Nieuwbouw

Een collega van Bobby heeft ons Werkhoven getipt, dat onder Odijk ligt. Daar is net de verkoop gestart van een nieuwbouwproject dat wat betaalbaarder is dan de droomwoningen tot nu toe. Misschien moeten we toch umdenken.

We rijden ook nog even langs bij project Fort aan de Klop in Overvecht. Dat vordert al behoorlijk. De bastionwoningen zijn op tekening ruim en leuk, maar ze liggen tegen een hoge bosrand aan waardoor je geen zon in de kleine tuin komt en de tuinen zijn hoog ommuurd. Dat voelt niet vrij.

Werkhoven is een klein dorp. Een beeldje in de Betuwe. Het te bebouwen veld grenst aan een brink en aan een forse RK kerk. Kun je zo even het kapelletje in! Maar why Werkhoven? Wat moet ik nou in Werkhoven?

Nieuwe tijden

Het zaterdagochtendontbijtgesprek gaat over hoe heerlijk het vandaag de dag is om De Telegraaf te lezen. Nu pakken ze Rutte aan, die ze tot nu toe door dik en door dun gesteund hebben. Marx Rutte, hahaha. Die zorgpremie. Rutte kan er niets meer tegen doen, hij heeft zijn handtekening gezet.

De veranderingen houden mij ook bezig. Ik denk: dan kan ik net zo goed nog een dag minder gaan werken. Maar laat ik het allemaal eerst maar eens afwachten. Want hoe dat straks met huizen kopen moet? Als je een hypotheek neemt moet je vanaf januari die hele hypotheek voor je pensioen afbetaald hebben. Dat is geen dertig jaar meer in mijn gevalletje...

De oude tijden komen niet meer terug, schrijft Trouw. Het is aan ons allen om creatief de nieuwe tijd in te gaan.

In my backyard

Welke was toch de brug achter Rutte en Samson, eerder deze week bij het presenteren van hun Regeerakkoord? Dat vroeg het Radio1-Journaal zich van de week af. Sinds ik geen ochtendkrant meer heb luister ik elke ochtend in de keuken naar het Radio1-Journaal met Lara Rense. Dat is fijn. 

Ze hadden een verslaggever de brug laten opzoeken en achterhalen wanneer de foto gemaakt was en door wie. Die brug is een nieuwe brug over het Amsterdam-Rijnkanaal, aan het eind van IJburg, vlak bij mij, richting Weesp. De RVD had opdracht tot die foto gegeven.

Is dit nu belangrijk of een onzin-issue, die brug, en-dat-van-onze-belastingcenten, maar ik had 't me inderdaad ook afgevraagd en achteraf is het leuk om te weten.

Missie

Ik vind 't mooi, dat Allerzielen. Mensen die bijeenkomen, wat zingen en overwegen, en dan de namen van hun doden noemen en een kaarsje branden. Ik ken de meeste aanwezigen alleen van gezicht, soms van naam. Je hebt geen idee wie dat zijn, die namen die ze noemen. Tijdens de nazit vraag ik de vrouw naast me wie het waren die zij noemde - het waren dezelfde namen als vorig jaar. Vader, moeder, eerste echtgenoot, schoonvader, schoonmoeder, zwager. Al twintig jaar noemt ze die.

Daarna ontmoet ik een nieuw persoon. Hij heeft niet zoveel met het katholieke, wat hier grotendeels de richting is, is ooit gereformeerd opgevoed, en later in het zenboeddhisme terecht gekomen. Heeft een tijd in een zenklooster gewoond. Dat straffe systeem, die uren zitten, het harde werken, het sprak hem zeer aan. Eigenlijk zocht hij weer zo'n plek om te wonen. Ik verwijs hem naar de Stoutenburg, waar ik laatst was. Daar zoeken ze nog mensen. Maar dat vindt-ie geloof ik niet straf genoeg.

Bij het afscheid nemen raadt hij mij aan ook boeddhist te worden. Dat is in korte tijd al de dérde boeddhist die dat tegen mij zegt. Ik dacht dat missie bedrijven een zonde van de christenen is, wist nooit dat boeddhisten daar ook aan deden. Dat moeten ze niet doen.

