Soft and Gently

Nieuwe muziek in de mail, voor ons woensdagkoor. 'Soft and Gently' van Gustav Holst. Het gedicht is van Heine en de vertaler is onbekend.

Voordeeluitjes

Ik ben geabonneerd op de nieuwsbrief van Voordeeluitjes.nl. Dan kun je lekker fantaseren over onverwacht een weekendje of midweekje weg. Niet te duur, want dat geld is er niet meer. Het zijn vaak niet supersexy bestemmingen, maar we laten ons verrassen.

De laatste weken kijk ik met weemoed naar die mailtjes. Ik deed deze ‘Voordeeluitjes’ altijd met Will. Nou ja, altijd… Een keer per jaar. We zochten dan op aanbiedingen voor ‘single reizen’ want zij wilde per se niet samen op een kamer. Ontbijt en diner inbegrepen. Vorig jaar hadden we nog een geweldig tripje in de buurt van Bonn voor een ongelofelijk lage prijs. En we hadden een in Delfzijl aan de haven met een lange wandeltocht naar Appingedam en een uitje naar Borkum. Een paar dagen Lochem. We hadden steeds allebei een majestueuze eigen tweepersoonskamer. 

We deden ook een keer een voordeeluitje in Hotel Zum Post ergens in de Karwendel, Noord Oostenrijk, onder München. Dat hotel was een soort Fawlty Towers. Práchtig was het daar, en het hotel en het wat fantasieloze eten namen we maar voor lief. Het was avontuur.

We deden trouwens veel meer dan Voordeeluitjes. We deden ook elke twee weken een lange wandeling, ergens. Al jaren. In de Coronatijd deden we dat elke week. Het gaf zoveel ruimte en licht en lucht in het leven. Zo’n plezier. Al werden de wandelingen de laatste jaren steeds wat korter. Ze kreeg pijn aan haar knie. Aan haar heup. 

Nu maken de Voordeeluitjes-mailtjes me heel weemoedig. Ik mis haar. En men heeft niet zomaar een uitjes-makker.

Boekwinkeltje

Ik heb nogal veel kunstboeken. De kast is al jaren vol, dus staan ze in stapels op de grond. Geen gezicht. Ik kan ze natuurlijk allemaal naar De Slegte brengen, en er een habbekrats voor krijgen en misschien doe ik dat over een poosje ook wel. Maar eerst ga ik eens Boekwinkeltjes proberen.

Mijn zojuist opgerichte boekwinkeltje heet 'Huis te Zuylen', iets anders kon ik even niet verzinnen. En nu kan ik het niet meer wijzigen. Je bent er al gauw uren zo niet dagen mee bezig om je boeken in te voeren. Ik heb een abonnement genomen voor 50 titels, maar ik vrees dat het verslavend gaat werken en dat als ik  die 50 ingevoerd heb (ik zit nu  na uren op 20) dat ik er dan nóg 50 wil. Zou er ooit iemand die boeken willen? Ik doe een prijs die lager is dan bij anderen. En ik reken als verzendkosten € 3,65 voor brievenbuspost. De maximale afmetingen daarvoor zijn 38 cm lang, 26,5 cm breed en 3,2 cm hoog. Het maximale gewicht is 2 kg.

Vandaag stuurde ik een pakje naar Zus 4 in MeckPom, twee ingelijste portretjes van Vati en Mutti, vanwege het glas in enorm veel bubbeltjesplastic gewikkeld en veel doorzichtig tape om het inpakpapier heen, en dat verzenden kost € 12. Maar dat is dan ook geen brievenbuspost. Nu maar hopen dat het heel aankomt.

Back home

Thuis op de bank evalueren we de vijf dagen in het klooster. Wijntje erbij, nootjes erbij, Studio Sport. Mmm. Maar ook zonder al die lekkere dingen hadden we een mooie week.

Zou je er nog een keer naar toe willen? vraagt Bobby. Ik denk het wel. Ik vond het binnen behaaglijk, mooie kamer, ruime gangen. De omgeving heerlijk voor ommetjes van een uur. De zusters zongen mooi, al vonden we zeven keer per etmaal wel wat veel. Het eten was wel aardig, de pompoen kikkererwtencurry herinner ik me als het lekkerst. De boterhammen ‘s morgens en ‘s avonds zijn fantasieloos. Bobby vond het gegeven dat we aan een begraafplaats grensden niet prettig. Daar had ik helemaal niet erg, zelfs wel prettig. Mijn kritiek op het gebouw (het exterieur) had er vooral mee te maken dat ik geen hoek vond van waaruit ik er een leuke tekening van kon maken. Verder was het best bijzonder.

En dan nu op zoek naar een recept voor kikkererwtencurry. Lekker weer zelf koken.

