St Laurentius

Op zondagmorgen 11u gaan we naar de H. Messe in de St. Laurentiuskirche in Saarburg. Die ligt mooi boven in de Altstad. Alles gaat volgens Corona-maatregelen uiteraard: registreren, naar je plaats begeleiding, mondkapje op als loopt, mondkapje af als je zit. Het is Erntedankdienst, wat wij vroeger in de vrijgemaakte kerk ‘Dankdag voor Gewas en Arbeid’ noemden. Wat mij hier zeer verheugt is dat er een solo-zangeres is, professioneel als je het mij vraagt, die de boel prachtig aan elkaar zingt. Behalve de oude priester zijn er hier trouwens alleen maar vrouwen die de dienst vormgeven: de misdienaars zijn pubermeisjes, de voorlezeressen zijn middelbare vrouwen. We doen geen vredeswens, maar wel krijgen we de hostie. Kapje af, kapje op.

Er is oog nog een echtpaar dat 60 jaar getrouwd is en zij krijgen een toespraakje van de priester en een oorkonde van de bisschop uit Trier. Hij noemt hen  ‘das Jubelpaar’.

De berg af

We dalen maar eens de berg af naar het stadje waar naar goed Duits gebruik de winkels dicht zijn op zaterdagmiddag. De Panorama-route voert door eindeloze wijngaarden. Prachtig. Er werd hier altijd Riesling verbouwd, vanwege de relatieve koude, valt te lezen op de informatieborden, maar door de klimaatverandering doet de Bourgogne-druif het hier ook goed op de Warsberg-zuidzijde.

En met de stoeltjeslift gaan we weer terug naar boven. Van googelen op de woorden ‘stoeltjeslift’ en Sesselbahn leer ik dat er een ware Sesselbahn-boom was in 1952, toen Duitsland weer wat opkrabbelde na de oorlog en gemeenten mogelijkheden zochten om het toerisme te ontwikkelen. 

Zus4 uit MeckPom meldt dat het Feiertag is vanwege 30 jaar Duitse eenwording en dat daarom alle winkels dicht zijn.

Herinneringen

Gisterochtend vroeg was ik nog op sollicitatiegesprek. Dat was na dat wachten op de uitslag van de corona-test, het nachtelijke huisje boeken en koffers pakken maar een kort nachtje. Een maand of wat geleden heb ik gesolliciteerd als huisartsenchauffeur (chauffeur bij de Huisartsenpost, vergelijkbaar met ambulancechauffeur), een open sollicitatie, en nu is er een klein baantje en willen ze kennismaken om te kijken of het wat kan zijn. Nee dat kan niet een week wachten. Het is een heel traject om er in te komen, opleiden en testen en toetsen. Maar eerst moeten ze me sowieso als type zien zitten. Ik heb geen idee wat de uitkomst wordt maar ik vind het heel avontuurlijk. En dan de rit naar de Hunsrück, dan naar de onwaarschijnlijk grote Rewe en tenslotte de bistro op het park. Kortom: ik stort om half tien in bed.

Bobby leest de stapel folders die hij uit de receptie heeft meegenomen en bereidt zo een programma van uitstapjes voor. Zoals het altijd gaat.

Op mijn eigen blog lees ik na hoe het was toen we hier acht jaar geleden waren. Wat een fenomeen, dat blog. Al die kleine persoonlijke belevenissen die eeuwig online staan. Niemand zal er ooit naar kijken. Wat op dit blog gebeurt is blijkbaar aardig voor de dagelijks circa 200 mensen die mij in mijn hier-en-nu volgen. Maar voor mijzelf is het ook enorm onderhoudend om te lezen over 2 tot 10 december 2012. 

Er was beroerde verlichting (spaarlampen) toen en geen goeie WiFi. Er zijn denk ik veel Nederlanders die felle leeslampjes willen, en daar is nu in voorzien. Bij de bank, bij alle bedden. De bungalows waren vrij karig toen, echt wel erg, en inmiddels hebben ze een opknapbeurt gehad. Ik weet dat nog zo goed omdat ik ziek was en mij van de bank naar het bed sleepte en veel van de wanden en de plafonds zag. Een wandeling naar het stadje de steile berg af heb ik toen een keer gemaakt, maar terug naar boven redde ik niet meer. Toen ben ik halverwege op een bankje in de sneeuw onder de stoeltjeslift gaan zitten wachten tot Bobby boven was en me met de bolide kwam halen. De stoeltjesliften waren toen niet in gebruik vanwege absoluut laagseizoen. Nu werken ze wel, tot 18u. Dat is leuk. Ik vind stoeltjesliften geweldig. Lekker eng.

Ik las Het Bamischandaal van Thomése. De geweldige supermarkt - nu de Rewe -  heette toen nog Toom. Ik kocht er mijn roze ruitjespyjama om mijn ziekzijn te cultiveren. (Op de kerstmarkt in het pittoreske centrum kocht ik ook nog een troostpopje.) Toom had een enorme verse visafdeling en Bobby maakte heerlijke Seelachs klaar. We wandelden door het bos en baanden ons een weg door een 20 cm hoge laag oranje blaadjes. Ik herinner het me allemaal weer. Soms denk ik: zal ik het verleden van dit blog deleten, maar dan weer denk ik ach: het is toch leuk voor mezelf.

