Joy

Een van de boeken die ik mee heb en inmiddels uit is 'De laatste dagen' van Arjan Visser. Een meesterdebuut, als we de flaptekst mogen geloven. Het gaat over godsdienstwaanzin die de godsdienstwaanzin in Knielen op een bed violen van Jan Siebelink doet verbleken, Het duizelt me van de idiotie, ik kan het niet helemaal volgen maar lees toch gebiologeerd door.

Daarna om in een andere mood te geraken begin ik in Joy van Osho. Je hebt pleasure, happiness, joy en bliss. Pleasure en happiness liggen vlak naast elkaar, het een is lichamelijk fysiologisch, het ander psychologisch, maar beide zijn vreugden van lagere orden. Nee, dan joy en bliss. Dat zijn vreugden van bínnen. Daar te geraken, dat is de kunst.

Niet alleen Osho weet die dingen, ook de volksmond te Kröv. Wie niet genieten kan is niet te genieten, lees ik. Langs het Weinlehrepfad boven Kröv staan diverse bankjes met wijnwijsheden.

Noch immer

In de motregen spazieren we door de wijngaarden van Kröv. Hier wordt dus al die Kröver moezelwijn gefabriekt. We lopen de Weinlehreroute door de wijngaarden, Bobby leest de educatieve borden, ik schiet foto's.

Hoe langer je er loopt, hoe meer het alles tot de verbeelding gaat spreken. Al die steile veldjes de berg op. Al die families met hun wijngeschiedenissen en hun wijn drama's van generatie op generatie, je ziet de verschillende druivenrassen, wijzen van verbouwen, traditie en vernieuwing... Ik heb nog geen zin me erin te verdiepen, maar zie wel een tv-serie met materiaal voor jaren.

Op naar de Mont Royal

Waar ga je eigenlijk naar toe? We gaan naar Kröv. Kröv? Ja naar Kröv. In Rheinland-Pfalz. Naar de Mont Royal aan de Moezel. Hahaha, aan de Moezelwijn zeker? Bobby, Wein und Gesang?

Wikipedia: 'Kröv was in de middeleeuwen een rijksdorp. Dichtbij de plaats ligt een oude vesting, genaamd Mont Royal. Deze werd gebouwd in 1687 in opdracht van de Franse koning Lodelijk XIV en bood plaats aan twaalfduizend man en drieduizend paarden. Kort na de bouw werd de vesting ook alweer verwoest; nota bene door de Fransen zelf. Er zijn nog maar zeer weinig sporen van over. Dichtbij de sporen van de vesting staat nu een bungalowpark.'

Dat zal dan wel het bungalowpark zijn waar wij naar toe gaan. 'Vanaf het bungalowpark wandelt men zo naar de wijndorpjes Kröv en Kövenig. Van het vroege voorjaar tot het late najaar kunt u van wijnfeesten.' We vallen wel weer overal tussenin: het laatste wijnfeest van het jaar was 31 oktober. En de Kerstmarkten beginnen over een paar weken.

Rouw

Nationale rouw. Bij Pauw & Witteman discussiëren ze erover. Omdat ik er midden in val weet ik niet de strekking of de conclusie wat ervan te vinden dat de begrafenis van H. Mulis een zaak is van nationale televisie. We hebben allemaal met elkaar blijkbaar behoefte aan saamhorigheid. Aan grote emoties.

Alle respect voor de man, maar wie ik ook ken: niemand heeft een snik met Mulis. Vinnie vertelt van de week dat zijn man een uitnodiging heeft voor de begrafenis en dat hij mee kan en of hij dat zal doen. We giechelen oneerbiedig dat hij foto's van de kist gaat twitteren. Hij wil er eigenlijk niet heen, vanwege dat hij niets met Mulis heeft, maar toch... Gá, zei ik, gá.Voor de experience. Haast ben ik een beetje zjapoers.

Gaat donderdag te Capelle de telefoon. Een onbekende man. 

- U heeft vroeger kantoor gehad aan het Frederiksplein, zegt hij, toch? Er ligt nu een kaart in de bus. Handgeschreven. Aan u persoonlijk gericht. Een uitnodiging voor de begrafenis voor H. Mulis. 

- O, zeg ik, eh.... Hoe weet u dat eigenlijk? Heeft u die enveloppe open gemaakt? 

- Die is open, zegt hij. 

- O. Nou  eh... gooit u de kaart maar op de bus, dan zie ik wel of-ie er op tijd is. 

Ik geef hem mijn huisadres.

Laat die persoon nu helemaal naar mijn huis gefietst zijn teneinde de rouwkaart door mijn brievenbus te gooien. Ik voel mij haast vereerd, maar denk tegelijkertijd: zit ik daar in de Stadsschouwburg met al die andere honderden Goede Vrinden van H. Mulis? Wie heeft dit handgeschreven kaartje geschreven? Een kind? Een vrouw? Stond dit in de laatste wensen van H. Mulis dat ik zou komen? Ik heb hem nooit ontmoet. Maar meer nog aan de man die de enveloppe door mijn bus heeft gedaan voel ik me verplicht om ernaar toe te gaan, dan aan de schrijver van de enveloppe. Maar ik wil helemaal niet!

