Links

Met Will ga ik naar een toneelvoorstelling in Theater Bellevue aan de Leidsekade: 'Een flinke linkse vrouw'. Het gaat over een linkse alleenstaande vrouw die graag mensen helpt. In dit geval neemt ze een dakloze in huis op. Die dakloze wordt gespeeld door Marcel Mutsers en de linkse vrouw door Lies Visschedijk. De voorstelling is mede geschreven door Aaf Brandt Corstius, en dit alles onder de paraplu Mug met de Gouden Tand.

Moet wel de moeite waard zijn, zou je  zeggen. Ik ga bijna nooit meer naar toneel, zou ik meer willen doen. Voor de belevenis. Will en ik houden erg van Marcel Mutsers, dus in die zin kan het al niet stuk.

Het is wel amusant, maar echt heel goed vinden we het niet. Sommige stukken zijn wel leuk, vooral die met de muziek als ze gaan dansen. Graceland. Maar het is vaak slecht te verstaan, zodat je aandacht afdwaalt, en een spanningslijn heeft het stuk ook niet. Of briljante tekst. We vinden het alsof het idee op een feestje bedacht is en al improviserend uitgewerkt. Alsof er geen toneelschrijver/dramaturg aan te pas is geweest. Waarschijnlijk te duur dezer dagen.  

De recensies die ik lees zijn allemaal even lovend. Ik moet denken aan dat ik pas van Groningen naar Amsterdam verhuisd was en met Hani501 veel naar het theater ging, dat wij Amsterdammers maar overdreven vonden omdat die bij elke voorstelling een staande ovatie gaven, bij wijze van spreken al vooraf aan de voorstelling.,.

Uitgaan in Bellevue is deze avond trouwens een echte thuiswedstrijd: Leen is er met een vriendin, en ik zie twee oud-collega's uit een ver verleden, uit de tijd van dat we Zorg+Welzijn maakten: Annelies en Kees. Dat is wel genieten. Moeten we vaker doen!

En dan met tram-metro-trein-bus weer huiswaarts.

Dag van de langzame klusjes. Een daarvan is naar Inktstation aan de Amsterdamsestraatweg, die als openingstijden kantoortijden hanteert en voor mijn gevoel dus altijd dicht is. Maar de XL-patronen van mijn nieuwe printer (hoe lang heb ik die nu? Sinds 24 september!) zijn nu al leeg. Gisteren heb ik het hele magazine-in-wording (40 pagina's) thuis geprint. Dat moet je dus vermijden. 

Ik heb niet zulke goede ervaringen met goedkope inktpatronen. De Read Shop zegt dat het NIETS uitmaakt, maar ik kocht ze ooit bij de Turkse kantoorartikelenwinkel in de Molukkenstraat, die ook zei dat het NIETS uitmaakte, en die gaven mooi wel streperige printjes. Dat wil je niet als je mooiste tekeningen voor Schoonmama uitprint. Bobby is tevreden over de refill, dus nu ga ik het maar eens uitproberen. 

Ik ben al jaren altijd nieuwsgierig naar hoe dat refillen gaat. Nou ik zal het u zeggen (maar misschien doet u het zelf ook al jaren op deze wijze): de man heeft vier flessen inkt op de toonbank staan en een injectiespuit. That's it.  Het zijn wel erg onvoordelige patronen van Canon, meldt hij. In de XL-patronen van de HP-printer gaat vier keer zo veel inkt. Maar er is ook een voordeel aan de Canonprinter, dat ik nu alweer vergeten ben.

Ik krijg allerlei wijzigingen over wat te doen als ik de cartridges er weer terug in zet. Het zijn de oude cartridges dus de printer zal ze niet als nieuw en hervuld herkennen. Dan moet ik alles resetten, zowel hardwarematig als softwarematig. Ik zie er nu alweer tegenop.

Modern familieleven

Om de drukke werkweek een beetje uit mijn systeem te krijgen ga ik naar een film in het Springhaver. Dat voelt heel ver, maar het is maar 20 minuten fietsen. 

Om half acht draait 'Three Generations', een Amerikaanse film over het hedendaagse diffuse familieleven. Hoofdpersoon is een 16-jarig meisje, een trans, die als van jongsafaan een jongen heeft willen zijn. Ramona die inmiddels al Ray genoemd wordt. Dan is daar zijn moeder die toestemming moet geven voor de behandeling, en zijn lesbische grootmoeder en haar partner die niet snappen dat hun kleindochter niet gewoon lesbisch wordt in plaats van dat transgender-gedoe. Dan moet de vader opgespoord worden die nooit enige rol gespeeld heeft. Nu is zijn handtekening nodig om de behandeling in gang te kunnen zetten. En die een nieuw gezin heeft. 