Arrivé

Stel je toch voor dat ze niet naar die COVID-verklaring vragen, zeggen we onderweg  tegen elkaar. Maar dat doen ze wel. Er gaat onmiddellijk een alarm af bij de receptioniste bij nieuwe gasten uit Utrecht. ‘Haben Sie eine negatieve COVID-Erklärung?’ Ofzo. ‘Ja!’ antwoorden wij bijna trots, en de Cheffin komt aangesneld om er de vereiste administratieve handelingen mee te doen. Dan krijgen we huisnummer, sleutels en WiFi-code.

We zijn maar niet door België gereden, zoals we andere jaren doen, want die willens ons helemaal niet meer, maar we gaan bij Venlo over de Duitse grens. Dat is ietsje langer rijden, maar bij de Duitsers zijn nog wel een béétje welkom. De hele weg halen we herinneringen op aan vorige herfstvakanties in Eifel en Moseltal en Hunsrück. Vaak lunchen we in Kaldenkirchen vlak over de grens bij Venlo (onmiddellijk onwaarschijnlijk Duits, en dat slechts 5 km van de grens) en komen we langs Prüm en Bitburg. 

Nu zijn we op huisjespark Warsberg bij Saarburg. We waren ooit eerder hier, in december 2012, toe was er sneeuw en had ik gordelroos, of de naweeën ervan, zwervende zenuwpijnen in de armen en nek en bovenrug, en lag ik vooral in het huisje in bed of op de bank. Te kermen: Au au au. Terwijl het hier zo mooi was/is. Dat hoop ik nu te ervaren. Bossen en wijnhellingen en het riviertje de Saar.

Bobby spoedt zich onmiddellijk naar de Rewe om onverstandig veel lekkernijen in te slaan.

Negatief

Wachten op middernacht. Om 23.15u rollen de testresultaten binnen. Ons was verteld dat ze in versleutelde e-mails zouden zitten en om die te openen moest je tig handelingen doen met een éénmalige code, waarbij alweer allerlei doemscenario’s zich opdrongen. Maar er zit gewoon een pdf bij die je kunt openen. We hebben allebei een negatief resultaat. Dat wil zeggen: We zijn niet besmet. 

Het document is opgemaakt alsof het de grootste nep is. Je kunt het zo namaken. Onmiddellijk boeken we ons huisje en dan kunnen de koffers gepakt. Wat een wezenloze dag, die begon met een test op een wezenloos parkeerdek, en toen een wezenloos videokennismakingsgesprek. En toen wezenloos een computerprogramma installeren, naar de bibliotheek, de apotheek, de drogist en de supermarkt. Maar nu is alles weer goed want we hebben geen Corona en we kunnen op stap. Naar een idyllisch Duits stadje in de Hunsrück temidden van de wijnvelden.

Teams

Er is een nieuwe organisatie die met mij wil video-vergaderen en wel via Teams. O grutjes, zeg ik nog net niet. Aan Zoom was ik in april-mei eerder dit jaar een beetje gewend geraakt, maar Teams... Ik hoopte dat die tijden over waren, maar ze beginnen weer. 

Nu ben ik er al uren bezig met het te installeren. Het lukt niet. Aldoor krijg ik de melding dat 'iemand' al Teams heeft ingesteld voor mijn organisatie. Ik doe de-installeren, herinstalleren, wachtwoord vernieuwen... Maar niets helpt. Gelukkig kun je ook in de browser conferencen, en dat lukt, maar het ergert me. Ik voel me meteen bijzonder incapabel. Dus ik ben al uren aan het kloten met dat programma. Met kleuterachtige plaatjes word ik opgepept, maar het helpt niet. 'Iemand heeft al Teams ingesteld voor uw organisatie.' Rara politiepet. 

Het enige wat ik kan bedenken dat Bobby en ik in mei  eens met zijn zus en zwager te Istanbul hebben gevideoot, dat het toen mis ging via Zoom, en dat we toen via 'Teams' kletsten. Die blog - herinner ik mij nog - noemde ik 'Hallo Bandung'. Misschien heeft AJ toen een een account voor ons aangemaakt? Kan hij mij redden?

Test

Vanwege het gehoopte weekje weg naar Duitsland gaan we naar een commerciële corona-testservice. De dichtstbijzijnde is op het parkeerdek van The Wall, de mislukte shopping mall aan de A2. Opdat we morgenavond te Saarburg (of waar dan ook) een bewijsje kunnen overleggen dat we corona-vrij zijn. Ik stel mij een hele grote koepeltent voor waar we doorheen gaan rijden maar niets van dat alles: twee kamers kantoor. Elke twee minuten twee klanten à €149. Kassa!

Ze doen hier alleen de keeltest, niet de neustest. Gelukkig maar want daar zie je al die verwrongen gezichten van op tv. Van de keeltest moet je kokhalzen.  Maar het is zo voorbij.