Streaming lezen

Er is een nieuwe e-boekdienst, maandag wordt-ie officieel gelanceerd: Mofibo. Streaming lezen op je mobiele apparaat. Het moet de Spotify van de literatuur worden. Het persbericht erover zit al in de mailbox, dus ik ga eens op onderzoek uit. Voor €12,99 per maand kun je onbeperkt boeken lezen. Ze zeggen dat ze met bijna alle uitgevers een contract hebben. Dat belooft wat. Ik deed dit e-lezen al via de bibliotheek-app, maar die hebben weinig nieuwe titels. 

Deze app ziet er behoorlijk gelikt uit, ik ga het proberen en neem een abonnement. Ik vind het fijn om als je een recensie leest, om dan direct het boek te kunnen bekijken. Ik ben niet onder de indruk van de zoekfunctie en de aanraad-functie, maar wel ga ik onmiddellijk Lieveling van Kim van Kooten lezen. Dat is ongeveer de eerste titel die voorgesteld wordt.

Lieveling is een roman over een meisje dat in haar jeugd jarenlang seksueel misbruikt is door de steenrijke man van haar moeder, hij is een pedoseksueel. Die moeder is nogal dom en  alleen maar op het geld uit. Het is waargebeurd verhaal, de geschiedenis van een gode vriendin van Van Kooten, het boek heeft veel aandacht gehad en op de een of andere manier wil ik het niet kopen. Het leest als een trein, dat moet ik ze nageven. Het loodzware onderwerp is bijzonder luchtig opgeschreven. Toch raakt het me niet echt. Het is allemaal te krankzinnig voor woorden, karikaturaal, met de familie van de moeder die alleen maar op geld en gewin uit is.

Uit

We doen een heus avondje uit. Met alles erop en eraan. Joost is jarig en viert dat in een theatercafé op het Janskerkhof waar jonge hippe acrobaten optreden. Pretentieloze avondjes uit doen we veel te weinig. 

Het begint in Duits restaurant Kartoffel, dat behoorlijk tuttig Duits ingericht is, waar Flammkuchen en kaasfondue eten. Mmm. Er staat een jukebox - voor de sier - en met een app op de iPhone kunnen klanten zelf plaatjes aanvragen. Omdat er op,dat moment Bob Marley op staat tik ik gauw tien Duitse nummers in. Ich bin wie du, enzo. Wat een leuke plek! Als ik ooit werkloos word wil ik wel werken, zeg ik. Het is er erg druk, er werken veel jongelieden.

Daarna gaat het voort naar het Theater Café Festival in café Hofman. Erg bekend bij alle Utrechters, voor mij nieuw. De voorstelling van de jonge acrobaten (een Duitse jongen en een Spaans meisje) is om half negen en wordt om half elf herhaald. Het is erg leuk, ook om twee keer te zien. Eigenlijk is de tweede keer nog leuker. De muziek staat goed luid, dus van diepe gesprekken komt het niet echt. Maar dat geeft niet, we glimlachen veel naar elkaar. En dan is het dansen. Allemaal studenten. Joost en zijn vrienden zijn eind-veertigers, Bobby en ik vijftigers. De jeugd kijkt verbijsterd naar onze danskunsten. En dan met de laatste bus terug. 

Grauwe ganzen

Een nieuwe tekening. Het is echt fascinerend hoe je ook van grauwe ganzen kunt gaan houden. Omdat ze in zo grote getale in de velden huizen worden ze steeds vaker en masse afgeschoten.

Apps

Inmiddels heb ik hoofd- en nekpijn. Wat ik allemaal tegenkom. Het positieve is is dat mijn contacten mee gaan, alle adressen, telefoonnummers en e-mailadressen. Door mijn werk heb ik daar honderden van. Het adresboekje is het goud van de journalist. Maar dat is ongeveer alle positief.Zo lukt het niet om mijn xs4all-mail over te zetten naar de nieuwe telefoon. Wel de werkmail die veel ingewikkelder is, en de Gmail. Tien keer volg ik de aanwijzingen bij xs4all op, maar het mag niet baten. Van de vorige phone herinner ik me dit geklooi niet. Toen ging het wonderwel.Nu krijg ik uiteindelijk de ingeving om in te loggen met mijn oude inlognaam en wachtwoord, die van voor de verhuizing, die zoveel geklooi opleverde. Die inlognaam die ik al 19 jaar gebruikte en graag wilde blijven gebruiken maar dat kon niet. Waar ik toen zo ongelukkig over was. En ja hoor, nu doet-ie het.

Verder staat de app waarin ik mijn blogs schreef wel op de oude iPhone en de iPad, maar niet meer in de Apple Store. Kijk ik niet goed? Ik zoek er wel een uur naar. Ik vind uiteindelijk een ander programma waarin de blogs kan schrijven, maar daar zie ik alle tekst alleen in html-codes. Die instelling krijg ik niet veranderd. Dat werkt echt niet. En ik móet mijn blogs kunnen maken. Uiteindelijk koop ik voor 5 euro een app die belooft dat ik in Blogger kan bloggen. Grr. Ik vrees dat Google van de blogpost-dienst afstapt. Je merkt het aan allemaal kleine dingen. 

Om 23 uur heb ik de telefoon eindelijk weer ingericht zoals ik hem had en wil. Nu nog een nieuw hoesje en nieuwe snoertjes kopen. Want elk Apple-apparaat heeft eigen afmetingen eigen snoertjes. Grr. Wanneer zou dat gelukzalige moment dat Hani501 beschreef aanbreken?