Recept:
https://www.gezondaantafel.nl/recepten/hoofdgerecht/geurige-pompoencurry-met-kikkererwten-gember-specerijen-kokosmelk/

Warnsborn

Dat is nou weer leuk. Staat hier in de hal Lydia. Ik ken haar niet heel goed, maar toch wel weer zo goed dat we allebei stralen van verrassing. Omdat we eigenlijk niet mogen praten nodig ik haar uit voor een wandeling. Dat wil ze wel en ze neemt me mee naar een lievelingsplek. Vorig jaar had ze in dit klooster een week ‘Natuur & Stilte’ gedaan en had ze dit heideveld bij ochtendgloren bezocht. Landgoed Warnsborn heet het.

Vóór de wandeling zaten we samen aan tafel met vijf protestantse predikantes. Nota bene. Dat heb ik weer. Het klooster is geloof ik helemaal in bij protestantse predikantes. Aan de mittagstisch van dit klooster mag wel gepraat worden. Dat doen onze disgenoten dan ook. Ze vertellen allemaal van welke kerk te zijn. Op een gegeven moment vragen ze aan mij: ‘En jij? Wat ben jij?’ Van welk geloof, bedoelen ze. ‘Ik ben niks’, antwoord ik. Nou, dat vinden ze geen antwoord. Alsof ik een sneu type zonder eigenwaarde ben. Ze bedenken allemaal positieve dingen die ik zou kunnen zeggen op de vraag ‘Wat ben jij?’ ‘Dat kan’, zeg ik, ‘maar het is wel mijn antwoord’. 

‘Als je dit tegen een Taoïst had gezegd had hij helemaal met je ingestemd’, zegt Lydia, die erbij zit. Toevallig is zij óók een protestants predikante, maar zij heeft zich nog niet als zodanig bekend gemaakt. Volgens haar zijn de vijf geen predikantes maar ‘kerkelijk werksters’ (HBO).

- Landgoed Warnsborn

https://www.glk.nl/gebied/landgoed-warnsborn

Koningsakker

Ik denk steeds ‘dodenakker’, maar de natuurbegraafplaats hier heet ‘Koningsakker’. Dat vind ik de mooiste plek hier. Een grote zonvanger. En in de ochtend en de avond mooi witberijpt. Een heideveld in de dop. De begraafplaats is in vier velden verdeeld, genoemd naar alle seizoenen. Misschien wordt het nog verder beplant in de sfeer van die seizoenen? 

Op een van de velden staat een ‘kapel’. Het is eigenlijk gewoon een schuurtje, maar als de avondzon door de gekleurde ramen schijnt zie je dat het iets bijzonderders is. Met een Mariabeeld, wat bankjes, en boomstronken om waxinelichtjes op te zetten. Dat plekje vind ik hier heel mooi.

Bozig

Vandaag heb ik een wat bozige ochtend. Ik ben nog steeds in het klooster. Op donderdag is er om 09u de eucharistie en die wordt geleid door een priester. Een man dus. In zo’n vrouwenklooster dat geheel zelfvoorzienend is moet dan ineens de Mis door een man opgedragen worden. Een onaantrekkelijke oudere kale dikke man in een paarse robe  met onder die robe volgens mij veel lichamelijk ongemak. De zusters zijn vergeleken met hem allemaal lichte zonnetjes. Ooit zal er een tijd komen, denk je dan, hoop je dan, dat ook vrouwen in het priesterambt mogen. 

Wat is de zin en het nut van zo’n klooster? Als het er aan de buitenkant uit ziet als een Instituut, bijna een gevangenis. Binnen is er de paradijselijke omgeving voor in een gemeenschap leven, met een mooie binnenplaats met een ommegang eromheen, er is een grote moestuin, maar buiten is er van die paradijselijkheid niets te zien. En of het er werkelijk paradijselijk is zullen we nooit weten. Voor sommigen wel, voor anderen niet, waarschijnlijk. Er zijn natuurlijk tradities en en er heerst een hiërarchie. Er zijn ook mensen die graag wat lawaai willen maken.

De gasten die er logeren verblijven buiten de verblijven van de zusters. Het uitzicht uit de ramen van de eenvoudige kamertjes is op een asfalt binnenplein De binnentuin van ons gastenverblijf heeft alleen grint en saaie struikjes. Ik kan me voorstellen dat daar een reden voor is en dat het niet te doen is, al dat groenonderhoud. Als er geen zuster is met groene vingers…

In de Abdij in Egmond is echter wel een wonderbaarlijke grote tuin, waar in een groot deel ervan ook gasten en bezoekers welkom zijn. In het klooster in Megen eten de gasten in dezelfde ruimte als de zusters.

Als ik niet bozig ben vind ik het fijn hier te zijn. De rust, de eenvoud, de structuur, het kamertje, de bibliotheek, de kunst, de iconen, de stilte, de natuur. Ik moet iets moois om te tekenen vinden.