Doolhof

Zus2 heeft voor haar verjaardag een huisje gehuurd in Landal Beekbergen en de Geschwister uitgenodigd. Dat is me toch een partij leuk. Eerst wandelen we met ons tweeën langs de Loenense Beek en dineren dan met vijf bij restaurant Het Jachthuis, waar we het leven doornemen. Het leven dat niet aan ons voorbij gaat. En we zijn me toch gezellig en saamhorig. 

Zus 2 en ik moeten om tien uur half elf ons Huisje 66 weer terug zien te vinden, wat sowieso niet meevalt op een Landall Greenpark. Bij daglicht al niet, laat staan in de duisternis. Maar we hebben een zaklantaarn en een plattegrond snikkend van de lach doen we hoekje na hoekje.

Open

Bijkomen van de week door een tekening te maken van Guan Yin, de Chinese boddhisatva ('persoon die verlichting zoekt', is dat hetzelfde woord als boeddhiste? ) die in China aanbeden werd en wordt. 

Zo'n dag dat je zo moe bent dat alles op slot gaat maar toch ook weer open wil. Ik app Peeq of ze een wijntje wil drinken in de stad, maar nee, zij werkt. Zij heeft Boudewijn de Groot in de studio, appt ze terug. Peeq werkt bij de radio. Daar kan ik niet tegenop. Dan maar naar Guan Yin.

Bij de lezing van Ton Lathouwer afgelopen zondag over vrouwelijke compassie stond er bij het vragenuurtje een mooie adellijke zestiger dame op? die graag wilde weten of dit beeld ook voor zinnelijkheid en passie stond. Want het had de benen zo wijd. En of het goed was dat je als vrouw zinnelijkheid en passie had. Jazéker, antwoordde Ton Lathouwers.

Mud

Nee, wat de aannemer ons ook probeert wijs te maken: het schiet helemaal niet op. Het blijft één grote blubbermassa. Wel verschijnen et af en toe hoge zandhopen bij, die dan per zoveel dagen van plaats veranderen, maar het wordt er niet veel beter van.

De tweede twee rijtjes woningen in onze straat (Fase 3 en 4) zijn vorige week opgeleverd. Eindelijk. Nu zie je die nieuwe bewoners vol goede moed met verf en busjes in de weer, stukadoors, keukenboeren, vloerenleggers... Er komen steeds groepjes familieleden en vrienden kijken. Nieuwsgierig. Wat een Aha-Erlennisse!

Er komt achter onze huizen op de parkeerzone komt ook een autovrij 'ontmoetingsplein'. Een paar optimisten hebben nu op 20 februari daar een buurtborrel gepland. We kregen een prachtige kinderhandgeschreven uitnodiging in de bus. Voor het héle project. Met party-tenten en vuurkorven (volgens het principe bring your own). Ik ben helemaal voor, alleen bang dat het dan allemaal nog lang niet klaar is.

Geoutsourced

Het is gedoe, een magazine maken. Elke keer is het gewoon wéér gedoe. Er wordt altijd wel íemand kwaad. Of twee. Of drie. Het hóórt ook bij het maken van een blad, maar je wou dat het wat minder was. Dat gedoe.

Op afstand samenwerken en overleggen via mail en Whatsopp is nu eenmaal veel complexer dan als je naast elkaar zit en even kunt overleggen. Iedereen van ons (tevHaarlem, Bunnik, Den Haag) doet hartstikke zijn best, maar toch. Als je elkaar belt dan stoor je een ander bijna altijd. Nee, nu even niet.

Outsourcen is de mode, dit is de nieuwe tijd, dit is Het Nieuwe Werken, iedereen ergens anders.

En het lukt uiteindelijk ook allemaal elke keer wel. En zijn we toch een soort van trots. Maar vroeger ging je als het klaar was samen een wijntje drinken. En bitterballen eten. Nu doe je de mail uit. Nu even niet. Tot volgende week. Het zijn rare tijden.

