Bakrena

Uit Montenegro van de zomer nam ik twee pakken haarverf mee à 3 euro, die bij ons 16,99 euro kosten. Bakrena heet de kleur daar, pure copper hier. Het was een beetje geprop in de steeds voller rakende vakantiekoffer, maar ik kon het niet laten. Zelfde merk, zelfde nummers. Hier is Syoss het duurste merk in de Etos. Ik heb dat vaak in het buitenland, dat je ziet hoe idioot duur drogisterij-artikelen hier bij ons zijn. Zelf met Duitsland is het verschil al groot. 

We zullen zien. Bakrena. Knaloranje haar vind ik ook echt iets voor Russinnen en Ukraiensters.

Dit zijn mijn buren

En dit is ons plantsoen. En ons biebje. Ik mocht ook maar wou niet op het filmpje. Het filmpje is gemaakt door de Gemeente. Die vroeg of wij als initiatiefgroep wat wilden vertellen over het initiatief en over de samenwerking met de Gemeente. Dat doen ze dan ook.

Peer

Zaterdagmiddag en zondagochtend gewijd aan de Peer. Vorige week heb ik aquarelpapier gekocht, maar ik heb faalangst, ik durf er nog niet op. Dus ik werk nog steeds op het tekenpapier dat enorm bubbelt door al het water.

De linker tekening maak ik eerst, daarna begin ik opnieuw met de linker. De tweede vind ik conventioneler, maar als ik eerlijk ben wel mooier dan de eerste. Zachter, zoekender, en daardoor raker. Ik twijfel of ik de wesp nog zal toevoegen aan de rechter tekening. 

Misschien hoef ik niet te kiezen en mogen beide stijlen naast elkaar bestaan.

Familiegeheimen

Joost heeft tijdens het podcast-festival in De Brakke Grond première van zijn radiodocumentaire 'Het Wilgenhof Geheim', die op 9 oktober op Radio 1 uitgezonden gaat worden. Deze gaat over zijn vader die politieman was en voor de BVD (wat tegenwoordig de AIVD heet) werkte. Ze woonden in Wageningen, wat toen een links bolwerk was met een grote kraakbeweging en anti/kernbeweging. En vader leverde inlichtingen aan de BVD. Dat was een groot geheim in hun huis. Daar had je het niet over. Zijn vader was een dominante man die al vroeg overleed, op zijn 48e. Voor Joost als linkse jongen een zeer beladen levensthema, dat hij nu met deze documentaire doorgevorst heeft. Hij doorzocht ordners over het werk van zijn. vader, sprak met BVD-ers (die niet veel mochten vertellen) en met een van zijn broers. Hij heeft het heel mooi gemaakt. Heel persoonlijk. Er zijn veel familie en vrienden bij aanwezig. 

Als luisteraar blijf ik door Joosts zeer persoonlijke insteek wel met wat vragen achter: zoals: wat dééd een politieman toen voor de BVD? Kaartenbakjes met namen van potentieel staatsgevaarlijke jongeren bijhouden? En Bobby vraagt: had je niet iets  moeten uitleggen aan de luisteraar van nu wat de maatschappelijke politieke kwesties waren in de jaren tachtig? In Wageningen vlak bij Dodewaard? Joost vindt van niet. Hij heeft het zo gemaakt zoals hij het gemaakt heeft, over hoe een man van 49 in het reine komt met het beroep van zijn vader. 

Compost

Het ge-heen-en-weer van van de week heeft toch wat opgeleverd. Ik ben er weer en de meesten zijn er vanochtend - op mijn verzoek - ook om 11u in plaats van om 15u. De voorzitter is er zomaar óók. 'Het ging niet zo goed met de tuin', zegt hij, 'en ook niet met ons, maar nu pakken we het weer op.'  Hè, fijn!

In oktober komt er een Jaarvergadering om de neuzen dezelfde kant op te krijgen. 

Niemand snapt hoe weinig ik van (moes)tuinieren  weet. En graag al doende leer. Vandaag help ik Suzan een veldje omspitten om Petra aan nieuwe aardbeienbedden te helpen. Op een gegeven moment vraagt Suzan me of ik even compost wil halen. 'Eh', antwoord ik, 'compost, eh, waar eh, en eh hoe ziet dat eruit?' Misschien ben ik de enige op de hele wereld die niet weet hoe compost eruit ziet, maar dat is vast niet zo. Voor wie het ook niet weet: het ziet er uit als gewone zwarte aarde. 'Ik dacht dat het korrels waren', beken ik. 'Nee', zegt Suzan, 'korrels: dat is mést.' En ze voegt er eerlijk aan toe: 'Ik wist het vorig jaar ook nog niet hoor.'

De Eerste Eigen Appel

Het pruimenboompje in ons achtertuintje deed vrijwel niets dit eerste jaar, maar al maanden hebben we vijf appels aan ons appelboompje. Daar kun je zo trots op zijn: appels aan je boompje. Eigen appels aan je eigen boompje. We kijken er al weken naar. Moeten we ze niet eens gaan eten? Straks verrotten ze waar we bij staan. 

Dan is daar het moment van de eerste eigen appel; een prachtige rode Elstar. Ik ben echt bang dat hij sloom melig is. Of dat er een worm in zit. Maar niets van dit alles. Het was een mooie frisse zoetzure zeer smaakvolle appel. Nu hangen er nog vier.

HS13

De laatste weken volg ik de nieuwe tv-serie HS13. Heel spannend. Ik volg weinig spannende series, omdat ik ze meestal nogal naar en eng vind. Hier is dat ook weer: mishandeling en martelingen en dan ook nog in Iran: ik kan het haast niet aanzien. Of slechte huwelijken: ook zo erg.

Het is een serie met allemaal bekende Nederlandse acteurs, die ik behalve Katja Schuurman dan niet bij naam ken. Maar met de week word ik nieuwsgieriger wat er aan de hand is en hoe het met alles en iedereen afloopt. 

Maar de serie is moeilijk te volgen. Ik denk vaak dat het aan mij ligt, dat ik niet geschikt ben voor thrillers, met al die personages en doodlopende verhaallijnen. Maar NRC-tv-recensent Hans Beerekamp is gewoon kritisch op de scenarioschrijvers. Dat je na vijf afleveringen nog geen idee hebt wat er aan de hand is. Dat het gebaseerd is op een Turkse serie, waarin de sterke band tussen broers en neven logischer is. Waar het ook logischer is dat een arts een tijdje in een ziekenhuis Iran werkt. Dat het niet zo'n goed script is, dat kan natuurlijk ook.