Verwachting

Vandaag schijnt de zon ongenadig. We wandelen na het middagmaal door de knisperende sneeuw naar de Maas en steken daar met het pontje over van Brabant naar Gelderland en weerom. Het is hier te mooi om waar te zijn. Wat een harmonie. Dit beeld staat op de dijk. Het heet 'Verwachting'.

Het blijkt een oorlogsmonument  te zijn, gemaakt door Jac van Someren. De tekst op het informatiebord op de sokkel luidt:

Verwachting
 
Monotoon maar vol beloften
Klonk de zang der luchtvloot in het oor
Bracht, hunkerend naar onze vrijheid
Ronkend nieuwe hoop daarvoor.

Franciscaner raam

Er is hier te Megen - dorp van niets - ook nog een Franciscaner klooster. Ik weet er in detail niet al te veel van, maar volgens mij zijn beide ordes geïnspireerd door eenvoud, vriendelijkheid, armoe en gastvrijheid. Minderbroeders staat er op hun poort.

In het franciscaner kerkje dat we gistermiddag even binnenlopen - bijzonder barok - ligt ook een blad van de fransiscanen. In het openingsartikel op p 3 of 5, staat dat ook hen blaam treft op het gebied van seksueel misbruik, dat ze geluisterd hebben naar de slachtoffers, hoe pijnlijk dat ook was, om tot zich door te laten wat het betekend heeft.

Dat de verhalen gingen over broeders die ze kennen. En dat het misbruik bij hen niet in de internaten plaatsvond maar in de parochies. Het stuk eindigt met een oproep tot barmhartigheid jegens de dader-broeders.

Dit Megen was ten tijde van de machtsoverneming door de protestanten over de katholieken een onafhankelijke heerlijkheid, waar de broeders en zusters die uit 's-Hertogenbosch verjaagd werden zich hier konden vestigen. Vandaar.

Kamertje

In het klooster is dat allemaal niet, al die opwinding over weer en verkeer, die op Nu.nl lees. Ik krijg kopjes thee, installeer me in mijn kamertje, woon twee gebedsdiensten bij en een broodmaaltijd in de refter, de eetzaal. We eten hier als gasten (7) met de zusters. In stilte. In je kamer mag je ook niet praten, maar daar houd ik me niet aan. Ik herhaal en herhaal het verhaal over 'de dood in de ogen',

Morgen hoop ik beter om me heen te kijken, ik geloof dat er hier circa 20 zusters wonen. En niet allemaal oud.

Morgen mag ik ook in de bibliotheek, daar verheug ik me nu al op. Zo'n eindeloze ouderwetse bibliotheek met boeken over religie, kunst, literatuur, filosofie, en dan 's middags langs de Maas lopen. Prachtig is het hier. Een weekend is veel te kort om dit alles te genieten. Ik snap wel dat ik mijn telefoon uit moet doen. Op Nu.nl lees ik ook dat Facebook en Twitter verslavender zijn dan alcohol. Dat heb ik niet, ik heb dat meer met bloggen en Wordfeud.

De dood in de ogen

Weekend naar het Clarissenklooster te Megen. Aan de Maas. Bobby zit er al sinds dinsdag en ik voeg mij bij hem. Het is schitterend, smst hij. Want je wordt niet geacht te bellen on het klooster.

Er is gewaarschuwd voor hevige sneeuwval. Die blijkt als ik om kwart over twaalf mijn straat verlaat al volop losgebarsten te zijn. Ik doe er een uur over om van de A10 op de A2 te geraken, maar dan rijdt het tot mijn verbazing best door. Heel noord-Nederland staat in de file, hoor ik op de radio, bij Lelystad 15 auto's op elkaar geklapt, maar hier rijdt. Wel eng mistig en sneeuwig, maar we rijden.

Ter hoogte van Zaltbommel raak ik zomaar in een slip. Helemaal. Nu weet ik wat de-macht-over-het-stuur-verliezen betekent. Ik slier op die vijfbaansweg van links naar rechts naar links naar rechts. Wat ik ook probeer met het stuur, het haalt niets uit. En dan schiet ik overdwars alle vijf de banen over recht op de vangrail af. Dit was het dan, denk ik. Dit was het dan.

Vlak voor de vangrail draait de auto echter nog een kwartslag om en sta ik omgekeerde richting stil. Dit was het dan, denk kk weer. Door de mist& sneeuw zien de auto's die op me afrijden me heel laat, ook al heb ik de grote lichten en de alarmlichten aangedaan. Hoe kom ik hier ooit vandaan? Hoe kom ik uit de auto achter de vangrail?

Dit wordt mijn dood, ik weet het zeker, wat een nachtmerrie, hoeveel auto's weten me nog te ontwijken? Ik bel Bobby om afscheid te nemen, maar hij neemt niet op. Mijn hart klopt in mijn keel. Het angstzweet staat op de ruiten.

