Voor de Vrienden

Het valt niet altijd mee om de goede voornemens - zoals de dagelijkse wandeling om het park - vol te houden. Sinds de vakantie ben ik niet meer zo gedisciplineerd. De héle wandeling duurt als ik doorloop drie kwartier.

Vandaag doe ik gewoon maar een stúkje en ga ik onderweg veel glimlachen, treuzelen en fotograferen. Elke dag of elke week een mooie rake hopelijk verrassende foto op de Facebookgroep 'Vrienden van het Flevopark' is misschien wel een goeie stimulans. Voor mijzelf en voor de Vrienden. Ik vind deze foto wel een beetje doen denken aan Paleis Het Loo.

Vlaardings Streekmuseum

Een raak cadeau. Schoonmama raakt maar niet uitgekeken in het 'Prentenboek van het Vlaardings Streekmuseum. Het is prachtig uitgegeven, 416 pagina's met hele mooie prenten, tekeningen, schilderijen. Ze woont haar hele leven in Maassluis. Bij elke prent komt er een heel verhaal.

Op weg naar Maassluis ga ik even in de boekhandel in Vlaardingen langs. Dat ligt direct ten oosten van Maassluis. Bobby is er geboren en zat er op de middelbare school. Pontier is echt een naam voor hen.

Het is de dag van het Droomboek. In vier uur tijd is hij er al 500 kwijt, vertelt hij.

En hij heeft er nu nog 200. De mensen drommen in zijn winkel. Gretig, want gratis. Ze zijn heel eisend. En ze zijn met veel. Het is niet echt leuk. Hij gaat altijd om half tien open, vertelt hij, maar is meetal al om negen uur present. De mensen stonden woedend op de stoep, eisten dat hij open deed.

Ik zie dit 'Prentenboek van het Vlaardingsuseum' en besluit het te kopen voor Schoonmama, al heb ik geen idee of er animositeit bestaat/bestond tussen Vlaardingen en Maassluis. En of ze het zal appreciëren. Ja dus. Ze vindt het in een woord geweldig! 

Het Stadse Huis

En hoe ging het toen dat verder met dat huizen zoeken? Nou toen gingen ze naar een informatie-avond van het nieuwbouwproject Het Stadse Huis van de woningbouwvereniging Mitros. Ik ken Mitros alleen van de asbestverhalen van Kanaleneiland. Verder sta ik welwillend tegenover sommige ambitieuze nieuwbouwprojecten van woningbouwverenigingen waarmee ze goede sier willen maken. Daar woonde ik in in Noord en daar woon ik nu in.

Dit Het Stadse Huis gaat om een project in de wijk Zuilen met 32 grote woningen waarvan vanavond de eerste 8 in de markt gezet worden, zoals dat heet. De kopers kunnen via een ingenieus computergrogramma zelf de indeling en heel veel onderdelen van hun huis samenstellen. Elk huis krijgt daardoor een eigen karakter. Het project ligt behoorlijk in het groen, achter de weelderigste straat van Utrecht: de Beatrixlaan. Daar is nooit een huis te koop want wie daar woont gaat nooit meer weg.

De informatie-avond begint om 18.30 uur in complex 'Het Vorstelijk Huis', een oude school, waarin nu amateurkunst beoefend wordt en een restaurant Colour Kitchen gevestigd waar mensen werken met-afstand-tot-de-arbeidsmarkt. Daar eten we maar snel.

De informatie-avond wordt gepresenteerd door twee acteurs, man en vrouw, met allemaal zeer herkenbare dialogen. We mogen daarna op een laptop al ons nieuwe huis gaan indelen, maar daar heb ik geen zin in. Hoe is het tijdpad? Vraag ik. Zodra er zes woningen verkocht zijn gaat de bouw beginnen. Gezien de interesse deze avond geloof ik dat dat snel zal gaan, zegt de Projectleider. 

Daadkrachtig vul ik meteen maar het hele formulier in met mijn (onze?) kavelvoorkeur 8,  7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 en ben de eerste die het formulier inlevert. Op 15 september gaan ze de huizen verdelen. Wij zijn de eersten, benadrukken Bobby en ik allebei nog een keer. Dat wordt gehonoreerd hè? Dan krijgen we wel kavel 8 hè?

Het is een hele hete zomeravond. Eenmaal thuis nemen een hele grote ijscoup bij ijssalon Il Mulino. En zitten we tot diep in de nacht met een rosétje zwijgend op Bobby's balkon. We durven het niet te bespreken. Zou dit het misschien kunnen worden?

Als we dit gaan doen, zegt Bobby eindelijk, dan duurt het op zijn snelst nog wel een jaar voor het zover is. Dan kan ik wel eerst een boot gaan kopen.

