Museumbezoek

Pauline Slot heeft dezelfde hobby als ik - en met ons hebben honderdenduizenden mensen die: het museumbezoek. Zij constateerde vele tegenstrijdigheden in het museumbezoek en besloot het gevoelen eens systematisch te onderzoeken en er een boek over te schrijven. Ik kocht het gisteren te Driebergen. Wat zoeken al die mensen in het museum? Een beetje verheffing uit de banale werkelijkheid. En vinden ze dat ook? Dat is maar zeer de vraag, want ze worden overspoeld door massa's die hetzelfde willen, ze zien vooral achterhoofden van andere museumbezoekers, we worden uitgemolken in de horeca-afdeling en in de museumwinkel met quasi-artistieke hebbedingetjes.

Ik herken heel veel van wat ze schrijft, maar toch ben ik een beetje teleurgesteld.  Ze uit naar mijn idee meer kritiek dan enthousiasme. Want ondanks die opgeklopte commercie valt er als je focust op de kunst echt wel echt wat te genieten. Maar daar moet je wel meer je best voor doen dan meedrijven op je impulsen die je voorgeschoteld worden. Focussen. Reflecteren. De verheffing die je zoekt - en af en toe vindt - benoemen.

Man en make up

Omdat het komkommertijd is gaan we lunchen in Driebergen, waar we bediend worden door een jongeman met halflang knalrood geverfd haar en uitgesproken eyeliner boven zijn ogen. Hij is verder niet vrouwelijk gekleed. Ik kan mijn ogen niet van hem af houden. 

Ik zoek op internet een plaatje van een lookalike, maar dat kan ik niet vinden. We vinden het bijzonder dat hij er van zijn werkgever zo bij mag lopen. Ik merk dat ik het niet leuk vind dat ik zulke gedachten heb, ik zou het gewoner willen vinden. Maar dat vind ik niet. Ik vind het prachtig, maar weet vervolgens niet hoe contact te leggen, dan te doen alsof er niets aan de hand is.

Ken jij zulke jongens, vraag ik na afloop aan Vinnie. Is hij een soort dandy? Maar dandy's hebben volgens hem meer traditionele Engelse kleren aan. Zulke jongens vinden zichzelf in elk geval héél bijzonder, weet hij.

Tjongejonge jonge jonge

Schoonmama is geweldig. Zo enthousiast. Ze komt voorgereden in de auto van een vrijwilligster van de PCOB uit Maassluis en loopt verbijsterd door onze nieuwe woning. Tjongejonge jonge jonge!  Ze was zo benieuwd. En nu dit. Zó ruim, zó licht, nog lang niet klaar maar zóveel beloften.

Ik ben heel gelukkig met elk bezoek. Maar deze is wel heel erg leuk. Zo blij als ze voor ons is. We kuieren naar de Vecht en hijgen daar uit op een bankje. We eten biefstuk met aardappeltjes en broccoli, en eindigen met een ijsje bij de ijssalon. Nu brengt Bobby haar weer terug naar Maassluis. De rollator neemt zoveel ruimte in dat er geen mensen op de achterbank van de bolide passen. 

All that jazz

We hebben een oude poster met Jazz Classics uitgekozen voor boven de piano en ik ga naar Catch voor een lijst. Wat een leuke zaak! Door Ex en haar lijstenmakerij was ik wat eenkennig op het gebied van inlijsten, want zij was de beste, maar deze jongen van Catch kan er ook wat van. Ik ga in eerste instantie voor een aluminium matwitgouden lijst, maar hij weet me richting een houten zwart-en-gouden lijst te bewegen.

Catch bevindt zich in hartje Utrecht, vlak onder de Dom. Het is een heel gedoe om daar met de auto te geraken, je moet langs hele smalle kronkelige grachtjes, maar vanuit Zuilen met de fiets of de bus en een forse ingelijste poster is geen aanlokkelijk alternatief, dus ik bijt me er doorheen en natuurlijk lukt het.