En dan na een paar minuten verdunt langzaam het aantal koplampen dat uit de mist opdoemt, tot er niets meer komt. Niets meer. Echt niet? kan ik keren? Ik waag het erop. Ik kan keren.

Er moeten rode kruisen boven de snelweg zijn geplaatst. Mensen moeten 112 gebeld hebben. En dan is dit de redding. En dan rijd ik zomaar weer verder in de sneeuw. Geen schram. Alsof er niets gebeurd is.

Als ik het Clarissenklooster binnen stap hangt er een affiche in de gang met de tekst 'Clara, dank u dat ik leef'.

'Achter en voor heb ik spanning'

En hoe ging het toen verder bij de Garage, Lucie Therodora?

Nou die bel ik om kwart over drie, of-ie al naar mijn achterruitverwarming heeft gekeken. Hij is net begonnen, zegt hij, dus hij weet het nog niet. Ik spring toch maar op mijn fiets, trap tegen de snijdende oostenwind in naar de Garage. Omdat hij al om nul-zeven uur opengaat - gaat-ie ook om zestien uur alweer dicht.

Zoals ik eigenlijk al verwacht heeft hij de oorzaak van het probleem met de achterruitverwarming niet gevonden. Achter en voor heeft hij spanning, vertelt hij, maar het probleem zit dus ergens daartussen. Tussen het dak en de dakbekleding loopt een draad en daar zal dan wel ergens een breukje in zitten. Maar het kan Heel Veel Werk zijn om die draadje en dat breukje te vinden. Daarvoor moet de hemel moet open. Hij noemt de bekleding van het dak de hemel. Hoeveel werk het zal zijn kan hij niet inschatten.

Kan er dan niet een nieuw draadje tussen 'voor' en 'achter', vraag ik slim. Ja dat kan. En werkt u dat dan wel weg, vraag ik, want een draadje langs mijn hemel is ook zo Malle Pietje. ja dat kan. Wanneer kan het gedaan worden? Maandag. Néé, daar is het véél te druk voor. Dinsdag? Néé! Ik heb u er vandaag ook tussengepropt, zegt hij. Woensdag is de eerste mogelijkheid.

Heeft u veel last van beslagen ruiten, vraagt hij begripvol. Ja nogal, zeg ik mededeelzaam, al is het afgenomen sinds ik mijn haar föhn. En het andere probleem is de vorst. Ook al krab ik de ruiten schoon, er komt toch gauw weer een dun laagje ijs op. Ik moet in elk geval binnen de ruiten met puur afwasmiddel afnemen, raadt hij aan, dan beslaan ze niet zo gauw. Vooruit dan maar.

Be Still My Heart

Silje Nergaard is Noorse jazz-zangeres. Ik stuit ineens op haar muziek. Die draag ik al jaren met mij mee, maar was haar even vergeten. Mooi troostrijk. 'Be Still My Heart', haar beroemdste nummer. En als je de clip wat aanstellerig vindt kun je je ogen even dicht doen en alleen maar luisteren.



Andere versie, veel langer, met schitterend piano-intro van pianist Tord Gustavsen.

Siberië

Ik vertel denk ik niets nieuws als ik zeg dat het snijdend koud is. Ik heb even moeten zoeken maar heb gelukkig de elektrische deken teruggevonden en stap nu 's avonds dankbaar zo snel als ik kan in een lekker opgewarmd bed. En zo heeft iedereen zo zijn/haar issues met de kou. 

Belt ineens tegen elven Zus4 uit Duitsland, die vanwege het landleven altijd al om half tien naar bed gaat. Ze zit in haar keuken bij het haardvuur (dat 's nachts wegens de kou door moet blijven branden) met een vraagstuk. Over de kou op het OostDuitse boerenland. Ze hebben open stallen, die zijn doorgaans een zegen voor de koeien, (een stuk of 1400 als ik het wel heb) maar in dit soort omstandigheden is dat desastreus voor het personeel. 

Nu zouden ze aanstaande zaterdag met een bevriende boerenfamilie gaan skiën in Oostenrijk maar die hadden zo mogelijk nog ergere problemen dan zij op de boerderij en die hadden na ampel beraad besloten niet te gaan. Want er wordt nóg snijdender kou uit Siberië verwacht. En nu dacht Zwager4 ook: laten we maar thuis blijven. Grrr! dacht Zus4. Een groot huis in Oostenrijk voor elf personen! Lucie Theodora, ga je mee naar Oostenrijk?

Ik zeg Nee. Nee dat kan niet. Nee ik houd niet van kou. Nee ik heb geen winterbanden. Nee ik kan niet zomaar bij mijn werk weg. Nee. Maar nu denk ik natuurlijk: Het zou leuk geweest zijn als ik Ja had gezegd.