Commissie Grafsteen

Het graf heeft onbegrijpelijk lang geduurd, maar vandaag is het eindelijk zover: de steen wordt geplaatst. Wij gaan er naar toe om erop toe te zien dat de zwerfkei er goed op komt te staan, een plateautje te leggen voor kaarsen en andere parafernalia. En de plantjes. Het is heel mooi lief werk. Ik ben blij dat ik me losgescheurd heb van de arbeidsplichten om hier wat te zeulen en te frunniken. Veel zwart zand onder de nagels. Mooi mooi mooi.

Het is wel een beetje anders geworden dan wij gedacht hadden. De steen lijkt groter en de buitenrand is veel breder dan wij menen dat we besteld hebben. Maar er is niets meer aan te doen en als straks de plantjes gaan groeien en woekeren zie je de rand vast niet meer zo. We branden allebei een grote kaars als we vertrekken. 1 november is wel mooi gepland. Vandaag is het Allerheiligen. En morgen is het  Allerzielen, ter herdenking aan de overledenen.

We gaan met Pjotr's auto heen, hij gaat er na afloop wat mensen bezoeken dus reis ik met de trein terug. Ook dat is een sentimental journey: die stoptrein van Emmen naar Zwolle met twaalf stops. Herinnneringen aan Coevorden, Gramsbergen, Hardenberg, Mariënberg, Ommen, Dalfsen, Zwolle... Als je naar Amsterdam wilt moet je twee keer overstappen: in Zwolle en Amersfoort. De laatste keer?

Inkomensafhankelijke zorgpremie

De zorgpremie. Omdat ik zo hard moest werken om mijn 'middeninkomen' te verdienen had ik het even helemaal gemist.

Het klinkt wel aardig, inkomensafhankelijke zorgpremie, ik ben er ook best vóór, ik heb Samson gestemd, maar 480 euro per maand? Voor mij zou het denk ik ruim 200 euro extra per maand kosten. Hoezo 0,5% inkomensdaling?

Een groot probleem voor de alleenverdiener, schrijft NRC.

Als middeninkomen moet ik ook al in de vrije sector huren. En die auto. Jaren geleden moest het ook, maar nu ga ik maar weer met beleid naar de Lidl, een keer per week voor de hele week boodschappen doen, en daarvan eten. Kun je nog eens een boek kopen. Dat is toch raar als je bij de middeninkomens hoort.

Zwolle

De hele dag in de weer met twee Zwolse bullebakken. Woedend zijn ze, intimiderend. Ze hebben ooit samengewerkt maar kunnen elkaar nu niet meer luchten of zien. Bien heeft ze allebei geprobeerd te interviewen, want we wilden graag een reconstructie. 

Een van de twee had meegewerkt, maar de ander weigerde aan de lijn komen. Hij had toch het artikel gevraagd, om eventuele 'feitelijke onjuistheden' eruit te halen, was in toorn ontstoken, dreigde met advocaten en eiste als compensatie van het leed hem aangedaan een lange ingezonden brief. Mighty Men. Diep diep diep gegriefd. En dat uiten in woedes. Mailtjes met samenvattingen van de gang van zaken. En veel wellus en nietus. En aanvallen hoe slecht werk wij doen. En hoe Amsterdamcentristisch wij zijn en nooit aandacht hebben voor Zwolle. Zucht.

Zulke dingen hebben we wel vaker. Op enig moment moet ik dan als Koningin Salomo optreden. Dan moet ik onderweg ernaartoe niet mee  gaan onderhandelen, anders word ik meegezogen in het enerzijds anderzijds. En dan ook nog zorgen dat Bien zich er in kan inden. Die op een gegegven moment ook met een hoog stemmetje belt dat je denkt die gaat zo huilen.

Het kost veel meedenken, invoelen, oplossingen verzinnen en die overtuigend als voldongen feit presenteren. Ik kan dat best goed, al zeg ik het zelf. Mijn (alweer) nieuwe baas zegt ook: jij geniet daar wel van. ja, als het klaar is ja. Maar je komt aan andere dingen niet toe. Ik heb het gevoel dat ik nu met beide bullebakken zulke goede vrinden ben dat ik binnenkort in Zwolle uit eten moet. Twee keer.