Als Golven

Er was eens een dichter, in de 16e eeuw, hij heette Petar Hektorovic. Hij bouwde in Stari Grad op Hvar een kasteel voor zichzelf en zijn vrienden. Daar deed hij veertig jaar over.

Het resultaat mag er zijn! Een prachtig lustoord met in het midden een vijver en overal Latijnse inscripties, zoals 'NIHIL OCCULTUM', 'niets is verborgen'. Deze man schijnt aan de wieg gestaan te hebben van de Kroatische literatuur.

Waarom de inscripties allemaal in het Latijn zijn is mij vooralsnog een raadsel. Maar ik geef er nog eentje: HEU FUGIUNT FLUXU NON REDEUNTE DIES, ofwel: Helaas de dagen vliegen voorbij als golven en komen niet weerom.

Wikipedia over Petar Hektorovic

Chemistry

Dit kaartje van Weeronline verklaart wellicht waarom we steeds het liefst in de appartement willen blijven met de gordijnen dicht. Het is hier nogal warm. Je wilt wel een beetje bruin terugkeren van je vakantie aan de Adriatische zee, maar echt veilig is het niet. Gisteren had ik volgens mij een soort van zonnesteek.

Onze huurbaas, professor chemistry naar eigen zeggen, ik denk scheikundeleraar, zegt dat het ongekend is voor de tijd van het jaar, dat de school geen airco heeft, dat het allemaal komt van klimaatveranderingen ten gevolge de vele auto´s en vliegtuigen, dat het toerisme niet meevalt omdat iedereen naar Montenegro gaat waar het zo goedkoop is.

Over die recente onafhankelijkheid van de republiek Montenegro is hij heel kritisch: hoe kan dat nou, een staat van slechts 650.000 inwoners. Wat zullen die mensen een belasting moeten betalen. Nou ja, uiteindelijk zullen de toeristen al die belasting gaan betalen.

Geen idee wat er in de wereld gebeurt. We zien geen kranten. 'Laten zo', sms-t Broerlief, 'de wereld draait wel door.'

Page Turner

Zo ziet het het voormalig Franciscaner klooster eruit waar we gisteravond onder een schitterende sterrenhemel een concert bijwoonden van pianiste Barbara Bego Bojic op vleugel, en mandolinespeelster Svetlana Antoljeva Krajna. Ze brachten ruim een uur Mozart, Cossetto, Mezzacapo, Elgar, Bartok, Delibes, Gorodovskaja, Josipovic, Rahmanjinov, Budaskin en Dmitrijev...

Het was een bijzondere avond. Ik vind kleinschalige concerten altijd een geweldige belevenis, omdat je zo ontzettend bovenop de ambities, de vreugden en de kwellingen van het live concert zit. Hier speelde zich ook een kleine drama af.

De pianiste had een twaalfjarig meisje als pageturner ingehuurd. Het arme kind deed echter haar eerste pageturn fout en toen liep de pianiste vast. Daarna sloeg ze steeds geagiteerd zelf de pagina´s om. Het ontzettend haar best doende meisje zat er vervolgens het hele concert voor piet snot bij, overgeleverd aan de grillen van Barbara.

Was zij de dochter? Of de dochter van de mandolinespeelster, die onaangedaan, fragile en beeldschoon glimlachend bleef doorspelen? Een begaafd leerlingetje van de plaatselijke muziekschool? De dochter van de organisator? Na afloop kregen de dames muzikantes applaus, en toen zij met de bloemen vertrokken waren sloop het meisje stilletjes het klosster uit. Au au!

Of het een concert van goedwillende amateurs was, of van professionals, was niet zo goed te beoordelen. Als ik hun namen google kan ik geen plaatjes of informatie over de dames vinden. Maar dat zegt hier waarschijnlijk niet zo veel.

Het moet een dramatische avond in het leven van het meisje geweest zijn. Misschien wordt het wel een ommekeer in haar leven. Je zou haar willen volgen. Er is een film over dit thema gemaakt.

De film The Page Turner

Grad Hvar

Nog even een plaatje van Hvar Stad, om een indruk te geven. Bobby komt rechts op het plaatje, op het terrasje naast de poortboog, in de dag met kopjes koffie, terwijl ik even een uurtje mijn ding doe in het internetcafé. Links op dat plein. De koffie is hier heel goed. Ook al Italiaans.

Hvar Stad moeten we nog bekijken. Het is allemaal Venetiaans. Prachtig. Heerlijk. Hani501 en Ludwig: bedankt voor de tip. Het is hier geweldig. Vanavond is er een concert met een Russische snarenspeester en een pianiste uit Zagreb in het Franciscaner klooster. Wie weet.

En als we uitgekeken zijn, maar dat is nog lang niet het geval... Montenegro gaan we inderdaad waarschijnlijk ook nog in.

Drakenkop

Marianna vraagt per sms naar het eten. Of het lekker eten is hier. Zeker weten. Zeker hier op Hvar. (Bihac was in dat kader een misser, maar Bobby´s maaltje was daar pico bello. Hij had een goede kalfsschnitsel, ik had mixed grill genomen en kreeg onder meer gegrilde lever op pannekoeken van brooddeeg.)

