Frau und Holz

Bobby is naar volleybal. Na het karwei van planten water geven (geen sinecure: vier gieters vóór en zes gieters áchter, en hetzelfde aantal bij de buren) heb geen puf meer voor een boek of een film. De hoogste tijd voor mijn eerste eigen vuurtje. Zonder commentaar. Zonder advies. 

We hebben aanmaakhoutjes en kleine en grote blokken hout binnen liggen. Voor de houtkachel. Tot mijn grote vreugde brandt het vuur ook buiten als een tierelier. Alle buren zijn binnen, naar bed. En ik zit hier domweg gelukkig in mijn tuintje. Stinkend naar rook.

Herdenking

Dodenherdenking is echt een Ding hier in Zuilen. Ik heb geen idee wat er gebeurd is toen, hier, maar overal zijn verhalen. Eerst is er een Vesper in de Jacobuskerk, dan een stille tocht vanaf de Brandweer, Herdenking op het Prins Bernhardplein en dan koffie met kopermuziek in het Vorstelijk Complex. Behalve de stille tocht doe ik met alles mee. Hoe ik na een jaar al ingeburgerd ben. 

Bij de Vespers - een gecombineerde dienst van de katholieken en de hervormden - zingen ze mooie liederen en noemen ze de groepen mensen die in WOII vervolgd werden: joden, zigeuners, gehandicapten, 'en anderen'. Homo's noemen ze niet! Hoe is het mogelijk? De wethouder later op het plein noemt homo's gelukkig wel, evenals de communisten en de jehova's getuigen. Dat valt me behoorlijk tegen van die aardige mensen in dat aardige kerkje waar ik zo graag naar toe ga.

Herdenking is mooi. De wethouder vertelt een eenvoudig Zuilens verhaal. De doden op de gedenkplaten. Het plantsoen voor het Vorstelijk Complex is zelfs naar een Zuilense verzetsstrijder genoemd. Dat bord had ik nooit gezien. Een oude mevrouw naast mij vertelt dat ze uitvinden raam gezien had dat hij opgepakt werd door de Duitsers. Haar ouders waren begin mei 1940 vanuit Vlaardingen naar Zuilen verhuisd. Ze hadden de vliegtuigen naar Rooterdam horen overkomen.

Met slak

Natuurlijk was ik gisteravond te minnetjes voor werken in de tuin, dinsdagavond is de vaste werkavond daar, maar mijn nieuwe tuinvriendin Suzan weet dat ze me doordeweek kan appen en dat ik vaak van het ja-zeggen ben. Dus daar zijn we dan ineens op de tuin.

Zij snoeit braamstruiken, ik maak weer een bedje onkruidvrij.

Wat zijn die knoppen, vraag ik immer weer leergierig tijdens de thee, wijzend op deze berstende knoppen. Druif. Druif met slak. Zaterdag had ik ook al piepkleine slakjes met huisjes in de spinazie.  Ze glibberen zich een weg over het aanrecht. Wij waren meer verrukt en vertederd dan wat anders.

Parodontoloog

Dit is de parodontoloog die mij vandaag weer behandeld heeft. Het voelt als mishandeld, maar dat is natuurlijk niet waar. Het is een geweldig grappige aardige man. De tweede keer is dit dat ik bij hem ben. Zijn vrouw heeft net een baby gebaard, vertelt hij, dus vandaag is hij is iets minder geduldig en subtiel dan drie weken geleden. Hij is een Syriër die hier in 1992 naar toe gevlucht is. En zijn vrouw is Oekraiens. Verder hebben we niet veel kunnen praten. 

Hij vergelijkt mijn paniek met de barensweeën van zijn vrouw. Die vindt hij erger. Zelf denk ik wat er met het Syrische volk gebeurt, en dan schaam ik mij voor mijn angst voor de parodontoloog. Maar aan zulke gedachten heeft ook niemand wat.

Hope

 Gezien: de film 'Hope' waarin Monique Hendrickx de rol speelt van Heleen Mees, de econome die haar ex-minnaar, bankier, gestalkt zou hebben, in het gevang geraakte, enige dagen weer op borg vrij kwam, en uiteindelijk een enorme schadevergoeding eiste van die ex-minnaar, een zaak die nog steeds loopt. De film werd vorig weekend uitgezonden door de VPRO en is wrsch nog wel op Uitzending Gemist gezien. Mooie film. Ik kende dat Telefilm niet, dat is een productiebureau dat films maakt voor de NPO over actuele zaken. Het haalt die hele affaire weer in herinnering, hoe breed dat uitgemeten werd in de pers. Iedereen had een mening over die vrouw. Ze wordt neergezet al een superenergieke sexy intelligente idealistische professional, beetje onconformistisch, zeg maar gek, maar ze komt ermee weg, tot het mis gaat en ze over de schreef gaat. Welke schreef dan ook. Meestal is de schreef dat ze tegen een journalist zegt hoe het zit, war in de bankwereld niet de bedoeling is. Monique Hendrickx speelt haar fantastisch. 

Jarig

Heerlijk weer voor een verjaarsfeestje. Feestje in het tuintje. Iedereen lijkt goede zin te hebben en de koekjes en het avondeten van Jamia zijn perfect. Jamia is een beginnende cateraar te Utrecht. Zij kookt Marokkaanse keuken. Heel erg lekker. Kan ik iedereen aanbevelen. 

Doorgaans nodig ik op mijn verjaardag zo acht vriendinnen om tafel. Nu heb ik vanwege het nieuwe huis meer gasten: behalve de vriendinnen ook zussen, zwagers, schoonzus en een paar nieuwe Utrechtse vrienden. Het duizelt me af en toe van al die vriendschap die ik niet voldoende een op een kan beantwoorden. Ook Reenske is er, net terug uit Birma! 

Gelukkig neemt Bobby de catering voor zijn rekening. Kan ik een beetje duizelen. Zolang je er een beetje bij blijft lachen is het OK.

Spotlight

Bobby heeft zijn goede vriend J. op bezoek en ik vind dat je tijd alleen moeten hebben met je vrienden. J. logeert in mijn kamer. Het is een beetje raar om daar nu te gaan zitten dus ga ik naar de film. 'Spotlight'. Over vier journalisten van de krant Boston Globe die het formaat van het schandaal van de kindermisbruikende priesters onthullen. Er is een nieuwe - niet katholieke maar joodse - hoofdredacteur en hij wil belangrijkere verhalen in de krant. En niet het verhaald van één slachtoffer en één dader, maar van het systeem. Het verhaal hoe de katholieke kerkleiding de vele honderden pedofiele priesters systematisch de hand boven het hoofd houdt. De film staat op de lijst voor allemaal Oscar-nominaties. Ik vind m onderhoudend en inhoudelijk interessant, maar als film niet erg verrassend en zeer Amerikaans en volgens een vast format.