En het was Nacht

Wat is er toch? denk ik als ik 's avonds met de bolide de Ring op ga. Raar sfeertje. En al helemaal als je de A2 op naar het zuiden rijdt. Het duurt even en dan weet ik het: het is een snelweg zonder licht. Ik ken de duistere snelweg uit de kop van Noord Holland, van de Veluwe, de polder, maar niet van hier. Hier is het altijd licht. Een van de bezuinigingen van dit kabinet is dat de snelwegverlichting om 21 uur uit gaat.

Ik vind het best een boeiende ervaring. Amsterdam en Utrecht liggen gevoelsmatig ineens veel verder van elkaar. De duisternis maakt het Groene Hart weer wat groter. Dat vind ik mooi.

De Telegraaf schrijft al dagen dat het een schánde is en lévensgevaarlijk.

Late liefdes

Ik bevind me ineens in een golf van trouwerijen. September is een echte trouwmaand: elk weekend wel een feestje. Allemaal veertigers, vijftigers. Spijtoptanten. Laatbloeiershuwelijken, zeggen ze zelf.

De uitnodigingen zijn een fenomeen van creativiteit op zich, want een 'gewone' trouwerij is het natuurlijk niet. Elk laatbloeiershuwelijk is heel heel heel bijzonder. Bobby en ik discussiëren over de portretfoto's op een van de uitnodigingen. Wie van de beide geliefden is wie? We zien het echt niet. Zij is onze vriendin. Ik ben ervan overtuigd dat zij rechts op de foto staat, maar Bobby weet zeker van links. We bedenken allemaal slinkse vragen die we zaterdag aan het gelukkige paar kunnen stellen om er achter te komen.

Vlierbessenjam

Dat denk je als je door het Flevopark wandelt. Of vlierbessenbrámenjam.

'Vlierbessenbramenjam maak je omdat de smaken elkaar heerlijk aanvullen. En omdat ze rond dezelfde tijd te plukken zijn natuurlijk. Een pure vlierbessenjam kan vrij heftig van smaak zijn. De bramen geven er ook wat zachtheid en zoet aan. Het resultaat is een heerlijke kruidige jam met een stevige smaak. Lekker voor een lange herfst en winter! Vlierbessen en bramen mengen met geleisuiker.'

'Ris de vlierbessen met een vork van de takken en let erop dat er geen steeltjes aan blijven zitten want dat is niet lekker in je jam. Was de bramen en de vlierbessen en laat ze uitlekken. Meng de bramen en vlierbessen met de geleisuiker in een kom. Kook het mengsel in een pan en laat het 5 minuten flink doorkoken. Giet de jam kokendheet in goed schoongemaakte potten. Draai de deksel erop en laat ze 5 minuten op de kop staan. Laat de jam afkoelen en je hebt een mooie voorraad voor de herfst en winter.'

(Bron: de site Okke houdt van vlierbessen)

Jardin d' Amour (1)

In de nieuwe Polare-boekhandel te Almere koop ik het boekje 'Flora in de kunst en de literatuur' van de Britse kunsthistoricus Edward Lucie-Smith. Over mensen en hun diepe behoefte aan paradijselijke tuinen en hoe die dan weer geschilderd zijn. Door de eeuwen heen. Ik lees het in bed en word er heel blij van.

Er valt een hoop over te verhalen, over mensen en hun tuinen en de schilderijen daarover door de eeuwen heen, teveel om op te noemen. Bij elk plaatje denk ik: zal ik dat in mijn blog plakken? Maar bij deze weet ik het zeker. Het doet onmiddellijk denken aan de queeste van het afgelopen weekend: het Huis aan de Vecht.

Nu de vakantie voorbij is pakken we de draad van het huizen zoeken weer op. We bezoeken weer een woning in de Rivierenwijk, ditmaal een zijstraatje van de Jutfaseweg. Die Jutfaseweg is op zich een leuke straat, maar dat zijstraatje niet zo. Vind ik dan. Ditmaal is Bobby echter onvoorwaardelijk vóór. Het hele weekend somber ik gelaten: moet-het-dit-dan-maar-worden,-want-anders-wordt-het-nooit-wat? We lopen nu eenmaal warm voor te verschillende huizen. Het vergt best veel optimisme om met het project door te gaan. 

Aan haar keukentafel vertel ik alles aan Hani501. Daar bekijken we de Utrechtse huizen en buurten en straten met Google Streetview, en ze biedt aan: zal ik mee? Ze vindt Bobby's droomhuis namelijk helemaal niet zo stom, het is ruim en totaal oningevuld, maar dat heeft als voordeel, zegt ze, dat je het wel helemaal zelf kan invullen, kijk dat tuintje...

Als ik in mijn nieuwe boek op dit 15e-eeuwse miniatuur stuit, ('Jardin d'Amour' heet het, het is van Loyset Liédet), dan denk ik: Ach, het komt allemaal wel goed. 'Heus wel weer goed', om met Brigitte Kaandorp te spreken.