In Catch krijg ik zowel van klanten als van de inlijster uitgebreide complimenten voor poster en lijst. Bobby is ook helemaal tevreden en zo zijn we weer een stapje verder naar het Eigen Huis.

Dymphna

In Trouw van vandaag staat een interview met een Egyptische 'feministisch extremiste' Mona Eltahawy met tattoos en knalrood rood geverfd haar. Knalrood haar is voor haar het symbool van de vrijheid: 'Mijn rode haar zegt: hier ben ik.' 

Als ik later op de dag naar een nieuwe vrouwelijke heilige zoek om te tekenen, kom ik terecht op een met rood krullend haar. Dat zie je ook niet veel: meestal zijn ze decent gesluierd. De roodharige heilige heet St. Dymphna, zij was een beeldschone Ierse uit de 7e eeuw, die vluchtte voor haar vader en door hem achternagezeten werd omdat hij met haar wilde trouwen. Zijn vrouw (Dymphna's moeder) was namelijk overleden en hij vond geen geschikte vervangster). Toen hij Dymphna uiteindelijk vond in België en zij nog steeds niet met hem wilde trouwen hakte hij haar hoofd af. Zo wil de hagiografie. Nu is zij beschermheilige van geesteszieken. Dat rode haar zal wel Iers zijn.

(O, zie ik nu, ik ben heel haar aureool  vergeten!)

Zoveel roodharigen op één dag, dat moet een betekenis hebben. Een aanmoediging wellicht om terug te keren naar het oranjerode haar. Ik heb er de laatste maand wat beschaafder 'hazelnoot' in. Dat is toch anders dan róód.

Be still my heart

Bobby is uit logeren en voor het eerst ben ik een nacht alleen in het nieuwe huis. Het begint wat onrustig, wat zal ik doen, hoe zal het voelen, vind ik het eng? In dat licht zet ik muziek op van de Noorse jazz-zangeres Silje Nergaard, te beginnen bij het nummer 'Be still my heart'. Wat ik ook heel leuk vind is 'Two sleepy people'.

Het is helemaal niet eng. Het is een feest om te tekenen met luid de muziek van de zangeres aan. Twee versies.

Deze muziek heb ik ooit leren kennen van een hele leuke Noorse barvrouw in café De Huyschkamer in de Utrechtsestraat in Amsterdam. Toen we nog op het Frederiksplein werkten. Wat draai je toch voor mooie muziek?!? vroeg ik. Silje Nergaard, zei ze. Op mijn verzoek schreef ze de naam voor me op een briefje.

Silje Nergaard is heel beroemd in Noorwegen en af en toe treedt ze op op het North Sea Jazz Festival. Ze heeft al eens een Edison gewonnen en een Grammy nominatie. Dus misschien heeft u van haar gehoord.

Beginners

Mooie film: Beginners. Uit 2010. Uitgezonden door de VPRO. Raar dat het woord 'beginners' ook een Nederlands woord is. De film vertelt over een beetje een allenige man, Oliver, ontwerper, en een beetje een allenige vrouw, Anna, filmmaakster. 

Olivers vader is pas overleden. Die was in zijn werkend bestaan museumdirecteur. Nadat hij met pensioen is gegaan en zijn vrouw is overleden, komt hij uit de kast als homo en heeft hij de laatste vier jaar een uitbundig vrolijk leven in de gay scene, een jongere vriend en een hondje. De vader barst van de levenslust. De zoon kijkt toe. Gekweld door herinneringen aan zijn mooie droeve moeder om haar bloedeloze huwelijk.

Oliver en Anna hebben allebei tamelijk oningerichte huizen en weinig vrienden. Echte loners. Zoekende zielen. Ze hebben er geen vertrouwen in en weten niet hoe het moet. Leven. De liefde. Maar ze proberen het toch. Echt een mooie lieve ontroerende film..