Ensalada de Ensaladas

't Festival Oudemuziek is van start gegaan. Gisteren de Opening bijgewoond in De Rode Doos, de tijdelijke huisvesting van Muziekcentrum Vredenburg. De week opende met een uitvoering van 'Le Sacre du Printemps' van Stravinski, niet wat je direct verwacht bij een festival oude muziek. Vandaag beierden in dat kader van 12 tot 13 alle kerkklokken in het centrum van Utrecht - geen vrolijke carillondeuntjes, maar alleen maar luid beieren. Echt Oude Muziek was het niet.

'Ensalada de Ensaladas' in de Geertekerk moest dat goedmaken: dat werd gespeeld door de groep Música Temprana, specialist in Spaanse en Latijns-Amerikaanse muziek. Het was aangekondigd als een concert met 300 brandende kaarsen in het donker. Bobby fungeerde met een aantal collega's als brandwacht. De hele week hebben ze boze dromen gehad dat ten gevolge van deze bizarre dramaturgie de gordijnen vlam zouden vatten, het prachtige houten plafond van de kerk onmiddellijk mee zou gaan en de hele kerk in rook op zou gaan.

De 'ensalada' bleek een potpourri van liedjes, melodieën en muzikale vormen uit het 16de-eeuwse Spanje. Het zijn de enige lange, wereldlijke werken die de Spaanse Renaissance kende en vanwege de dynamische, pastiche-achtige structuur enigszins vergelijkbaar met de Italiaanse madrigaalkomedie. De zangers van vanavond fleurden de voorstelling op met geestige toneelstukjes. Ze waren verkleed als monniken, ridders, prinsesje, stieren en wat al niet. Erg mooi, die fluwelen kostuums. Zou je zo je garderobe op willen inspireren.

De stellage met 300 kaarsen bleek er maar 30 te bevatten. Hij deed qua sfeer erg denken aan mijn eigen altaartje met mijn zelfgetekende Rosa Mystica, m'n Turkse lampje en de Turkse zilveren roos.

Naar de wijfies

Liep Ari tegen het lijf, op Amsterdam Centraal. Ari is al een tijdje met sabbatical, maar bijna terug van weggeweest. Hij moest ook naar Utrecht en de trein had vertraging, dus we hadden wel een uur om samen het hele leven door te nemen.

Sabbatical, dat lijkt mij ook wel wat. Lekker eng, helemaal niets doen, geen taken, geen plichten, geen plannen. Je gaat er je huis van opruimen, hoor ik weer eens, tijd doorbrengen met familie en oude vrienden, beetje klooien, spitten, poetsen, rondkijken, wachten, reizen. Je schijnt je niet meer voor te kunnen stellen hoe vol je je dagen en je hoofd had in je arbeidszame leven.

Ter hoogte van Breukelen bereikten we het onderwerp van de onverwachte vreugden van het rijke roomse leven - onverwacht, omdat we beiden uit het protestantisme stammen, met fel anti-paapse sentimenten. Hij ging nu eerst nog vóór hij weer aan het werk ging in retraite bij de zusters Cistercienzers. 'Ik ga naar de wijfies', giechelde hij, 'al mijn vrienden verklaren me voor gek.'

Ik onthulde óók een beetje in het katholicisme verzeild te zijn geraakt en dol te zijn op de Engelse mis in de Sint Augustinuskerk aan de Oudegracht. Hoe mooi ik dat vrede groeten vind met de kerkgangers om je heen, vlak voor de eucharistie. Hoe moeilijk het eerst voor me was om iemand Vrede-van-Christus toe te wensen, want daar geloof ik allemaal niet zo in, maar dat ik wel heel mooi vind dat totaal vreemde mensen elkaar echt aankijken, echt zien.

Of ik dáár niet eens een column over kon schrijven, vroeg hij, dat mensen elkaar echt aankijken. Dat uitgevers en boekverkopers elkaar ook eens echt aankeken en echt zagen. En of ik hem een keer kwam ophalen voor die Augustinuskerk, dan ging hij mee. Of koffiedrinken na afloop.

'I'll walk through the snow barefoot...

Grappig om de film 'Salmonberries' weer te zien. Dat was dus 1991 dat ik die zag. 'I'll walk through the snow barefoot, if you'd open up your door...' Op YouTube is de film in zijn geheel te bekijken. 'Salmonberries part 1' bevat de scene waarin Kotz op haar charmant hoekige wijze aan de bibliothecaresse een zalm komt aanbieden. Ik vond dit 'Barefoot' een verschrikkelijk mooi nummer, indertijd. Heb sinds ik die film zag bijna alle cd's van k d lang gekocht en haar optredens bezocht. Dat stopte toen ze in een Jezus-jurk ging optreden.

