'Verder alles goed'

Ik zit in de trein naar Frankfurt. Dit jaar heb ik een ander ritme dan voorgaande jaren. Doorgaans ga ik van dinsdag tot en met vrijdag, nu van zondag tot en met donderdag. Morgen is er Frankfurt Academy met zoveel toonaangevende vernieuwende internationale sprekers dat mij dat inspirerend leek daar eens aan deel te nemen. Het kost altijd wat heen en weer voor ik er gratis kn mag, maar het lukt altijd. Qua kostenbeheersing (nogal een thema) is dit ook nog eens een meevaller: ons hotel - dat Fairprice heet - kost tijdens de Buchmesse 147 euro per nacht, maar de dagen daarvóór slechts 31.

Mij trein zit vol nette Duitsers, veertigers, die een weekendje Amsterdam achter de rug hebben, met vooral experiences op het Rembrandtplein en Leidseplein. De English Pub en de Irish Pub. Nu drinken ze alweer bier. Was u in het Stedelijk? Nee, in het Stedelijk waren ze niet.

Ik ga op reis en ik neem mee. Zo stak ik 'Verder alles goed' van Nico Dijkshoorn in de tas, het Boekenweekgeschenk van dit jaar. Over vriendschap. Een onderzoek naar vriendschap via brieven en ansichtkaartjes. Het eerste verhaal, dat hij - laf - per brief de vriendschap opzegt met een vriend die is gaan samenwonen en nu braaf en hygiënisch is geworden en vooral over recepten praat. Zoveel braafheid verdraagt deze vriendschap niet. Heel herkenbaar: de kronkels van de geest.

Ik heb nog nooit Dijkshoorn gelezen. Bij zijn optredens in DWDD heb ik geen klik. Nu meer. Hij is een meester in het benoemen van herkenbare kleingeestigheden, zoals in een - hoop ik fictieve - brief aan zijn buurman die voor zijn kat zorgt terwijl hij op reis is en waarover hij heel jaloers is. Het is maar een dun boekje, zo'n Boekenweekgeschenk. Even voorbij Arnhem heb ik het al uit. Was er Wifi in de trein geweest dan had ik nu een ander boek op mijn e-reader kunnen downloaden, bijvoorbeeld 'Nooit ziek geweest' over het verscheiden van zijn vader...

Aanstalten

Morgen weer naar Frankfurt. 'n Beetje netjes, Lucie Theodora. Niet in je huispak. Maar ik heb \NIETS om aan te trekken!

Dus de stad in. Nieuwe broek, nieuwe bloes, nieuwe sjaal, nieuwe ketting.

Geen idee van de binnen- en buitentemperatuur aldaar. Het kan heel stralend zijn. En binnen heel benauwd. En buiten heel erg koud.

Ik weet ook nog niet of ik zin heb. Op hoop van zegen setjes kleren klaarleggen, alle apparaten toetsen, papieren checken, en dan naar bed.

Onmens

Iedereen is allang weer van Wordfeud af, maar ik nog niet. Ik heb nog steeds drie Wordfeud-vrienden. De vierde wil ook wel weer, maar die heeft op de 50-plus-beurs haar telefoon in de wc laten vallen. En nog niet weer alle dingen op haar nieuwe telefoon geïnstalleerd. We hebben voorzichtig bij elkaar afgetast of we echt nog wel wilden, en we wilden écht.

'Onmens' speel ik net. 33 punten.

Na de stilte

Hè hè, eindelijk een avond rust na vier hele drukke dagen. Dagenlang alles wat je de afgelopen weken en maanden bedacht hebt operabel in schema's en tabellen en getallen persen. Ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen tekenen! Maar dat valt ook weer mee. Nog even en ik stap over op de (Japanse) erotische prenten! Dat is weer eens wat compleet anders dan iconen.

'Pauzefilmpje'

Het is gewoon te druk voor verhaaltjes. Shit, zo wilde ik dat toch niet?

Heilig Vuur

Bij het Nederlands Filmfestival in Utrecht zien we de film 'Heilig vuur' van Laura Beijn. In het altijd leuke Louis Hartloopercomplex. Gisteren was de première, toen waren er 35 vrienden en twee vreemden gekomen. 

Het Filmfestival richt op hits en filmsterren, de documentaire komt er wat bekaaid vanaf. En onterecht. 'Heilig vuur' is een prachtig juweel. 

Dochter Laura portretteert haar vader Gerard Beijn, die beeldend kunstenaar is, geniaal maar onbegrepen en niet erg succesvol. Ze groeit bij hem op en ze eten meestal rijst met uien of macaroni in champignonsoep. Hij is haar held. 

En nu dan deze film. Hij heeft 12 grote doeken gewijd aan Jeanne d' Arc en probeert die in Frankrijk aan de man te brengen. Ook komt hij in contact met een jonge componist, die hem helemaal begrijpt en die geheel met hem op een onnavolgbare golflengte zit. Mooi, traag, liefdevol, respectvol, diep gelaagd. Het is enerzijds een speciale film over jouw vader, zeg ik, maar het is ook een film over heel veel kinderen en hun vaders. De vader als zeer geliefde held en de mislukkeling. Ik hoop dat de VPRO of de IKON de film een keer uitzendt.

De film is als dvd te bestellen bij www.aanpakfilm.nl

Koefnoen

Mijn trouwe lezers weten al dat ik fan ben van Koefnoen. Er zijn er vast bij die níet op zaterdagavond kijken, dus voor u deze service. Ik heb drie van de tien sketches uitgekozen. Ik heb die van Samsom en Rutte bij Love Letters achterwege gelaten, hoewel die ook heel leuk zijn. Ik heb af en toe een beetje moeite met satire, merk ik. Vooral als jonge mannen vreselijke dames-op-leeftijd spelen. Als ik in een oud feministisch discours ga hangen, krijg ik bijna de neiging het vrouwenhaat te gaan noemen. Of is het juist médedogen?

Rolfje en Wimpie die over de nieuwste ontwikkelingen op de iPhone discussiëren vind ik heel erg leuk, maar Ipie's liefde voor haar jonge katje die doodgaat, die doet mij bijna pijn, evenals Eus die met haar man mee gaat naar de hertenbronst op de Veluwe. Volgens Bobby zet Koefnoen mannen even karikaturaal neer als vrouwen. Kijk zelf maar wat u ervan vindt.

Rolfje en Wimpie

Ipie Poesje


Okko en Eus Hertenbrondst