeving schend. Zo ja, dan hoor ik het graag en gaan ze er onmiddellijk af! Maar 't is bedoeld als aanbeveling....)

In het eerste setje pagina's (p 129-130) vat Pippa het relationele leven tot dan toe samen, vanaf 'Waar het allemaal op neerkwam...'

In het tweede setje (p 203-204) probeert ze de mores van de vriendinnenkring van Jula te duiden, ofwel 'het failliet van het homohuwelijk'. Au au au.

Bij de eerste liefde wordt de piano gestemd

Voorzichtigjes naar de buurtboekhandel gewankeld, waar ze al midvoor in de etalage lag, de nieuwe roman van Doeschka Meijsing, getiteld Over de liefde. Net uit. Ik had in Trouw de recensie gelezen, dat Meijsing in deze roman haar voorbije relatie met Xandra Schutte verwerkt zou hebben. Leek me nogal over elke grens gaan, maar omdat Meijsing over de liefde altijd als de beste heeft geschreven, wil ik haar lezen , ook als over de schreef zou gaan. Het verhaal van Pippa's liefde, waaronder die voor Jula.

Ik ben duidelijk weer aan de beterende hand, want ik heb het uit. Het is een práchtig boek. Over grote allesopslorpende liefdes, liefdes zonder terughouden, die totaal gelukzaligmakend zijn en toch weer over gaan. Drie grote liefdes heeft Pippa gehad en kwijtgeraakt. Ze plaatst ze in het kader van haar eerste grote liefde: scholiere verliefd op de gymlerares, en werkt knap en filmisch toe naar het verhaal van die vrouw en háár eerste liefde. Dat verhaal is tegelijk nietig en verpletterend en bepalend voor de rest van haar leven. Wat in Pippa's geval haar kalverliefde voor deze vrouw uiteindelijk over de rest van haar liefdes zegt... Wie weet kan ik er morgen wat ik over zeggen. Nu nog niet.

Op de site van haar uitgeverij Querido staat een klein interview met Meijsing, waar zij over het thema van de eerste liefde zegt: 'Als je een kalverliefde ‘kalverliefde’ noemt, is het dat ook. Maar als je over ‘eerste liefde’ spreekt, kom je in de buurt van hoe schrijvers als Tolstoi, Vestdijk en Nabokov die liefde ervaren hebben, namelijk als een allesoverheersende toonzetting. Bij een eerste liefde wordt de piano gestemd, daarna mag je er je hele leven op spelen.'

En natuurlijk heeft ze naar aanleiding van het vertrek van Jula naar een man veel bespiegelingen over homo en hetero, over lesbische stellen die sinds de openstelling van het burgerlijk ghuwelijk voor homoparen allemaal zo nodig moesten trouwen in buitenissige huwelijksfeesten, na een paar jaar allemaal weer gescheiden zijn. En over wat er anders werd aan Jula toen ze met een man ging. 'Ze was mooi geworden in haar relatie met de ander, hoewel er ook iets vaags in haar verschijning was geslopen, iets wat ik meende bij heteroseksuele vrouwen vaker gezien te hebben, iets vaags of ze niet helemaal bij de les zijn, maar met onzichtbare draden nog verbonden aan de slaapkamer. Op den duur ging die lichte wazigheid op in doorzichtigheid en iets inwisselbaars. Dan kon je dat soort vrouwen helenmaal niet meer van elkaar onderscheiden, dan waren ze de schaduw van hun man geworden. Misschien was dat de bedoeling.'

Recensie in Het Parool.

Ziek

Gelukkig is er Guust Flater. Hij kan geloof ik beter ziek zijn dan ik. Ik denk elk uur van de dag en de nacht alert: is het al over? Kan ik er al uit? Wat als ik het gewoon negeer? Maar het is te erg.

Jeroen meldde laatst in een blog dat hij het hele oeuvre van Konstantin Paustovskij tijdens zijn griep had herlezen, nou dan was die griep niet erg! Of hij kan goed blijven liggen en ziekte simuleren als hij aan de beterende hand is.

Ik kan helemaal niet lezen. Ik heb de krant geprobeerd en een reisgids naar Wenen, want ik ga over vier weken een reisje naar Wenen maken, maar het wil allemaal niet naar binnen.

Wel een fascinerende koortsdroom. Ik was in een woestijn, er was een strakblauwe lucht maar het was guur en koud. Ik moest op een brommer door de woestijn, maar de rechter handgreep van de brommer ontbrak. Ik kon alleen maar gasgeven en niet remmen. Ik wilde niet op die brommer, maar ik moest. Ik wilde weg, naar de zee, lekker bloot aan het strand liggen, maar Bobby zei: is dat nu wel verstandig? Helaas mist de clou van de droom, want toen werd ik wakker.

Liefst zou ik natuurlijk in detail uitwijden over alle ongemakken, moodswings en babyachtige behoeften die zich van je meester maken tijdens zo'n griep. Maar dat gejeuzel zal ik u niet aan doen. Aanmoedigende kaartjes, bloemstukken, fruitmanden en andere vormen van compassie zijn welkom.

Wind mee

Het was dan wel laat dat we klaar waren, maar vandaag hadden we de wind mee. Letterlijk en figuurlijk. Vanavond nam ik niet de Admiraal de Ruyterweg, maar zwééfde ik met de wind in de rug door het Westerpark. Dat het inmiddels alweer aardedonker was deerde ineens niet. Ik was gewoon trots op ons, met name op Vinnie en Lizzie. Zulke dagen wil je wel meer. Iets nieuws bedenken, opfrissen, nieuw elan, van die dingen, en dat dat dan ook gebeurt, gewoon, omdat je het wílt.

Graag zou ik nu alles uitleggen over content management systemen, over doe steeds meer functies uit het grafisch proces verdwenen zijn (zoals de zetter en de lithograaf) en dat we op het punt staan weer een functie te minimaliseren. De vooruitgang die niet tegen te houden is. Zo ver is het bij ons nog niet, maar wel bijna. De opmaak wordt steeds meer gestandaardiseerd. Vandaar dat we besloten hebben snel nog even de vormgeving een boost(-je) te geven.

Boekblad verschijnt volgende week donderdag in de brievenbussen, maar mijn eigen lieve lezerschare (bestaande uit ca 20 à 30 mij deels onbekende personen) mag al een blik werpen in ons opgeflufte blad. Pagina 4. Vast de foto die JR drie dagen geleden maakte zien. Die van Annette P. (rechts) heeft hij ook gemaakt.