In dit deel van de Adriatische Zee schijnen nog veel vissen te zwemmen. Zeker als je het vergelijkt met de Middellandse Zee. En wat ze je hier voor op de grill (restaurantje in de avondzon, terrasje recht boven de zee) aanbieden, is die dag net door een Neef uit de zee gevist. Echt vers. Een schaal vol verse vissen en dan mag je er eentje uitkiezen. De meeste waren grijs, al dan niet met gouden strepen.

Ik ben een held. Al zeg ik het zelf. Ik, die nooit vissen at, neem nu de vis met Natuurlijk Rood Haar. De drakenkopvis. Mevrouw heeft smaak, complimenteert de Uitbater. En hij serveert er zucini bij, net die dag geplukt uit de eigen tuin. Of we er knoflook op willen. Ja we willen er knoflook op. Mmm! Aan deze kant van Kroatie is de keuken je reinste Italiaans. Nogmaals mmm!

De Kroatische Keuken

Milna, Hvar

Milna heet het plaatsje dat het voorlopig geworden is. Het ligt tussen Hvar Grad en Stari Grad. Grad betekent ´stad´, dus we hebben het over Hvar Stad en Oude Stad. Het heeft twee schattige strandjes. Daar hebben we gisteren op liggen bakken, want na regen komt zonneschijn. De 33 graden die Broerlief mij per sms beloofd had zijn werkelijkheid geworden.

Er zijn hier veel appartementen te huur, en we hebben met all dorpelingen kennisgemaakt om hun appartementjes te bekijken. Ze waren het allemaal net niet, te klein, te duur, te recht boven het grill restaurant, teveel Hollanders om een balkon mee te delen. Nu moeten we bij alle uitbaters eten om het weer goed te maken.

Lievelingsrestaurantje is voorlopig Mala Milna, waar ontzettend aardige mensen werken, waarvan je denkt dat ze mensen bedienen uit roeping, uit keuze. Dat ze rond hun vijftigste hun baan in de wilgen hebben gehangen om hun hart te volgen. Zulke mensen. Helemaal verlicht. Dat hun klanten veelal moddervette Duitsers zijn deert hen niet. Ze koken geweldig.

In de bomen in de tuin hangen stenen aan touwen. Graag zie ik er een diepe betekenis in, dat deze man in het diepst van zijn wezen een druide is. Witte stenen aan een touw in bomen. De Zwaartekracht, de wind, de zon, de elementen. Als ik hem vraag wat de betekenis is van de stenen vertelt hij dat hij veertig jaar een gast heeft gehad uit Hamburg, de man kwam twee keer per jaar, veertig jaar lang, em die heeft die stenen opgehangen. Nee het had geen diepe betekenis, die man vond dat leuk. Maar was het het eerste jaar dat de Hamburger hij er niet was. Hij had kanker.

En hij heeft het restaurant al veertig jaar. Dus die grote betekenisvolle Overstap had hij nooit gemaakt. Weer een geval van Hogere Invulkunde. Ben ik goed in. Maar het is hoe dan ook bijzonder hoe ontzettend aandachtig en aardig iedereen hier is. Aandachtig voor mensen en omgeving. Veel bloemen en versierseltjes. De tuintjes aan de rand van de zee zijn vergelijkbaar met wat bij ons geveltuinen heten.

Mala Milna

Bosnisch Bihac

Omdat het na de eindeloze wandeling van gisteren geen aantrekkelijk idee is om weer uren in de auto te zitten terug naar de Dalmatische kust hebben we besloten tot een uitstapje naar Bihac in Bosnie.

Ik weet niets van Bosnie, maar je kunt zonder problemen de grens over je en je kunt er je met kuna s betalen. De grens over. Weer stempels in het paspoort, wat een ouderwetse ervaring. Naar Bosnie gaan is ineens reizen, heel anders dan de mediterrane ervaring Kroatie. Exotisch, spannend, opwindend. Ik wil wel drie maanden door de Balkan! In het berglandschap met bergen waar net nog kleurige kerken waren, zijn nu ineens moskeen.

De naam Bihac komt me bekend voor, dus er zal hier wel ernstig oorlog gevoerd zijn. Rare ervaring deze stad. Het is er mooi, het moet er mooi geweest zijn, maar het is heel erg arm. Bij de rivier veel afval van lege bier- en wijnflessen en van sigarettenpeuken. Er is ook een gedenkteken als dank van de bevolking voor de Canadese soldaten. Er zijn veel te veel hippe cafes. Er zijn minnekozende stelletjes op de armzalige bankjes op het eiland in de rivier. Kapotgeschoten flats naast een nieuw plein. Minaretten. Hoe mooi is mooi als het zo arm is. Niet zo mooi.

En ineens is daar een internetcafe in een buitenwijk. Met jongeren, jongens, meisjes, hip, bloot, of gesluierd, van alles wat. Straks gaan we een grill aan het water zoeken.

Wikipedia over Bihac