Heldinnen

Het Letterkundig Museum houdt op 14 september een dag over Literaire Helden. Nelleke Noordervliet, Kees 't Hart, Saskia de Jong en Bart Moeyaert zullen aan de verzamelde Vrienden van het Museum hun favoriete literaire personages uit de doeken doen. Wat een schitterend idee! Ben benieuwd wie daar allemaal uit de boekenkasten tevoorschijn gehaald worden. Als iemand het mij nu zou vragen, wie ik dan zou noemen.

Lang, lang geleden (1992) hield ik tijdens de Feminist Book Fair in de Beurs van Berlage de eerste (en volgens mij enige) Hanke van Eemerenlezing, getiteld 'Kotz of de dolende puber als lesbisch literair idool'. Kotz was de afkorting van Kotzebue, hoofdpersoon uit de film Salmonberries van Percy Adlon, die ook de film Bagdad Café maakte. Kotzebue is een nurkse Eskimopuber die op een dag in de bibliotheek verschijnt om langdurig de bibliothecaresse aan te staren. Het is een meisje dat eruitziet als een jongen. Ze wordt gespeeld door de Canadese zangeres K D Lang. Zij trof mij recht in het hart en werd de leidraad voor de lezing over mijn literaire helden. Heldinnen.

Anno 1992 waren mijn heldinnen eigenzinnige dwarse pubers: Annie John uit Annie John van Jamaica Kincaid, Robinson uit Robinson van Doeschka Meijsing, Frankie Addams uit De bruiloft van Carson McCullers, Camille van Mireille Best, Jeanettte uit Sinaasasappels en demonen en Villanelle uit Passie van Jeanette Winterson, Gilgi uit Gilgi, een van ons van Irmgard Keun, Kate uit Het meisje met de groene ogen van Edna O'Brien en Zoe uit De tjilpmachine van Joke van Leeuwen.

Wat deze heldinnen gemeen hadden is dat ze zich allemaal behoorlijk dwars waren, dat ze zich heel erg ontheemd voelden en dat ze veel lazen, de hele dag hongerig waarnamen om de wereld om hen heen te begrijpen en er vat op te krijgen. Dat ze hun kennis vermengden met een ongebreidelde fantasie en dat zich in hun hoofden nieuwe fantasievolle universa opborrelden...

Zouden zij mij bij herlezing nog steeds zoveel te zeggen hebben? Nu zou ik voor de kast kunnen gaan staan en mijn hedendaagse helden/heldinnen kunnen zoeken. Maar het is kinderbedtijd. Misschien later deze week...

Trailer van de film Salmonberries

Snuffen

Naar de dvd van de film The Notebook gekeken. Wat een draak van een film, maar hoe ontroerend ook! Ik meld Nichtje die komt eten dat ik gekeken heb en zo geroerd was, hoewel ik het echt óók een film vol clichees vond.

The Notebook is alweer van 2004. Het verhaal vangt aan met een oudere man en vrouw in een verzorgingstehuis, waarbij de man voorleest aan een vrouw, die - dement als zij is - geen sjoege heeft van haar omgeving. Hij blijkt haar het verhaal van hun liefde te vertellen en als kijker vaar je mee op hun herinneringen. Het is een beetje een obligaat raamwerk. Pas aan het eind, als je het mooie begin van hun liefde hebt gezien en ervaren, wil je je ook wel laten ontroeren door de scenes in het verzorgingshuis.

Vooral als jonge geliefden zijn ze geweldig: de jonge Allie, gespeeld door Rachel McAdams en Noah, gespeeld door Ryan Gosling. Hoe ongeloofwaardig en voorspelbaar hun liefde ook moge zijn, je slikt alles. Die twee zijn zo leuk met elkaar, dat de rest niet uitmaakt. Dat maakt dat je je gráág overgeeft aan alle snuf-momenten.

Nichtje had vorige jaar dezelfde ervaring met de film als ik. Zij vertelt dat ze in Zwitserland met personen van verschillende nationaliteiten naar zat te kijken en dat iedereen zat te snotteren. Iedereen was het er over eens dat het een draak van een film was, maar desondanks ga je om. Onweerstaanbaar. True love, daar wil iedereen wel in geloven.

