Stiltetuin (2)

Over de Stiltetuin-retraite vanochtend. Het was weer een wondere ervaring. De juffrouw is kunstenares en yogalerares. Zij heeft in een grote ruimte met veel ramen in Leidscherijn een installatie gemaakt met allemaal uitgebloeide bloemen. Daar geeft ze geloof ik  ook meditaties en/of yoga. Daar zou ook deze workshop plaatsvinden maar door de lockdown kan dat niet. Vandaar online. Vijf dames zich ingeschreven voor de workshop. 

Eerst doen  we een half uur lichaamsbewustzijn- en ademhalingsoefeningen en een geleide fantasie. Op de achtergrond een 'soundscape' met spiri-geluiden. Alles in mij staat op scherp om misselijke kritische dingen te denken of te zeggen. Het is alleen al een oefening in niet al te  kritisch zijn en waar mogelijk juist een positieve vibe op te pikken. Zoals de opdracht om voorafgaand aan de workshop in de ochtend even ommetje door je tuin of je buurt te lopen en een mooi plantje mee te nemen. Dan moet je al kijken en kiezen wat je aanspreekt. Dat herinner ik me ook van de diverse tekencursussen die ik deed in hortussen. Dat je dan rondloopt tussen die honderden duizenden wonderen der natuur en daar ééntje uit moet kiezen.

Ze vertelt dat zij dit al jaren elke ochtend doet. Een plantje zoeken en tekenen. En dat het steeds meer en groter werd tot die mediatatieruimte aan toe.

Ik heb een vruchtje uit de struiken aan de Prinses Beatrixlaan gekozen. Ik weet niet hoe ze heten, ze lijken op abrikoosjes. Vanwege dat het nu winter is zijn ze niet zo mooi meer. Maar toch van alle aanwezige planten het meest wulps en sappig.

Je moet heel goed naar het plantje kijken en niet naar je tekenpapier. Met je ogen volg je de omtrek en je potlood volgen je ogen. Maar ik heb maar een heel klein plantje geplukt en ik ben al na drie minuten klaar. Ik vind het heel leuk licht wat ik maak.

Wat we maakten is volgens de techniek die ik ook eens geleerd heb bij  een kennismakingsworkshop ZenZienTekenen.

- ZenZienTekenen in 2017:

https://lucietheodora.blogspot.com/2017/06/zien.html

Stoemp

Eerst maak ik mijn jaarbrief aan de Neven&Nichten af. Heb ik daar al over verteld? De Neven&Nichten van Vati's zijde sturen elkaar nu jaarlijks rond Oud&Nieuw een samenvatting van hun leven van het afgelopen jaar. Heel leuk. Maar om zelf te schrijven vind ik het merk ik steeds niet makkelijk, onder andere vanwege het gevoel dat ik niets te vertellen heb. Geen levensbedreigende ziekten, geen kinderen, kleinkinderen en 25-jarige huwelijken, geen verbouwingen en verhuizingen. Mijn dingetjes. Zij hebben natuurlijk ook hun dingetjes, maar zij schrijven over de Grote Dingen. Ik verman mijzelf en vertel welgemoed over de kleine dingen, de levenskunst, en ook over over ons sinds dit jaar glutenvrije en koolhydraatarme dieet.

Dus daarna: wat zullen we eten? Het wordt kabeljauw met pesto-korst en broccoli stamp. het is een beetje een Belgisch recept waardoor er al doende allerlei vraagstukken optreden, maar die heb ik creatief opgelost. De gestampte broccoli noemen ze stoemp. Ik heb er toch ook een paar aardappelen door gedaan. De 'pesto-korst' komt na de kop verder niet terug in het recept, die heb ik gefabriekt met een potje pesto en twee handjes gestampte pijnboompitten. Het is erg gezond en lekker. 

https://www.okokorecepten.nl/recept/vis/kabeljauw/kabeljauw-pestokorst-broccoli

Tuyn te Zuylen

Mijn maat Jeroen van de moestuinbakken in de straat gaat verhuizen. Wij tweeën waren doorzettende initiatiefnbnemers en zijn door de gemeente officieel bestempeld als de ‘zelfbeheerders’ of zo. We hebben een handtekening moeten zetten. Met die handtekening maakten we het project mogelijk. Zelfbeheer is een concept dat politici en bestuurders graag aanhangen, maar de ambtenaren wat minder.

Ons werk komt er op neer dat we de bakken verdelen, een appgroep voor de deelnemers opzetten, genaamd Tuyn te Zuylen, en hen opporren af en toe mee te helpen tegen de verwildering. Eigenlijk wil niemand dat, voor velen is de bak zelf netjes houden al erg veel moeite. En als we dan gesnoeid en gewied hebben sturen we een mailtje naar de gemeente of ze het snoeiafval komen ophalen. Dit jaar had ik ook een gevecht tegen de bierkaai dat de nieuwe aannemer die het gras maait in het park dat om ons moestuinstukje wat netter doet.

