'Een hele goeie kei'

Keien te koop te Ees. Van Google Earth.

Als Commissie Grafsteen gaan we vandaag naar de firma Jan Kalk Natuursteen te Stadskanaal om over Mutti's grafsteen te delibereren. Stadskanaal is nog weer een half uur verder dan Emmen.

Er zijn nog diverse vraagstukken. Voor zwerfstenen werkt Kalk samen met boer Everhardus uit Ees, en we kunnen het best eerst naar Ees, zegt verkoper Rolf te Stadskanaal.

Zelf vinden we dat we voor we naar Ees gaan eerst nog een keer naar de begraafplaats te Emmen moeten, om te kijken, te voelen, te meten en de belettering te bestuderen. En om een nieuw plantje en een nieuw kaarsje neer te zetten. En zo wordt t een heel dagprogramma.

Boer Everhardus met zijn keien.

Boer Everhardus te Ees. ('Woar kom-ie weg den?') Achter zijn huis liggen zwerfkeien in diverse soorten en maten. Op Google Earth kun je dat goed zien (bovenste foto). De stenen komen van allerlei boeren uit Drenthe en hij verkoopt ze door het hele land. Tot in Rockanje toe.

Zijn oogst valt ons een beetje tegen, slechts twee zwerfkeien komen wat ons betreft in aanmerking, en een daarvan heeft een scheur. Dus blijft er maar één over. Wat is het voor een kei, vragen wij. 'Een hele goeie kei', is steevast het antwoord. Hij brengt ze graag zelf van Ees naar Stadskanaal zegt-ie. Voor 25 euro.

Rolf, de verkoopmedewerker van Kalk, is een enorme hunk. Een stoere man met een prachtig torso. Wat een stuk. Alle drie hangen we aan zijn lippen. Ik heb diepe spijt dat ik geen foto van hem gemaakt heb. Als ik in de auto terug zijn naam google blijkt hij in de regio Borger  tot de sterkste mannen te horen. De Sterkte Man Van Stadskanaal. Dat is uitgemaakt bij de 'hunebedgames' aldaar. Hij vertelt dat hij de gekozen kei ook wel kan halen bij boer Everhardus, maar dat de man er graag zelf er een dagje op uit trekt met zijn trekker. 'Heeft-ie wat te doen'.

Voor wie het interesseert. Zo'n zwerfkei van Boer Everardus kost 240 euro (dat was 800 in Voorthuizen), en de belettering maakt het duur. Elke letter kost 12,50 (ook een stuk minder dan in Voorthuizen waar elke letter 18 euro kostte). We komen uit op ca 86 letters. Maar dit terzijde.

We zijn weer een stuk verder met het vraagstuk grafsteen, maar we denken nu dat we nog wel een paar keer in Stadskanaal moeten vergaderen.

15,5 kg

Wie wil dat nou niet? 1,5,5 kilo verliezen?

'NNN is een revolutionair afslankproduct dat uit negen natuurlijke ingrediënten bestaat waarvan wetenschappelijk bewezen is dat ze afslanken bevorderen. NNN is ontworpen als een complete en uitgebalanceerde formule, en richt zich op de vier belangrijkste vlakken van gewichtsverlies: het werkt als een vetverbrander, en een stofwisseling- en energie-booster. NNN bevat specifieke ingrediënten die op specifieke vlakken helpen met afslanken.'

Heeft iemand van mijn lezers wel eens van dergelijke pillen besteld?

Patricia Barber

Nieuwe ontdekking. Al bestaat ze al lang. Patricia Barber. Amerikaanse jazz-zangeres, -pianiste en componiste. Ze zingt jazz-standards, maar ook rocknummers. Ze is van 1956, uit Chicago. Ze is een kind van muzikale ouders: haar vader Floyd 'Shim' Barber was ooit lid van de Glenn Miller Band, haar moeder was blues-zangeres.

Barber studeerde aan de University of Iowa (klassieke muziek en psychologie). In 1989 verscheen haar eerste album, maar de grote doorbraak kwam met haar derde album Cafe Blue, uitgebracht in 1994. Naast optredens in clubs studeerde ze jazz-pedagogiek aan de Northwestern University. Tegenwoordig werkt ze met een eigen kwartet.

Balanced Detailed Sound

Muziekwinkel Fame in Magna  Plaza.

Ik heb ineens een reden om naar Fame te gaan. Na tien minuten sta ik 150 euro lichter weer buiten. Fame is de Amsterdamse megamuziekstore, het paradepaardje van Hans van Breukhoven, de baas van Free Record Shop en Van Leest, de bijna enig overgebleven 'entertainment'-zaken'. Op een enkele specialist na. Kijk, tegen Concerto in de Utrechtsestraat kan niemand op.