Bron van eeuwige vreugde

Nieuwe aflevering  in de reeks apparatenstress. Collega W.'s iPhone is kapot en hij heeft de baas om een nieuwe gevraagd. Omdat de vorige nieuwe baas ons een sim-only abonnement had geboden dacht ik dat een nieuwe iPhone er niet meer inzat en dat ik die zelf zou moeten kopen. Dat is geloof ik meer dan 600 euro. Hoe dat precies zit met de toestellen en de abonnementen weet ik niet, omdat ik mijn phone altijd van de baas heb gehad. Ik herinner me nog wel dat een half jaar geleden Hani501 een nieuwe iPhone6 kocht - voor de volle mep, buiten haar abonnement om - en bijna barstte van pure vreugde.

Wat zou die vreugde zijn? De kwaliteit van de camera? Mijn iPhone4 voldoet nog uitstekend. Dus het is geen vraagstuk voor mij. Sterker nog: ik ben er nogal op tegen, tegen al dat vervangen van goedwerkende apparaten.

Maar omdat W. Ineens een nieuwe krijgt (de nieuwe nieuwe baas vindt het extra bedrag voor een abonnement mét toestel verwaarloosbaar) mag ik ook een nieuwe. Iedereen jaloers. Want ook de ICT-ers bij ons hebben geen iPhone 6s. Dan zeg je toch geen nee. Maar heb niet echt veel verstand van de dingen. Als het werkt dan werkt het, maar als het niet werkt...

Vandaag ligt er dus een iPhone6s op mijn bureau, wordt mijn oude telefoon van de provider afgekoppeld en dat is dat. En dan? Niks werkt meer. Help! Ik ben alles kwijt. Ik heb er niet eens om gevraagd. Hij weigert van alles. De enige troost is dat ik me van de vorige keren herinner dat dit gebeurde weet ik nog dat het een hele avond duurde en veel nekpijn, maar dan is het over en ben je dat vergeten. Ik ga nu eerst verder, tot het klaar is.

PS: Even naar de prijzen gekeken: een iPhone 6 kost nu ca 230 euro. Er is al weer een iPhone 7 die zo duur is.

Ondertussen in Reimershagen

Meine Schwester in Mecklenburg Vorpommern erzählt: Bei uns I'm Dorf... Zij woont op het platteland. Daar zijn veel dorpen met enkele tientallen families, of als het er veel zijn honderd. In hun buurdorp waar zij bij wonen zojn vorige week een een stuk of 15 vluchtelingen gebracht. Eerst vijf jongens, en daarna een paar gezinnen met jonge kinderen en zwangere. Het zijn dorpen zonder winkels, scholen, cafés. Uit de DDR-tijd stammen wat lelijke flats. Daar worden deze mensen in gehuisvest. Ze wilden niet, ze weigerden uit de bus te stappen die hen bracht, maar de politie kwam er aan te pas en dwong hen de bus uit.

De bewoners daar willen geen vluchtelingen.

Er is daar niet eens OV. Twee keer per week gaat er een bus naar een plaats met winkels. Een keer heen en vier uur later terug. Ze kunnen niets, hebben niets, zitten in een flatje zonder wat, kunnen nergens naar toe, krijgen nog geen taalles, en de bevolking is vijandig. Stel je voor. 

Meine Schwester, die nogal initiatiefrijk is, en het al gauw ergens tot locoburgemeester schopt, denkt nu: Dit ga ik niet ook nog eens trekken. Er was tijdens een dorpsberhadering gevraagd: heeft misschien iemand fietsen staan die hij niet gebruikt, wat ongetwijfeld zo is, maar geen dorpsbewoner stak een hand op. Wel geeft ze met twee andere vrouwen soort taalles.

De vijf jongens zijn hem inmiddels gepeerd. Behalve de drie Syrische gewonnen is er nog één Eritrese jongen, helemaal alleen op de wereld. 

Ik moet er de hele dag aan denken.

ANWB

Nichtje zet op Facebook een filmpje van Brigitte Kaandorp en adresseert dat aan mij. Over ANWB-echtparen. Why? Wat zou ze daar mee bedoelen? 

Het duurt 20 minuten en het is wel héél grappig. Ik vind Kaandorp erg leuk. Misschien is dit filmpje voor mij nog grappiger dan voor anderen? Wie zal het zeggen. Ik grap wel eens op feestjes, moet ik toegeven, dat Bobby wel een beetje veranderd is de laatste jaren. Zo heeft hij door mij - jaren geleden alweer - autorijles genomen en heeft hij voor zichzelf een ANWB-'partnerpasje' gescoord. De bolide en het Wegenwacht-lidmaatschap zijn mijn ding. Maar wel gaat hij regelmatig naar de ANWB-winkel, waar hij altijd zei: 'Ik heb helaas geen pasje bij mij, mijn vrouw heeft het bij zich',  dan vroegen ze mijn postcode en kreeg hij ledenkorting. Sinds dat eigen 'partnerpasje' is hij nog meer ANWB dan voorheen.  Hij gaat er voor zijn plezier naar toe en schaamt zich er niet voor.

'Jij hebt zelf een gouden pasje, je zweert bij ANWB-routekaarten en je hebt ook één paar ANWB-wandelschoenen,' zegt Bobby als ik over het filmpje van Nichtje vertel. 'Maar', werp ik tegen, 'dat is dan ook alles. Ik heb géén ANWB fleece, géén ANWB-regenpak, géén ANWB-winterjack, en geen ANWB-sokken.' Een ANWB-echtpaar zoals Brigitte Kaandorp beschrijft, nee!!!