Ik houd niet van kaarsrechte tuinen maar ook niet van overwoekerde. Men moet een beetje het midden zien te houden. Maar als ik nu uit het raam kijk word ik er best moedeloos van. Het is ook januari, dat is qua tuinen welhaast de ergste maand die er is. Maar de asters die in de perken waren gezet waren dit jaar veel hoger gegroeid dan de vorige jaren en nu uitgebloeid en dood. Vreselijk.

Van de week appte Jeroen dat hij ten afscheid in zijn deel van het perk de herfstasters weggeknipt had. Ik zag het. Het verschil tussen ‘zijn’ en ‘mijn’ helft was ineens heel groot. Bij mij louter wildernis. Dus ik er vandaag ook tegenaan. Ik houd helemaal niet van lichamelijk werken. Twee uur ben ik bezig geweest en nog is het niet klaar. En spierpijn! Maar voor zover dat je klaar bent is het wel een opluchting. Voor even heb je het gevoel afgewend dat het je allemaal boven het hoofd groeit. 

En uit mijn moestuinbak kan ik nog een paar spruitjes oogsten.

6 januari

Mutti werd geboren op 6 januari 1924. Zij is de baby op deze foto, de vierde. Na haar volgden nog vijf zusjes en broertjes. Opa (rechts) was Hoofd der School. De dochters in dat gezin werden onderwijzeres. Tot aan hun huwelijk. Dan stopte dat. Dan moesten ze zich beperken tot de rol van moeder en huisvrouw. Ik heb Mutti voornamelijk gekend als moeder en huisvrouw. Ik was de vierde dochter, dus toen ik kwam had ze al een hele klus aan het gezinsleven, nog met emmers en teilen en kolen. En toen kwamen er nog twee. Op deze foto is ze nog een baby met alle voor- en tegenspoed nog in het verschiet.

6 januari is sinds vorig jaar de dag van de bestorming van het Capitool door Trump-aanhangers. Ik weet nog goed hoe we vorig jaar uur na uur aan de televisie gekleefd zaten. Waar-is-de-politie? Vanavond was er een lange documentaire over: ‘Four Hours at The Capitol’.  We zitten weer even verbijsterd aan de buis gekluisterd. Er zijn in deze documentaire allemaal telefoonfilmpjes aan elkaar geregen, maar er mist ten enen male een analyse. En hoe het verder ging en gaat. We lezen weinig meer over Donald Trump, omdat hij door Twitter en Facebook geweerd is van social media, maar dat wil niet zeggen dat hij weg en over is. Zijn eigen social media platform gaat waarschijnlijk volgende maand de lucht in.

https://www.2doc.nl/documentaires/series/2doc/2022/four-hours-at-the-capitol.html

Gebakken peren

Onze hulp in de huishouding leeft erg mee met mijn keto-leefwijze en met mijn niet aflatende hunkering naar lekkere hapjes rond vijven. Wij eten meestal niet voor 7 uur, dus tussen 5 en 7 is voor mij een gevaarlijke tijd. Ze tipt me warme peer of appel uit de oven met een beetje kaneel erop. Het plaatje suggereert er wat noten in en een bolletje ijs ernaast. Ook een goed idee.

https://www.laurasbakery.nl/gebakken-peer-met-notenvulling-en-ijs/

Baarn

Will en ik gaan weer eens een NS-wandeling doen, niet een rondwandeling, maar een van A naar B. We kiezen de wandeling van Baarn naar Hilversum Mediapark. Beide stations hebben een goeie verbinding naar zowel Utrecht als Amsterdam. Zo grijs, koud en druilerig als het gisteren was, zo prachtig zonnig is het nu. We lopen al een halfjaar kortere afstanden, 8 tot 10 km. Dit is 15. Bij kasteel Groeneveld en Theehuis Bluk op de Zuiderheide is het druk, verder is het prachtig rustig. We kunnen het best.

Tuin 160

Na een maand radiostilte mail ik de secretaris van het volkstuinencomplex maar weer eens. Begin december had ik gezegd dat ik enigszins knarsetandend akkoord ging met de overnamekosten voor de koelkast en de gevelkachel, beide op butagas, maar dat ik het toch raar vond dat ik gedwongen dingen over te nemen die ik eigenlijk niet wil. Enfin. Daarna hoorde ik niets meer. Ik heb geen telefoonnummer. 

Nu krijg ik wel antwoord. Het huisje is helemaal leeg schrijft ze nu. Er stonden nog kastjes en een bankje en een tafel en een gasstel en een houtkachel buiten, die je niet mocht gebruiken. Hm. Heb ik nu spijt?

Zaterdag kan ik de sleutel halen. 

Bij de bibliotheek heb ik het nieuwe boek van Hendrik Groen over de wederwaardigheden van een weduwe op een volkstuinencomplex gereserveerd. Eigenlijk past alles wat ik tot nu toe meemaak onder alle vooroordelen.