Vegetarische kip

Even iets heel anders. Kip. Ik koop altijd biologische kip, want ik wil echt geen plofkip eten. Eigenlijk zou ik meer vegetarisch willen eten, maar ik houd nogal van vlees en vis. Dus koop ik biologisch. Ook karnemelk en koffiemelk. En fairtrade. Je doet wat je kan. Er zijn mensen die zeggen dat je belazerd word als je biologische producten koopt, maar dat is dan maar zo. 

De biologische kip van AH vind ik echter krankzinnig duur. Vandaar dat ik vandaag eens kipstukjes van De Vegetarische Slager koop. Onze AH heeft vier producten van De Vegetarische Slager. Dat vind ik al heel wat, maar op hun eigen website staan er veel en veel meer. Zij zeggen sojaproducten te maken die qua textuur precies op vlees lijken. Spekjes had ik al een keer gekocht, maar die zijn echt lang zo lekker niet als échte spekjes. 

Maar deze kip! Die is echt goed. Je moet de stukjes apart lekker hard bakken tot ze bruin zijn, en dan uit de pan en pas op het laatst weer toevoegen aan de rest. Het is echt lekker. Een pakje bevat 160 gram. Raar gewicht. Teveel voor een persoon en te weinig voor twee. Maar verder zeer aan te bevelen!

Hendrik Groen

Weer erop uit. Het houdt niet op. Vandaag ga ik naar de boekpresentatie van de nieuwe Hendrik Groen: Zolang er leven is. Die vindt plaats in de Buiksloterkerk in Amsterdam-Noord. Daar woonde ik in de buurt in de periode 1994-2000. Om Hendrik Groen een hele hype heen gecreëerd. Ik weet niet of u hem kent. Mensen kunnen enorm fan van hem zijn. Ik heb nog een column en een foto nodig, morgen moet het nummer naar de drukker, dit is een van mijn maandelijkse queesten.

Deze bijeenkomst lijkt me wel wat. Hani501 gaat de foto schieten. 

Er komen allemaal Connexxion-busjes voorrijden, vol bejaarden in rolstoelen. Ze zijn trots op hun Hendrik Groen. Ze zijn fan van Hendrik Groen. Zijn dagboeken gaan over al het institutionele gedoe in zo'n tehuis, de bewoners, het personeel, de vriendschappen ook. Liefde zelfs. Ze lachen zich dood om Hendrik Groen. De auteursnaam Hendrik Groen is een pseudoniem. Er is veel gespeculeerd over wie het zou zijn. Maar het geheim wordt goed bewaard. 

Ik heb Hendrik Groen deel 1 gelezen maar vond het eerlijk gezegd meer vreselijk dan geestig. Het dagboek van een 85-jarige in een verzorgingshuis. Een voorland waar je niet naar uitziet. Ik zou het nóóit aan Schoonmama geven. Ik ga maar eens aan een aantal mensen hier aanwezig vragen waarom ze fan zijn. Die vinden het inderdaad mooi. Hebben het aan hun oude ouders laten lezen, voorgelezen aan demente ouders. Die er erg van genoten. Hendrik Groen geeft een heel kwetsbare bevolkingsgroep een stem. Het boek is naar 25 landen vertaald. Het is geen regionaal boek, het is universeel.

Onder de rolstoelers vindt Hani501 een echte Hendrik Groen-lookalike. Hij heet meneer Vos. Hij wil graag op de foto.

Heumensoord

Ik ga naar Heumensoord, het opvangcentrum te Nijmegen waar zo'n 2800 vluchtelingen wonen. Ik schreef er al eerder over. Ik wil vluchtelingen in een biebje zien en spreken. En fotograferen. Ik spreek er twee, een Palestijn uit Syrië en een Eritreeër. Ze wonen daar nu respectievelijk drie en twee maanden en werken er een dag per week als vrijwilliger.  Het is een wonderlijk bezoek, dat van regels, administratief en procedureel gedoe, en toestemmingen aan elkaar hangt. Maar je wordt wel weet blij als je ziet hoe blij mensen worden van een biebje.