Toch was Fame minder doorsnee en - ondanks dat het uit de FRS-stal kwam - echt wel voor de liefhebber. Ik kwam er steeds minder, omdat het jeugdgedruis er overheerste. Er waren goeie afdelingen klassiek, jazz en werelmuziek, en leuke koopjes op dvd-gebied, maar die sfeer. 

Fame kon het eind vorig jaar niet meer bolwerken in de Kalverstraat en zou failliet gaan, maar de zaak is op het nippertje herboren in Magna Plaza. Op de tweede etage hebben ze nog zeshonderd vierkante meter. De zaak is verdeeld over acht 'winkeltjes' op de tweede etage en bestaat uit vijftig procent dvd's en vijftig procent muziek. Het is er hartstikke leuk. 

Op zoek naar een verjaardagscadeautje en wil ik zo die winkel wel leegkopen. Voor mijzelf koop ik - nu ik er toch ben - een mooie koptelefoon van het merk Senheisser H 239. Ik kies niet een koptelefoon die zware bassen zo mooi weergeeft, maar met een balanced detailed sound. Zodat ik op 't balkon op mijn telefoon naar alle soorten mooiste muziek kan luisteren.

Herinneringen

Vandaag ligt het boek van Nora Ephron bij de post: Daar staat mij niets van bij, en ander herinneringen. Het zijn allemaal prachtige kleine lichte teksten, persoonlijk, best heftig af en toe, maar met een vlinderlichte touch. Die vergeetachtigheid begon al toen ze dertig was. Niet op namen komen, mensen niet herkennen, namen van films niet weten, namen van artiesten kwijt zijn. tegenwoordig kun je het maskeren door te googelen.

Ephron groeide op in Beverly Hills. Haar ouders werkten in de wereld van film en televisie. Moeder ontpopte zich als alcoholist toen Nora 15 was. Het staat er in een paar kale zinnetjes. 

Ephron studeerde politicologie in New York. Ze besloot journalist te worden toen een sportverslaggeefster vertelde dat de journalistiek de manier is om interessante mannen te ontmoeten. Haar start in de journalistiek lag bij het tijdschrift Newsweek waar ze medewerkster werd op de postkamer. Vervolgens werd ze knipster voor het knipselarchief en daarna nog feitenchecker. Zo waren de verhoudingen tussen mannen en vrouwen. Zelf schrijven mocht ze pas bij de New York Post.

Ephron bezat een brede belangstelling, haar studie politicologie komt echter minder uit de verf dan haar fascinatie voor relaties. Aan dat laatste heeft de wereld enkele bijzonder onderhoudende films te danken en in deze bundel enkele praktische wijsheden. Ze beweert dat je nooit de waarheid over een relatie komt te weten, inclusief die van jezelf. Vrolijk richt ze haar pijlen op het eigen spiegelbeeld.

Oh Danny Boy

Ben 'n beetje ziek zwak en misselijk en probeer het systeem te kalmeren. Het Keltische liedje 'Oh Danny Boy' - in deze eenvoudige zetting - doet wónderen. En nog een keer. En nog een keer.

Oh Danny boy, the pipes,/ the pipes are calling / From glen to glen,/ and down the mountain side.// The summer's gone, / and all the flowers are falling / 'Tis you, 'tis you must go and I must bide. // But come ye back / when summer's in the meadow / Or when the valley's hushed / and white with snow. //  'Tis I'll be there / in sunshine or in shadow / Oh Danny boy, oh Danny boy, / I love you so. // And when you come, / and all the flowers are dying / If I am dead, / as dead I may well be. (...)

Er staan ontelbare versies van dit liedje op YouTube.  Ik kies er twee voor u. een piano solo gespeeld door Bill Evans en een gezongen door het Canigtrio, drie leden van het mannenkoor Cantorion Colin Jones uit Wales.

Sniffen

De hele dag had ik het wel zo'n beetje op Twitter en Nu.nl gevolgd, maar pas 's avonds zie ik een compilatie van de persconferentie met sniffende PVV-ers Marcial Hernandez (38) en Wim Kortenoeven (57). Die daar even tevoren Wilders 'geheel in eigen stijl' per sms en tweet op de hoogte stelden. Nooit van gehoord, deze twee, en nu zijn ze gedurende één dag wereldberoemd. Wat een treurigheid.

Daarna zie ik bij Nieuwsuur de confrontatie tussen Geert Wilders en Twan Huys, die allebei liefst alleen maar zelf snedig aan het woord willen zijn en elkaar geen moment gunnen om een zin af te maken. Soms vind ik dat ik het Nieuws te weinig volg, maar als je het wel volgt denk je al gauw: moet je daar je kostbare aandacht aan besteden? Liever mooie muziek draaien.