vrijdag 4 april 2014

12u te Apeldoorn

En Linda is ook geen goedkope vriendin! Zij verkoopt ons de bouwtekening. Zij is van de aannemer, kantoor houdende te Apeldoorn-zuid. We nemen alle details - zoals alle kamerindelingen, ramen, stopcontacten en leidingen - nog een keer door. En waar het rookkanaal komt. En welke badkamertegels. Daar ben ik héél pertinent in.

Bij dit soort transacties maakt iedereen foto's en zet ze op Facebook en Twitter.

09.30u Amsterdam

Onze eerste vriend van vandaag gaat ons bijna anderhalve ton kosten. Hij is van de projectontwikkelaar, de woningbouwvereniging. Hij verkoopt ons de grond. Vandaag is Oscar niet strak in het pak, zoals de vorige keer op kantoor, maar in vrijetijdskleding met leren jekkie en groene sneakers. 'Jullie zijn de raarste kopers in het complex', vertrouwt hij mij toe. Dat is een compliment. 'Een beetje artistiekerig', legt hij uit. 'Ik ben  zelf ook een beetje gek,' voegt hij er mededeelzaam aan toe.

Na aflop van het tekenen en paraferen van de papieren vertelt hij uitgebreid over zijn vrijwilligerswerk met daklozen. Vanavond kookt hij voor 65 daklozen. Dat doet hij elke week. Dat vind ik nou mooi.

donderdag 3 april 2014

Paul Robeson

Door dat Swing Low laatst - van de King's Singers - komt de stem van Paul Robeson ineens in mijn herinnering. Tussen mijn lp's die ik nooit meer draai staat nog een album van hem. Fantastisch lage stem. Raar om al die oude lp's langs te bladeren, zoveel herinneringen aan die muziek. Hoe ik erop kwam? Omdat ik niet zoveel muziekkennis had selecteerde ik meestal platen op de hoes. Dan luisterde ik eerst in de winkel of de muziek me ook aansprak en dan kocht ik ze. Daardoor kreeg ik een wild uiteenlopende collectie. Ik draaide de platen grijs. Nu verzamel ik ze op Spotify.


Vrienden ordnen

Ik heb meestal de dingen pas in de vingers als ze goed in een ordner zitten met zelfgekozen tabbladen. Met dat ordnen kan ik weken zo niet maanden wachten. Dan liggen er stapels papier die allemaal belangrijk zijn, en die verwerkt moeten worden, maar dat moet altijd nog. Inzake het nieuwe huis hebben we allebei een ordner, maar Bobby heeft de Hoofdordner. Hij heeft een ordner met wel 20 tabbladen. Daar ben ik echt van onder de indruk. Als ik er ook zo-een wil moet ik hem zelf maken.

Vanavond ga ik behalve contracten lezen ook eindelijk mijn ordner indelen. Ik heb een hele vrolijke ordner met motieven van bloemetjes & bijtjes gekocht. Ik kies onze nieuwe vrienden van het laatste halfjaar als indeling voor de tabbladen. De woningbouw, de aannemer, de makelaar, de hypotheker. Onder het eerste tabje zitten mijn eigen financiële overzichten. Daarin heb ik staan hoeveel we aan elk van onze nieuwe vrienden moeten betalen. Zo krijgt onze vriend de makelaar straks 1500 euro, en de hypotheker 3400. Zij zijn samen ook vrienden, zie de foto De notaris is ook weer een vriend van hen - ben even kwijt hoeveel hij straks van ons krijgt. Het zijn allemaal fijne jongens.

Morgen

Morgen komt de projectleider van de woningbouwvereniging hier bij mij in Amsterdam met de contracten en gaan we tekenen. Dat leek me nou wel gepast. Laat die Utrechters maar een beetje extra moeite doen. Hij neemt vast champagne mee. Moet ik nog koekjes kopen?

's Morgens gaan we voor de grond tekenen en 's middags - te Apeldoorn - dat dan weer wel - voor de bouwplannen. 

Het valt voorwaar allemaal niet mede voor een werkende vrouw alleen. Kom je met hoofdpijn thuis, moet je koken en afwassen en dan nog honderden blaadjes contract uitprinten en lezen. Ik zwelg van zelfmedelijden. En ik zou blij moeten zijn.

Op het werk zeuren ze almaar over een witte jurk. Nee, zeg ik steeds. Neehee. Néé!

woensdag 2 april 2014

Park

Elke ochtend om half acht als ik door de voordeur naar buiten stap vind ik het héél moeilijk om niet naar de bolide door te lopen, maar de schuurdeur te openen en beneden in de berghokken de fiets te pakken. Liever lui dan moe. En elke dag weer ben ik zo dankbaar dat ik de fiets gepakt heb. Zeker dezer dagen nu de ochtendstond weer een uur vervroegd is kom ik weer recht uit bed in die scherpe ochtendsfeer terecht. 

Óch wat prachtig! En die koude lucht: heerlijk!

Als ik dan in het park stop om weer een kalenderplaatje te schieten is het echt moeilijk om door te fietsen. Tegenwoordig tref ik er regelmatig een oude meneer die daar 's morgens dus om half acht wandelt en die waarderend zijn duim omhoog steekt als hij mij ziet. Like. Ik probeerde een praatje, maar hij bleef maar die duim omhoog steken. Misschien kan hij niet praten. 

Mooi park, dat Flevopark.

dinsdag 1 april 2014

Swing low

Op het werk zijn sommige collega's niet zo groot. Het is zo'n dag dat iedereen elkaar een beetje plaagt. Ken je het liedje 'Short people', vraag ik aan Mandy die 22 jaar is en nogal klein. Nee, dat kent ze niet. 'Short people, have no reason to live...' Ze vindt het helemaal niet leuk, ook niet als ik haar links stuur naar een versie van Randy Newman en een van de Kings Singers. En zo kom ik terecht bij dit Swing Low. O, mooi... Muziek luisteren en delen kan soms zoveel leuker zijn dan werken.