Om kwart over zes stel ik vast dat de boodschap van de 15e spreker niet meer binnen komt, en dat die van de 13e en 14e spreker er ook al niet niet meer ingingen... Dan kan ik net zo goed op zoek naar een adapter voor mijn netbook..
In de buurt van het Hauptbahnhof zijn tig telefoonwinkels, van Turken, Chinezen en Indiërs, maar niemand heeft wat ik nodig heb. Een Indiër verwijst me uiteindelijk naar de elektronica-gigant Saturn bij de Hauptwache. Tot 20 uur open, móet ik kunnen halen, zegt hij.
Er blijkt een groot nieuw winkelcentrum bij de Hauptwache, met heel veel opvattingen over shopping experience, dat zie je zo. Het doet me erg aan Villa Arena bij ons in Zuidoost denken, waar je ook nooit de roltrap naar de volgende verdieping kunt vinden. Grr.
Saturn is heel groot, maar bij de vijfde medewerker die ik om hulp vraag blijkt dat het kabeltje dat ik zoek net op is, hij moet het bestellen. dat duurt dagen. Dat héle dunne stekkertje wordt alleen voor dit ene Asus netbookje gebruikt, zegt hij.
Is er in Frankfurt nog een winkel, smeek ik, waar u mij een kans geeft? Konrad, antwoorden ze na enige aarzeling, op de Konstablerwache.
Ik rén om 19.55 uur bij Konrad naar binnen. Daar in de kelder, bij de derde employee die ik het vraag heb ik beet. Es ist nicht billig, waarschuwt hij. Daar sta ik dan, met een kabeltje en een stekkertje en een adaptor. 39,95 euro. Beláchelijk. Niet doen! Gewoon morgen naar het internetcafé! Maar ik ben toch ook weer een beetje stolz dat het me gelukt is. Ik koop 'm.
Terug naar het Fairprice-hotel. Het restaurant op de hoek is vandaag wel open. Weingeist heet het. Ik neem Pasta mit Hänchen auf Indische Weise. En Salat. En een groot glas Weiswein. Mmm.
Diepe concentratie in mijn 'kloostercel' heeft in drie uur tijd twee artikelen opgeleverd die voor the time being ook nog de meestgelezen artikelen van de dag zijn. Há! Dan was die overvolle chaosdag van gisteren niet voor niets. 
De kamer en het hotel zijn zo eenvoudig: het lijkt hier welhaast een kloostercel. Ik heb alles pico bello op orde gebracht om aan het werk te kunnen gaan. Lekker alleen en niet in een internetcafé. 
Om kwart over zes stel ik vast dat de boodschap van de 15e spreker niet meer binnen komt, en dat die van de 13e en 14e spreker er ook al niet niet meer ingingen... Dan kan ik net zo goed op zoek naar een adapter voor mijn netbook.. 
Waar je tegenwoordig als moderne mens komt: vraag 1 is: is er wifi? Hoe kom ik op de wifi? Organisaties vinden allerhande manieren om klanten kortstondig en veilig en wat dan ook online te krijgen. Dus moet je je met steeds weer andere onbegrijpelijke inlogprocedures verhouden. Mensen als ik hebben al gauw drie apparaten bij zich en die moeten ook nog alle drie op Wifi. Daar voorziet bijna geen systeem in.
Leuk op maandagmorgen 09 uur op de Buchmesse, die eigenlijk pas woensdag begint. De toegang is op de woensdagochtend overvol mensen en bewaking. Een soort hel waar je uit de S-bahn stappend in getrokken wordt. Nu is die ingang helemaal onbewaakt. Je kan gewoon doorlopen. Ik ben de enige in de lange gangen. Wel rijden er buiten tientallen vrachtwagens af en aan, die zijn voor de standbouwers. Het nostalgische Danspaleis wordt opgebouwd, waar altijd (literaire) voordrachten worden gehouden. Twee jaar geleden hoorde ik er Anselm Grün. 
In de boekhandel op Frankfurt Hauptbahnhof zie ik een rijtje zwarte katertjes. Met strass-halsbandjes. Ik schrik ervan. Zouden Rooie en Gele nog wel leven? Zouden ze al een nieuw huis hebben? Of zijn ze in de poezenhemel?
Het Fairprice Hotel is 500 meter van S-Bahn Galluswarte. Het is wel een minimáál hotel: er is geen ontbijt en ze maken je kamer ook niet schoon. Wel gratis wifi via een ingewikkeld hotspot-systeem. Tegen de tijd dat ik internet op alle apparaten aan de praat denk te hebben, ik moet alle drie de apparaten apart aanmelden en bevestigen, had ik niet door dus, als ik denk dat eindelijk alles werkt blijken alle inlogs alweer verloren gegaan. Grr. Tegen de tijd dat ik klaar ben is het aardedonker in het Gallus Viertel. 