Campinglife

Omdat we gisteren nogal lang gedaan hebben over het opzetten van de nieuwe tunneltent (buren: 'First time camping???') zit ik nu bij wijze van relaxen de buren het afbreken van tunneltenten te bestuderen. 

Les 1: ook afbreken duurt heel lang, uren. Geroutineerde kampeerders doen dat gewoon héél relaxed. De mannen doen de tent, de vrouwen lopen er wat afwachtend omheen. 

Het weer is zonnig bewolkt, het is een beetje winderig, niet onplezierig. Bij het opvouwen der tunneltent is dat weer lastig. 

Waar twee stellen samen kamperen helpen de mannen elkaar bij het opvouwen van de tent en het inrichten van de auto. Als je al die dingen langzaam doet is het niet erg. Ik wil zulke dingen snel, omdat ik ze niet waardeer. Afleren dus. 

Wij wonen niet aan de voorkant van de tent, maar aan de zijkant, omdat we daar minder inkijk hebben.

De camping heet Norman's Bay, hij ligt op anderhalve mile van Pen... Het is een nette familiecamping. Over de weg (heel klein weggetje) is de zee. En een lange pebble beach. Het is heel relaxed. In verband met het landurig op- en afbreken gaan we hier wel even blijven. 

We did it

Een eerste dag vakantie vraagt best veel van je. Eenmaal te Dover moet ik door de spanning  van het links rijden heen, en dan de tent. 

Het links rijden heb ik na circa een uur onder de knie, nadat ik bij de derde roundabout even vergeten was het het verkeer op de roundabout ALTIJD voorrang heeft. Toet toet!! Dat verkeer op de roundabout komt van rechts. Het eerste half uur blijf ik hardop hameren: links links links. 

Autorijden doe je normaal geheel op de automatische piloot. Die werkt nu dus even niet. Links links links.

De tent is ook niet makkelijk. We hebben hem nog niet uitgeprobeerd. Ik heb Bobby al voor we op reis gaan gewaarschuwd: ik heb geen talent voor een nieuwe tent, en dat is goed. Een tent die ik ken gaat wel, maar deze? Zonder deugdelijke gebruiksaanwijzing? 

We doen er bijna twee uur over, maar dan staat-ie ook. Indrukwekkend. En in noodweer gaan we hem niet opzetten. Beloven we elkaar.

Wachten

De Ferry vertrekt officieel om 11.35 en wij moeten er uiterlijk om 11.05 inchecken. Spannend altijd weer, die havens. Je hebt geen idee hoe het gaat, hoe lang het duurt, hoe ze je erdoor geleiden. Ik heb aan het begin van een nieuwe ongeplande vakantie altijd kopzorgen over wat er allemaal wel niet mis kan gaan, dat ik de reservering voor de boot (à 253 euro) kwijt ben, dat mijn paspoort verlopen is, of dat ik een verkeerd paspoort mee heb, dat we door toedoen van anderen nèt 1 minuut te laat zijn en niet meer mee mogen... 

Alles gaat echter even voorspoedig. En nu is de Ferry zelf een uur te laat en staan we hutje mudje in de rij. Line 407. Maar in de verte zien we de white cliffs of Dover al. Uitnodigend! 

Via Veurne

Om 18u vertrekken we richting Calais. We jakkeren in een keer door tot Veurne (foto), zuidelijk voorbij Oostende, en eten daar op de Markt een heerlijk potje stoofvlees met frieten. 

Maar slapen: ho maar.  Alle hotels en B&B's aan de Belgische kust zijn vol. Complet. Ze lachen me uit. Ik ben zo moe dat ik in de bolide wil slapen, hoe oncomfortabel ook, maar Bobby heeft een theorie dat de Belgische kust dan wel afgeladen is, maar dat net over de grens boven in Frankrijk niemand wil zijn. Nou goed dan. 

Om 23.30 uur vinden we een kamertje in het tweesterrenhotel 'Les Gens de Mer'.

St. Barbara

Heel mooi afscheid in de kapel van de St.Barbara Begraafplaats te Utrecht. Het valt me steeds meer op hoe waardevol mensen hun laatste jaren met hun verzwakkende ouders ervaren. Je hoort vaak alleen hoe zwaar het is, die laatste jaren zorg, en niet hoe mooi. Een oude vader die zijn geheugen kwijt is maar onnoemlijk kan genieten van de momenten.

K. vertelt het levensverhaal van haar vader. Mooi is dat, het leven gaat zoals het gaat, met alle ups en downs. De laatste jaren steeds meer verstilling en nabijheid, plezier en liefde. 

Passen en meten

Ik ga op reis en ik neem mee... Ben terug in V&D die de mooiste selectie koffers hebben, vind ik. Ruim een jaar geleden was ik er ook, toen voor een cabin-modelletje dat in het vliegtuig in het bagagerek past. Toen kwam ik na veel heen-en-weren op de petrol-aqua-kleurige Liv. Die bevalt goed, ook voor de weekendrelatie.

Mijn koffers zijn in de revisie. Ik had al 25 jaar een varkenslederen dokterskoffer, erg prachtig authentiek, maar nogal onhandig in het dragen. Als je lange afstanden moet lopen, bijvoorbeeld op Schiphol of door een stad, dan prefereer ik tegenwoordig wieltjes. Maar ja, hij was mijn eerste verjaarsgeschenk van Ex, en dat heeft ondanks het ongemak toch sentimentele waarde. Die koffer heb ik onlangs op de gang gelegd, Buurman nem hem direct mee. 

Ook heb ik al vele jaren een grote reiskoffer van Kipling, robuust, stoer, wieltjes. Zeg maar gerust: een hútkoffer. Duur ook. Ik vind dat je af een toe jezelf best iets moois cadeau mag doen. Maar deze Kipling blijkt in het gebruik te zwaar en te groot. Elk jaar stel ik dat weer vast, en elk jaar is het te laat om er nog wat aan te doen. Elke vakantie zeul ik mij een ongeluk. Op de bagageband heb ik steevast 10 kilo te veel. Ook taxichauffeurs en hotelmedewerkers die galant willen doen tillen zich een breuk. Ik schaam me er altijd voor. Omdat ik zo nodig drie broeken drie truien tien t-shirts, tien boeken, vier paar schoenen - en ga zo maar voort - mee wil. En dan blijk ik ook altijd nog de foute kleren en boeken mee te hebben.

Dit jaar dus een kleinere koffer, om mij te leren beheersen. Ik overweeg dezelfde Liv weer, maar dan een maat groter dan de vorige. 66 liter nu. Er staat ook een zwarte met groene randen die ik wel geestig vind maar ook erg zwart. Somber. En een mooie lichtgrijze van Eastpack, die kost wel 179 euro. Na enig geheenenweer wordt het de aqua Liv. Nu kijken wat er wel en niet in past...

Het ochtendlicht

Er is weer een vader heengegaan. Op de rouwkaart staat een schitterend ijl en toch kleurig beeld van Hans Werkman ('De weg terug') en een raak gedicht van Vasalis.

Ochtend

Zo kalm als op een vlot van helderheid

en rust, gelegen op mijn rug

dreef ik de ochtend in, het ochtendlicht,

land, lucht en water waren één en zonder dat

er van hun eigenheid maar iets verloren ging.

Vasalis