Meditatief moment

De andere twee van de Utrechtse tak van ons Fluisterstille Stem-team (in welk kader ik de 'stille wandelingen' organiseer) hebben weer een meditatie-zaterdagochtend neergezet. Er zijn een stuk of tien mensen op af gekomen, negen dames en een heer. 

We doen twee 'werkvormen': een tekening en een loopmeditatie. De tekening is geïnspireerd op het gedicht 'Icoon' van Catharina Visser. Het begint zo: 'Er schuilt een gedaante in mijn eigen ‘ik’ / die anders is en levendiger en vrijer / die in zichzelf geen muren kent en tralies / geen eigendunk heeft en geen geldingsdrang / die zich weet los te maken uit de windsels / van angst en gal en treurig zelfbeklag (...)

Die tekenopdrachr vind ik leuk. In de verleden heb ik veel vrouwelijke iconen nagetekend, die vanwege het serene karakter inspirerend vond. Ik zocht vaak Byzantijnse heiligen vanwege hun tooi. Maar de meeste heiligen zijn wel ongeveer ingezwachteld in doeken. En zo leiden de dichtregels van Catharina Visser tot dit. Met wasco.

We doen ook een loopmeditatie in de binnentuin. Een kwartier. Het stormt nogal, dus het is een bijzondere ervaring. Iedereen zegt na afloop dat het veel langer had gemogen.

De stukjes des levens

Ruim twee weken na mijn bezoek aan Amstelveen (18 juni) maak ik alsnog een stuk over fotografe Diana Blok. Het kost wel veel inspanning, maar als het eenmaal af is is het elke keer weer zeer bevredigend. Het is ook -  als het eenmaal af is  -  heel fijn om de bijeengezochte informatie bij elkaar te zien in een samenhangend verhaal. Ik google per dag / week nogal wat af en doorgaans verdwijnt al die informatie in een soort informatie-mist, maar deze blijft overeind. Dus als je het leuk vindt: lees

https://www.museumkijker.nl/diana-blok-in-cobra-museum-vijftig-jaar-fotos/

De tent

Eindelijk zijn de tenten aangekomen in Gouda. Sinds we er  begin mei waren om een nieuwe tent uit te zoeken, kijken we voortdurend op de website en bellen we met de klantenservice, maar nooit kunnen ze zeggen of en wanneer de tenten zullen arriveren. Vanwege dat de containerschepen uit China door de aanvallen op de Rode Zee nu via Zuid-Afrika varen. Je zou denken dat de route met track-and-trace te volgen zou moeten zijn, bij elk pakje dat je bestelt word je daar immers mee doodgegooid. Maar nee. 

Maar nu zijn ze er, zien we op de website. Ik wil 'm niet online bestellen maar zelf halen. Zo gezegd zo gedaan. En nu maar hopen dat de zon gaat schijnen.

De nieuwe premier

Het is zo'n dag dat je de hele dag voor de tv had willen zitten. Merk je als je thuiskomt. De gênante debatten in de Tweede Kamer over de samenstelling en de plannen van het nieuwe kabinet. Het gescheld. De spanningen. De moties van wantrouwen. Ik weet het: ik moet hier op mijn blog het Nieuws niet over gaan doen, maar waar het hart vol van is...

Het Acht Uur Journaal eindigt met een shotje van een paar seconden over cartoonisten die de nieuwe premier nog in de vingers moeten krijgen. Tot nu toe zag je een gesloten strenge machtman, maar vandaag hebben we er wat beelden van een onzekere man bij gekregen.

Dat wordt straks weer NieuwsUur en de uitslag van de Britse verkiezingen. Daar wordt het weer Labour. Er is hoop.

Buurtcamping

In het Park heb ik een interview met een dame over de Buurtcamping. Dat is een grappig fenomeen in de stadsparken in het land. Een super sociaal evenement van een weekend waarbij mensen in een park in hun eigen buurt kamperen. Volgend weekend gaat het weer gebeuren. Het idee is dat je als je meedoet veel nieuwe mensen in de buurt leert kennen. Het is zeer laagdrempelig, laag geprijsd, leuk programma, samen eten, omhekt en met beveiligers. Georganiseerd  door vrijwilligers. Al vind ik kamperen leuk, ik zou niet gauw meedoen, het is me te zeer een gezinnen-event, maar ik vind het fenomeen wel erg  leuk. Leuk gesprek ook met de organisatrice. Nu nog schrijven.

https://debuurtcamping.nl/

Green Sea

Ik heb het even een beetje gehad met het EK. We kijken bijna alles. Vandaag meld ik me ziek en ga ik op bed liggen. 'n Film kijken. Green Sea op Netflix, een Griekse film uit 2020 van Angeliki Antoniou. Een vrouw (Anna) is haar geheugen kwijt, dwaalt door een Griekse kustplaatsje en belandt bij een tamelijk verloederd restaurant, waar ze gaat koken. Ze kijkt wezenloos uit haar ogen, zegt bijna niets, maar ze kookt geweldig. Er is knorrige eigenaar, een kleine maar vaste kring klanten: arbeiders, chauffeurs. Haar lekkere eten maakt wat bij ze los, herinneringen aan betere tijden. De eigenaar woont in een caravan achter de taverna. Hij is een voormalig muzikant en heeft de taverna  van zijn tante geërfd. Het is een mooie film over je ware zelf en je passie weer hervinden.

Recensie: https://www.filmtotaal.nl/recensie/16768

Hoop

Al die door de slakken opgevroten slakropjes en tuinkruiden in ons achtertuintje waren wel erg demotiverend. Ik vind het er altijd zo evenwichtig uitzien, verse kruiden op het eten uit de eigen tuin. Maar door die slakkenplaag grijp je vaak mis. Bobby vergeet ze altijd, elke week wijs ik ze weer aan: kijk, hier staat de peterselie, de bieslook, de basilicum, de rozemarijn, de koriander, etcetera, maar dan koopt hij toch weer zakjes. 

Nu straalt het inmiddels ernstige verwaarlozing uit. Dat wil je ook niet. Dus ik probeer het toch nog maar eens. Ik zet mijn kruiden altijd in aarden potjes, omdat ze in de volle grond zo onordelijk worden. Vooral de munt woekert enorm. 

Nu heb ik nieuwe basilicum en munt, en trouwens: drie van de zes slakropjes hebben de slakkenplaag overleefd.