Omdat Nichtje afgelopen weekend Vespa gevoederd heeft, nemen we en passant ook het boek Communiceren met dieren door (zie hieronder). Vreselijk, die taal, dat communiceren-met-je-hart, maar eigenlijk begrijpen we het precies. Als je alleen maar aanwezig bent in haast en/of met een waslijst klussen, dan is het voor Vespa ook niet fijn om in jouw aanwezigheid te verkeren en is het heel begrijpelijk dat zij liever uit wandelen gaat.

Spiegelen

Dit is dus het boek dat Sonja geinspireerd heeft tot telepathisch contacten met andervrouws katten. Op ons werkblog BoekbladLeest durf ik het niet te bespreken, want wat zullen de mensen wel niet denken! Net als het boek over het citroensapdieet is dit zo'n boek dat je vanwege de gene het liefst in een kwartier uit hebt, en dat je het ook nog eens in een keer allemaal snapt. Maar nee, juist dit soort boeken is cirkelend breedsprakig en vrijwel zonder clou. Wel veel in- en uitleiding waarin veel mensen en dieren bedankt worden. Mijn zo geliefde techniek van snellezen (Lees Beter Lees Sneller) kan ik er helaas niet op toepassen.

Sinds Vespa laatstleden over de boor heeft gepiest moet ik er weer wat mee. Maar moet dat 'wat' Sonja zijn of kan ik het zelf? Ik kan wel zeggen beweren Vespa en ik elkaars type niet zijn, dat ze nooit op schoot komt en en dat we elkaar liefst een beetje uit de weg gaan, maar dat is helemaal niet waar. Want ze slaapt toch vaak bij me en loopt ook wel vaak als een hondje achter me aan. Ooit toen ik Groot Verdriet had heeft Vespa me echt getroost. En onlangs toen W. bij me was en haar de tranen over de wangen liepen vanwege haar vader, toen wierp Vespa zich met haar hele wezen diep troostend tegen haar aan. Zo warmhartelijk was Vespa dat W. onmiddellijk ook een poes wilde.

Deze Gurney stelt dat wij heel veel van onze dieren kunnen leren, dat dieren niet denken, maar wel onvoorwaardelijk van je houden. Dat dát de reden is dat kwetsbare mensen zo van dieren houden: die accepteren hen tenminste. En dat je dier je een spiegel voorhoudt, dat je zoveel kunt leren van die onvoorwaardelijke liefde. Het belangrijkste wat je moet doen is er zíjn. Misschien is het probleem met Vespa dat ik er teveel níet ben. Het gaat allemaal over communiceren met het hárt, je hart openstellen voor het diertje.

Op zoek naar een plaatje kwam ik erg veel coaches tegen die communiceren met dieren aanbieden. Er zijn er ook die zowel therapie voor mensen als voor dieren aanbieden, die beide in hun pakket hebben. En het mooiste aanbod is van een dame te Veghel bij wie je kunt knuffelen met stieren. Haar stier heet Boebie.

Therapie voor mens en dier

Stierknuffelen

Ze Kwam, Ze Sprong en Ze Overwon

Olympische Spelen kijken is wel een avontuur. Allemaal sporten waar je nooit naar kijkt, dames die je nooit gezien hebt en die op de toppen van hun kunnen strijden. Over de toppen.

Zo raak ik verzeild in de finale Hoogspringen. Een Belgische springt en wint. Ze komt, ze springt en ze overwint. Wie kan mij die zin op zijn Latijns aan de hand doen? Springen is geloof ik salire. 'Veni Sali Vici?'

De hoogspringwinnares is een opmerkelijk personage met brilletje. Wie springt nu met een brilletje! Tia Hellebaut. 'Ik kan wel goud voor Belgie in de wacht slepen, maar Belgie kan ik niet redden', schijnt ze gezegd te hebben.

Elke keer als het haar weer gelukt was over de lat te springen (ze sprong 1.99, 2.01, 2.03, 2.05, 2.07 m...) en uit het luchtmatras opveerde slaakt ze een enorme oerkreet. Haar laatste tegenstandster - de Kroatische Blanca Vlasic - is al even fel. Ook met oerkreten. Ik ben heus héél trots op alle vrouwen die het zo goed doen bij de Olympische Spelen, en je ziet met genoegen het journaille ermee worstelen. Maar deze winnaressen vind ik beduidend boeiender dan de hockey- en waterpolomeisjes... Dat zijn van die - allemaal hetzelfde - corpsmeisjes.

Terwijl ik dit schrijf is de Afsluitingsceremonie in volle gang. Voorbij Beijing 2008. Dat was dan weer dat.