Doe mijn beklag bij Hani501 over alle keuzestress in het hedendaagse leven.  Ik heb andere plannen, zeg ik. Gewoon beetje tot mijzelf geraken. Je moet er om tien uur zijn, om elf uur begint het programma, het duurt tot 12.30 uur, en dan nog die gang naar Zorgvliet! Dat kost de hele dag! Mijzelf horende weet ik dat ik niet moet gaan. Nou ja, zegt ze fijntjes, heb je wel weer een onderwerp voor je blog. Zelf heeft zij een blog over een stervende kip onder de titel 'Geen Stervende Zwaan'.

O, holde Kunst

Hoe is het geworden, vroeg ik laatst aan Will, en ik bedoelde het taupe, maar toen mailde ze dit. Ook een beetje taupe. Zij heeft een geweldige schildercursus in het Amsterdamse Bos die de leukste opdrachten geeft. Moois aan de Muur.

Het is dat het op zaterdagochtend is en dat ik door mijn weekend-op-en-neer-heen-en-weer-leven dan niet wil. Maar deze cursus/juf zou echt iets voor mij zijn. Will volgt de cursussen al jaren en ze maakt echt verrassende dingen. Het zou voor mij ook goed zijn om te leren spelen met materialen en abstractie.

Het taupe in Wills kamer is overigens erg goed geworden. Ik wil ook een kleur in de kamer. Misschien ook wel taupe.

L'amour fou

Het is alsof ik in een vreemde stad ben: een avondje Leidseplein met motregen in november. Het bruist, er zijn overal concerten. Binnen en buiten. Tom Jones treedt op in De Melkweg. Veel mensen en heel veel stadsgedruis. Een jaar geleden woonde ik daar nog middenin! Wat is dat nu ver weg. Een half uur fietsen.

Will en ik lopen tegen het gedruis aan omdat we naar Cinecenter gaan. We kiezen de film  L'amour fou over de modekoning Yves Saint Laurent en zijn geliefde Pierre Bergé. Dat wordt een inkijkje in het leven van twee bijzondere heren die elkaar in 1958 ontmoeten. Samen zetten ze de wereld op z'n kop. Omgeven door hectiek en glamour begeven de geliefden zich van de Parijse catwalk naar Studio 54 in New York, van bohémien Greenwich Village tot Marokko. Een leven is gevuld met vrienden als Mick Jagger en Andy Warhol, doordrenkt van schoonheid en kunst, maar ook van drugs en bittere melancholie. In 2008, na het overlijden van Yves, besluit Pierre afstand te doen van hun kunstcollectie. Vele miljoenen levert die op. 

Rare fascinerende film. Al die rijkdom, glitter en glamour. Al die beelden van het leven uit de jaren zestig, zeventig, tachtig. In een recensie lees ik dat-ie door een huisvriend is gemaakt. Er is weinig kritische distantie. Wat is eigenlijk het thema? Je wordt geraakt door het diepe diepe ongeluk van Saint Laurent. Maar je krijgt er geen contact mee. Er worden geen vragen gesteld. Geen antwoorden gegeven. Wat voor relatie die twee hadden?

Kan niet zeggen of het een aanrader is. We zijn het er over eens dat de film een hele ervaring is. En dat we er helemaal uit zijn en voor zover aanwezig is ons eigen gemiezemuis na afloop wel helemaal uit het hoofd verdwenen.

Onze eigen Brokeback Mountain

Zoals ik al schreef: het nieuwe nummer ligt bij de post. Even iemand een veer in de reet steken. Ik ben zo blij met Hani501 als onze fotograaf. Ook als mens hoor, maar nu even als fotograaf. Ze maakt zulke leuke en goeie foto's. Als ze binnenkomen per mail schalt er vaak een lach door de burelen. Dat hoort zij dan niet. Dan maar zo.

Die mannen op de foto: ik moet ze dan interviewen, wat soms wel maar niet altijd meevalt. Bij deze twee was het probleem dat ze niet gewend zijn met de pers om te gaan en dat ze maar drie kwartier uittrekken voor een groot interview. En in die drie kwartier proberen ze dan indruk op jou en op elkaar te maken met deftige management-speak, terwijl jij natuurlijk inzet op doe-maar-gewoon, dan gebeurt er tenminste wat.

Het is best een aardig interview geworden; ik denk dat veel van onze lezers zich erover zullen opwinden. En erover gaan praten. En daar gaat het maar om. Hani501 heeft het met de foto helemaal goed gemaakt. Twee niet-stadse heren in ruitjesoverhemden. In het binnenwerk staan ze zelfs gearmd op de foto. Ze werden er helemaal zenuwachtig van, vertelt ze, want ze vonden het een beetje 'homo'. Het is je reinste Brokeback Mountain!