Stiltetuin (1)

Dit lijkt me nou leuk: een 'Stiltetuin', waar je al mediterend bloemen en planten gaat ervaren en tekenen. Weliswaar via Zoom, nu, vanwege de pandemie,  maar dat moet dan maar.

Het is een initiatief van Stadslab RAUM dat over zichzelf zegt dat het de toekomst van ons stadsleven verbeeldt, bevraagt en onderzoekt. 'Raum maakt exposities en programma's en doet 'stadsonderzoek' naar actuele thema's zoals eenzaamheid, ongelijkheid en de rol van dieren en de natuur in de stad. Creative placemaking staat aan de basis van onze werkwijze en we werken in co-creatie met bewoners, publiek en andere partijen in de stad. Want RAUM vindt dat de stad pas van iedereen is, als iedereen uitgenodigd is om deel te nemen.'

Ze zijn gevestigd in het nieuwe centrum van Leidsche Rijn, waar nog volop gebouwd wordt en waar ruimte is voor het bouwen aan een gedroomde samenleving. Dat moeten ze daar wel, want iedereen die daar naar toe  komt wonen is nieuw, van elders. Nu zijn ze dus bezig met het thema Bezinning.

https://raumutrecht.nl/event/de-stiltetuin/

In Paushuize

Colet en Liesje zijn weer op bezoek en dan doen we altijd een educatief uitje in de oude binnenstad. Vorig jaar zijn we de Domtoren opgeklommen. Nu gaan we naar Paushuize, een 16e-eeuws monumentaal pand. Ooit gebouwd door Adrianus, de enige Nederlandse paus ooit ever. Dit jaar is het Adrianus-500-Jaar, want het is 500 jaar geleden dat hij paus werd, dus Liesje weet alweer waar ze haar volgende spreekbeurt over gaat houden. 

Paushuize wordt als gebouw beheerd door de Provincie Utrecht en Bobby kent vaag de man die het gebouw beheert.  Die blijkt desgevraagd bereid ons rond te leiden. Hij heeft momenteel waarschijnlijk ongeveer niets te doen, dus we zijn een welkome afleiding. 

Privékliniekje

Vanwege dat de ziekenhuizen wegens Corona hun zorg afgeschaald hebben zit ik ineens in een dermatologisch privékliniekje in OpBuuren, een raar oudhollands nepwijkje aan de Vecht bij Maarssen, met nepgrachtjes en nepgeveltjes. Op het oud-Hollandse pleintje zitten geen winkeltjes of cafeetjes, zoals je zou verwachten, maar gezondheidsinstituutjes, fysio, schoonheidssalons en dus ook een dermatologisch kliniekje. Ik krijg meteen na binnenkomst een folder in de handen geduwd waarin te lezen valt dat een bezoekje minimaal 95 euro kost en als er iets moet gebeuren wordt al snel het hele eigen risico (€385) opgesoupeerd. 

Ik heb een ‘plekje’ op mijn schouder. Een plekje dat er niet hoort. In september toen het er ineens was heeft het heel erg gebloed en het genas het maar niet. Inmiddels is het gekalmeerd, maar - zei de huisarts en zegt nu ook de private dokteres - 'Het hoort er niet' Laten we het maar weghalen.' Ik ben het ermee eens. Ja, zegt ze, dat gaat u inderdaad zeker uw hele eigen risico kosten. Op het foldertje dat ze meegeven staat ook dat de zorgverzekeraar als je in het eerste kwartaal behandeld wordt ook het eigen risico van vorig jaar kan aanspreken. Dat wordt een kostbaar grapje. 

Zou dat in het ziekenhuis waar ik even niet terecht kon nu even duur zijn? Bij het Diaconessenhuis staat onder het kopje 'Verwijderen van goedaardige plekjes van de huid': 'De prijzen variëren van €72 tot €430'. 

Wat ze zeiden

Ik lees: Wat ze zeiden door Mirjam Toews. Gevonden in de bibliotheek in Zuilen. Geen idee wie de schrijfster is maar het is uitgegeven door uitgeverij Cossee en dan vertrouw ik het. De schrijfster is Canadees en vrouw uit een mennonieten-gemeenschap. Mennonieten zijn net zoiets als de Amish. Ik geloof een afscheiding van de Amish, net iets minder streng. Ze zijn zwaar protestants, doopsgezind, leven en werken in afgesloten gemeenschappen in de landbouw, en zijn pacifistisch. Ze doen niet aan moderne zaken als elektriciteit en auto's. Ook niet aan  onderwijs, alleen een beetje Bijbelkennis, maar zeker geen aardrijkskunde en  geschiedenis. Ze zijn  in de achttiende eeuw de oceaan overgestoken en zitten in Noord- en Zuid-Amerika. Ze spreken Diets, een soort middelnederlands.

