Tour

De Tour komt vandaag door Zuilen. Natuurlijk gaan we weer kijken. Nu is het echt Tour de France. Hard rijden. Vandaag naar Neeltje Jans. 

Op 'onze' Marnixlaan zien we wie in onze buurt wonen. Heel veel 'gewone' mensen. Gemoedelijke sfeer. Er komen nauwelijks Turken en Marokkanen naar de Tour kijken, en heel weinig Surinamers of Afrikanen. Die houden blijkbaar niet van fietsen. 

Het momentum inclusief de gendarmeries duurt geen 5 minuten. Maar de Tour in Utrecht: het was één groot feest. 

Rare vogels

Bij boekhandel Blankevoort in Amstelveen kocht ik van de week een wild kleurboek van ene Joelle Jolivet, van uitgeverij De Harmonie. Het lijkt een beetje een persiflage op al die volwassenenkleurboeken die zo goed verkopen en waar iedereen zo schamper over doet.

Nu ben ik al vele uren bezig met deze prent (A3-formaat). Eerst ben ik veel te nonchalant met kwast en verf, waardoor het een zooitje wordt. Dan ga ik netjes maken. Nu is de kwellende vraag: stoppen of doorgaan?

Douane

En dan opeens ben je getuige van een ontzettend leuk en energiek optreden van de Sambaband van de Douane Harmonie. Ik vind drumbands altijd leuk, maar deze is nogal ongewoon doordat er schijnbaar oerend saaie geüniformeerde ambtenaren  als een gek staan te trommelen. Ze worden gedirigeerd door  een bijzonder levendige en enthousiasmerende heer voor die iedereen weet mee te slepen. Fantastische man. Geweldig dat er zulke mensen zijn die anderen boven zichzelf uit weten te trekken. Charles van Zanten heet hij.

Und ich war dabei

Het is té warm maar toch blijf ik staan op het balkon van de kapel van de Nikola-kommuniteit. Ter voorbereiding op een dag op een balkon met kenners heb ik een artikel in de Esquire gelezen met alle weetjes die men kan debiterend als men en groupe naar de Tour kijkt.

Dat is geheel onnodig. Wel grappig om te zien hoe de heren op het balkon van sport kijken genieten. Ze hebben allemaal  een lijstje met namen en rugnummers en roepen die als er weer een wielrenner langskomt. Ze kijken of het lijstje klopt.

Er komen 150 wielrenners langs, elke minuut één, elk voorafgegaan door motorpolitie en dan de ondersteuningssuto. Bij elke renner gaan we massaal klappen en juichen. En bij een Nederlander twee keer zo hard. 

De wielrenners vinden de muur van geluid gewéldig, hoor ik als ik af en toe even schaduw zoek bij de televisie.

Feest in Utrecht

Jeroen komt op bezoek. Zo leuk om weer iemand het huis-in-wording te laten zien. Iedereen die hier komt is verpletterd van de ruimte en het licht. 

Het is altijd weer een hele keus wat ik verder zal laten zien. We gaan een poosje op het terras van The Colour Kitchen. Dan heb ik de mensen wel overtuigd dat ik een goeie keus gemaakt heb hier naar toe te verhuizen.

Zit je niet midden in de Tour de France-drukte? vroeg hij nog een beetje bezorgd. Want hij woont in de duinen, daar heb je dat niet. Ik heb nog steeds niets gezien van de festiviteiten. Je kan het heel goed omzeilen te Zuilen. 

Het schijnt wel heel erg vrolijk en gezellig in de stad te zijn. Gisteren was er een carnavaleske fietsoptocht. Overal staan campers met Tourliefhebbers. Fransen, Belgen. Tot nu toe heb ik alles gemist, maar vandaag gaan we er vol in.

Picknick in the Park

We zouden naar de Maarseveense Plassen om te picknicken, want dat doen ze hier, maar er wordt onweer voorspeld en ik stel voor het Julianapark aan de Amsterdamsestraatweg. Dat vinden ze een leuk idee. Els en Joost wonen ook bij de Amsterdamsestraatweg, maar veel dichter bij de binnenstad. Zij gaan zijn meer gericht óp het Griftpark. Utrecht Noord-West is niet zo populair bij de kringen waarin wij verkeren. Die verkeren in Utrecht Oost of in Oog en Al. 

Maar het Julianapark is hartstikke leuk. Er picknicken veel mensen, maar niet te veel, zoals op het Lepelenburg of het Wilhelminapark, waar het op zonnige dagen hutjemutje vol is. Er zijn geweldig veel types om naar te kijken. Er wordt hardgelopen, er zijn niet onverdienstelijk voetballende meisjes, en geweldige Surinaamse prinsesjes... Kortom: een park naar mijn hart.

Hét onderwerp is natuurlijk de Grand Depart aanstaande zaterdag. Ken je mensen langs de route, zijn ze ook thuis, ben je daar welkom, hoe kom je er? Want de hele stad is afgesloten. Ga je je in de hitte in de meutes begeven of blijf je thuis? En als het gaat onweren en regenen vliegen we allemaal snel naar huis.

Hitte

Het kantoor waar wij werken heet volgens de verkoopborden aan het begin van het bedrijventerrein een 'kantoorvilla', maar dat zijn ze binnen zeker niet. Tenminste niet bij ons. Ik denk dat de ondernemers de bedrijfspanden hier casco konden kopen tegen een schappelijk prijsje. De ramen van ons kantoor zijn op het oosten en zuiden, ze kunnen niet open en er is geen airco. 

Blinderen is het enige wat erop zit. En de voordeur staat open, en verder staan er een stuk of vijf losse ventilatoren te zwaaien van de Blokker. 

En als je dan aan het eind van de dag weg wilt rijden dan heeft je bolide een hele dag in de brandende zon gestaan. Die van mij is nog van voor de airco. Thuis hebben we nog geen schuttingen of zonnewering, er is geen ontkomen aan te zon. Maar met de gordijnen dicht is het thuis beneden aardig koel. 

Het is vooral gutsen dezer dagen.