Dan ontrolt zich de pijnlijke geschiedenis van Ray's moeder die ooit een relatie met de broer van haar toenmalige vriend kreeg. Wat een zootje. En in al deze chaos speelt uiteindelijk liefde en respect de boventoon. Heel mooi en lief en ontroerend.

De trailer:

Allerzielen

Gisteren ben ik Allerzielen vergeten. Spijtig. Toen ik er aan dacht om kwart voor acht waren alle mooie treurige concerten in dat kader al bijna begonnen. Vorig jaar was Allerzielen nog een betekenisvolle inburgeringsavond voor mij, bij begraafplaats St Barbara, samen met Peeq. We hadden toen allebei geen eigen geliefde op deze begraafplaats liggen, onze beider Mutti's lagen te ver weg om naar hun respectievelijke graf af te reizen. Wel hadden we op deze begraafplaats uitvaarten meegemaakt, van geliefden van vrienden. Van Lambert maakte ik dit jaar hier zijn Byzantijnse afscheidsritueel mee.

St Barbara is de mooiste begraafplaats van Utrecht. Dat zeg ik nu wel, maar ik ken geen andere begraafplaats hier, bedenk ik nu. 

De mondhygiëniste zit er om de hoek. Daar heb ik nu een afspraak. Dus dan toch nog maar even bij St Barbara langs.

Hillary

Je schrijft er niet over, maar het houdt ons natuurlijk allemaal elke de hele dag bezig, dat het überhaupt mogelijk zou kúnnen dat Donald Trump de Amerikaanse verkiezingen wint. Dat hij in  de peilingen nu weer groeit. Maar nu zie ik deze foto van Hillary, 1969, die ik graag wil delen. Vorige week zag ik hem ook al. Toen deelde ik hem niet. 

Treintje

Helemáál ideaal is het niet met de trein. Hoe graag ik dat ook wil. Ik zet tegenwoordig in op de sprinter van 08.07u vanaf Zuilen. Dan moet ik uiterlijk 07.55 de deur uit. In de spits gaat er 4x per uur een trein. Maar al te vaak komt ie doodweg niet. En wat dan erg is: je weet niet waarom. Er zijn geen informatieborden. Wel is er af en toe een ingeblikte informatie-stem, maar die geeft alleen algemeenheden: zoals: 'De trein rijdt vandaag niet, zoekt u een bus naar Utrecht CS.' En doorgaans passeert er dan net een intercity het station, of een brandweerauto, zodat je net niets hoort. Slapstick.

Vandaag rijdt de trein slechts naar Utrecht CS. Daar hoor ik dat er een kapotte bovenleiding is tussen Utrcht en Bunnik. En dat ze niet weten hoe lang het duurt. Dus moeten alle mensen in bus 41 naar Wijk bij Duurstede. Dat past niet. Mensen wilt u nog een stukje doorlopen naar achteren? Dan kunnen er nog wat mensen bij. Drie keer vraagt de chauffeur dat. Wel leer ik hiervan dat het nieuwe NS-station Utrecht Leidsevaart (waarvan je denkt: wie moet hier nu wezen?) naast een ROC ligt. 

Nu heb ik de keuze: uitstappen in Bunnik-dorp en via het station omlopen om mijn fiets daar te halen, of uitstappen bij ons bedrijventerrein en vanmiddag helemaal naar het station lopen. Geloof ik dat ProRail de bovenleiding in één dag fikst?

Revalideren

Ik móet naar Vlaardingen, kijken hoe het met Schoonmama gaat. Het is al te lang geleden. Ze is inmiddels verhuisd van het ziekenhuis in Schiedam naar Vlaardingen, waar ze verblijft in een revalidatiecentrum voor ouderen. Iedereen die hier komt gaat in principe weer naar huis. Dat is heel belangrijk voor haar. Dat maakt alles anders dan een verpleeghuis. 

Ik ga na het werk. Het regent en er staat vandaag 900 km file in Nederland, zo hoor ik op de radio. De langste file van het jaar tot nu toe. Die trotseer ik on my way to Vlaardingen-west.

Het gaat goed met haar. Ze heeft een kamer alleen en een afdeling met allemaal aardige revaliderende mensen, die allemaal weer naar huis gaan. Ze heeft stevige fysiotherapie. De zusters zijn allemaal energieke meiden in strakke broeken met twee dochertjes thuis. Er heerst geen straf regime. Als ze half acht opstaan te vroeg vindt is negen uur ook goed. Ik zit erbij als zij hun avondbammetje eten. Het zijn allemaal aardige respectvolle medepatienten. 

Haar overbuurman hier is Bassie. Bassie van Bassie & Adriaan. Schoonmama kent Bassie van vroeger, hij komt ook uit Maassluis. Ik heb niets met Bassie, maar hij blijkt een grote held van Mandy. Zou ik als ik hem zie een foto van hem durven maken? Van Schoonmama en hem? Van mij en hem? Ik spied rond, maar helaas pindakaas.