Dit boek, oorspronkelijk heet het Women Talking, speelt zich af in zo'n mennonitische gemeenschap in een afgelegen vallei in Bolovia. Gebaseerd op waargebeurde feiten. Daar zijn gedurende vier jaar zo'n 130 vrouwen gedrogeerd en verkracht. Vaak meerdere malen. Als zij wakker werden waren ze bont en blauw en bloedden ze, maar de herinnerden zich niet war te gebeurd was. Hegt was gedaan door mannen uit de eigen gemeenschap. Zij zijn opgepakt door de politie, maar de andere mannen van de gemeenschap willen eerder de gevangen genomen broeders bij dan hun vrouwen en dochters beschermen. De vrouwen gaan met elkaar in conclaaf wat ze willen. Blijven of weggaan. Vergeven en alles bij het oude laten, of met elkaar vertrekken en een nieuw veilig leven beginnen. Maar ze zijn analfabeet, geïndoctrineerd met mennonitische moraal, en ze weten helemaal niets van de buitenwereld. Het is onverdraaglijk. Maar ik geloof dat ik het wel uit ga lezen.

https://www.vice.com/en/article/4w7gqj/the-ghost-rapes-of-bolivia-000300-v20n8

Dominic

‘Wie is die man?’ vraagt Bobby als ik mijn nieuwe tekening laat zien. Het twee dagen terugtrekken in mijn kapel werpt haar vruchten af. Bobby kent hem niet want hij kijkt niet naar Maestro. Ik was geïnspireerd door een tekening op Iedere-Dag-Een-Tekening, van Marianne Glimmerveen die er elke dag een ‘ochtendkater’ publiceert. Elke dag. Heel erg mooi en leuk. Heel erg afwisselend. 

Voor wie ook niet naar Maestro kijkt: dit is Dominic Seldis, oppercontrabassist  bij het Concertgebouworkest, en enorm geestig Brits jurylid bij de dirigeerwedstrijd Maestro. 

Whatsapp

Het is een ongelofelijke Whatsapp-lawine dezer dagen. En dat ná alle kerstkaarten die we ook al stuurden en ontvingen. Fijne Feestdagen, Zalig Uiteinde, Gelukkig Nieuwjaar. Privéberichtjes en berichtjes in de diverse Whatsapp-groepen. De straat, het koor, de Buurttaxi, de familie…

En nu komen daar op 1 januari ook ook nog eens de felicitaties aan Bobby overheen, die ooit op Nieuwjaarsdag geboren werd en geen Whatsapp wil/heeft. Lucie-we-sturen-het-maar-aan-jou. Ik hoop vriendelijk te klinken als ik die mensen terug-app dat ze hem inderdaad niet kunnen appen maar wel kunnen máilen.

Wasmeer

Op Oudjaarsdag sluit ik me doorgaans op op mijn kamer boven en schrijf ik met de hand over het afgelopen jaar. Niet nadenken, de pen op het papier en de gedachten laten vloeien. Als je met de hand schrijft gebeuren er andere dingen. Ik vind dat heerlijk. 

Alles komt aan bod: huis, tuin, werk, gezondheid, liefde, familie, vriendschappen, verwikkelingen, ontdekkingen, vernieuwingen … heel inspirerend. Alle dingen worden betekenisvol. 

Maar na vijf uur voel ik me wel een beetje uitgewrongen. We gaan wandelen vanaf Hollandse Rading naar Het Hilversumse Wasmeer. Met Will ben ik er het afgelopen jaar al een paar keer geweest. Het is een leuk mooi bos dat het in de oksel ligt van de A27 en de afslag naar de A1. In het Gooi liggen meer van die ‘wasmeertjes’. Ooit was het er heel verstild, stel ik me zo voor, maar nu zijn er die snelwegen. Een beetje doofheid is een pre.

Ik las een ingezonden brief in Trouw van een boswachter van het Goois Natuurreservaat dat er vanwege de lockdowns zoveel mensen zijn op sommige plaatsen, dat het heel onrustig is voor de dieren. Reeën die gewend zijn op een bepaald plekje te liggen herkauwen en nu voetballen daar jongetjes. Ze heeft al heel veel gewonde reeën moeten afschieten. En mountainbikers zijn ook heel onrustig voor de dieren. Mogen de mensen maar overal? Is de natuur er voor de mensen?

Lockdown. Het gaat in het persoonlijk jaarverslag uiteraard ook over de lockdown, hoewel die (voor mij) inmiddels minder verstorend is dan in het begin 2020. Je raakt er een beetje aan gewend. De vertraging en verstilling is ook wel prettig. Een dame die mij een zelfgemaakt kaartje stuurt via De Trage Post constateert dat ik hobbies heb die ondanks de pandemie gewoon door kunnen gaan. Ik heb alleen maar liefhebberijen genoemd die nog doorgaan.

In de avond doen we twee nieuwjaarsconferenties (Dolf Jansen op YouTube en Peter Pannekoek op NPO). Ze gaan over de politieke schandalen van de afgelopen jaren en verder voornamelijk over de pandemie, de vaccinaties, de spanning in de maatschappij en de lockdowns. 

https://gnr.nl/actueel/nieuws/hartenkreet-van-boswachter-mirjam-de-hiep-zorg-dat-de-natuur-niet-op-de-vlucht-slaat/?fbclid=IwAR2uHMVI9H0chw50AviXV_rHJVMNnyHuuiqFzay03DxuSbCgrYtYaldLAeg