Compost

Het ge-heen-en-weer van van de week heeft toch wat opgeleverd. Ik ben er weer en de meesten zijn er vanochtend - op mijn verzoek - ook om 11u in plaats van om 15u. De voorzitter is er zomaar óók. 'Het ging niet zo goed met de tuin', zegt hij, 'en ook niet met ons, maar nu pakken we het weer op.'  Hè, fijn!

In oktober komt er een Jaarvergadering om de neuzen dezelfde kant op te krijgen. 

Niemand snapt hoe weinig ik van (moes)tuinieren  weet. En graag al doende leer. Vandaag help ik Suzan een veldje omspitten om Petra aan nieuwe aardbeienbedden te helpen. Op een gegeven moment vraagt Suzan me of ik even compost wil halen. 'Eh', antwoord ik, 'compost, eh, waar eh, en eh hoe ziet dat eruit?' Misschien ben ik de enige op de hele wereld die niet weet hoe compost eruit ziet, maar dat is vast niet zo. Voor wie het ook niet weet: het ziet er uit als gewone zwarte aarde. 'Ik dacht dat het korrels waren', beken ik. 'Nee', zegt Suzan, 'korrels: dat is mést.' En ze voegt er eerlijk aan toe: 'Ik wist het vorig jaar ook nog niet hoor.'

De Eerste Eigen Appel

Het pruimenboompje in ons achtertuintje deed vrijwel niets dit eerste jaar, maar al maanden hebben we vijf appels aan ons appelboompje. Daar kun je zo trots op zijn: appels aan je boompje. Eigen appels aan je eigen boompje. We kijken er al weken naar. Moeten we ze niet eens gaan eten? Straks verrotten ze waar we bij staan. 

Dan is daar het moment van de eerste eigen appel; een prachtige rode Elstar. Ik ben echt bang dat hij sloom melig is. Of dat er een worm in zit. Maar niets van dit alles. Het was een mooie frisse zoetzure zeer smaakvolle appel. Nu hangen er nog vier.

HS13

De laatste weken volg ik de nieuwe tv-serie HS13. Heel spannend. Ik volg weinig spannende series, omdat ik ze meestal nogal naar en eng vind. Hier is dat ook weer: mishandeling en martelingen en dan ook nog in Iran: ik kan het haast niet aanzien. Of slechte huwelijken: ook zo erg.

Het is een serie met allemaal bekende Nederlandse acteurs, die ik behalve Katja Schuurman dan niet bij naam ken. Maar met de week word ik nieuwsgieriger wat er aan de hand is en hoe het met alles en iedereen afloopt. 

Maar de serie is moeilijk te volgen. Ik denk vaak dat het aan mij ligt, dat ik niet geschikt ben voor thrillers, met al die personages en doodlopende verhaallijnen. Maar NRC-tv-recensent Hans Beerekamp is gewoon kritisch op de scenarioschrijvers. Dat je na vijf afleveringen nog geen idee hebt wat er aan de hand is. Dat het gebaseerd is op een Turkse serie, waarin de sterke band tussen broers en neven logischer is. Waar het ook logischer is dat een arts een tijdje in een ziekenhuis Iran werkt. Dat het niet zo'n goed script is, dat kan natuurlijk ook. 

into the onion

Een van de medetuinierders heeft een tip gestuurd in de groepsapp: een uitzending van het tv-programma Keuringsdienst van Waarde over uien en sjalotten, over Franse en Nederlandse sjalotten. De Franse  sjalottentelers stellen dat de Nederlandse sjalotten geen sjalotten zijn maar uien. En deze kwestie gaat het team van Keuringsdienst van Waarde tot op het bot uitzoeken. 

Dat gaan we dan maar eens bekijken. Into the onion.

Het afgelopen halfjaar heb ik uien geháát. Omdat ze veel te veel uien geplant hadden in de buurttuin, en het onkruid er omheen uit de grond explodeerde. En nu dan kalm en geïnteresseerd naar een documentaire over uiten kijken, dat is een mooie opdracht.

Melk

De melk is op op het werk. Dus kunnen we geen cappuccino. Zal ik melk halen, bied ik aan. Dus ik op mijn fietsje naar AH. Er is een enorme AH in het dorp. Kom ik daar aan, is de AH is dicht. Huh? Ik vraag aan een man op straat waar ik boodschappen kan doen. Of AH een noodgebouw heeft of dat er er nog een supermarkt is in Bunnik. 

Er gaat op maandag, woensdag en vrijdag een bus naar de AH te Zeist, zegt hij. En er is een Jumbo in Odijk. Verder niet. Dat kan ik niet geloven. Er is te Bunnik een schoenmaker, een groenteboer, een boekhandel, een kaasboer, een Kruitvat, een kleine Hema, en wat al niet. Zou er in heel Bunnik nu geen melk te koop zijn? De man herhaalt nog maar eens: 'U kunt op maandag, woensdag en vrijdag met een speciale bus naar de AH te Zeist.' 'Maar ik hoef alleen maar een pak melk', zeg ik, 'Nu! Ik hoef niet op maandag, woensdag of vrijdag met de bus naar Zeist.'

De kaasboer en de groenteboer hebben geen melk, maar  en ik vind tenslotte een biologisch winkeltje. En kom dus terug met Demeter melk. Zo'n belevenis: dat is typisch weer iets voor jou, zegt Ruth.

Zomaar een nazomeravond

En dan ga ik zomaar ineens met buurvrouw C. uit wandelen en uit eten in Oud-Zuilen. Het is prachtig weer, we hebben onze gympen aangetrokken en we kuieren op ons gemak naar Bistro Belle, waar het heerlijk toeven is op het terras. Uitzicht op de brug over de Vecht. Laatst deed ik dit uitje ook al met Zus3. Het is gewoon een topuitje! Heerlijk eten. Alsof je op vakantie bent. En met een goeie buur is het ook zo fijn. Zo thuis. Mij hoor je denk ik niet meer klagen over Zuilen. Dat is voorbij.

Dé ginkgo

De tekencursus is weer geweldig. Juf Ellen is een erg prettige juf. Ze zegt: 'Vandaag gaan we een boom tekenen. Een stam of een tak. Of de wortels. Zie maar. Ik liep vorige week door de tuin en dacht: Wat zijn bomen eigenlijk mooi. Dus nu gaan we eerst een beetje bomen kijken, en dan tekenen.'

En het is waar. Je gaat rondlopen en sommige boomstammen blijken veel mooier en interessanter dan andere. Ik weet niet hoe ze heten. Er staan niet altijd bordjes bij.

Mijn streven is minder te schilderen. Minder kleur. Meer wit. Dat is heel moeilijk. Ik begin met de boom wit te laten en de omtrek lichtgeel. Rechts, Het is wel interessant, maar ook te saai. Juf Ellen  suggereert toch iets in de sta te gaan proberen en voor ik het weet is de stam helemaal grijsbruin. Dan begin ik met een grijsbruine stam en verder niets. Maar wat dan?

De andere aquarelleren. Ik vind dat heel knap maar ik weet niet hoe dat moet. Ze zeggen dat het zo grafisch is wat ik doe. Ik kan niet anders zeg ik, dit is wat ik doe.

Bij de nabespreking meld ik: 'Ik weet niet hoe deze boom heet. Er stond geen bordje bij.' 'Lucie!' zeggen de medecursisten. 'Dat is de ginkgo! Dé ginkgo van de Oude Hortus! Hij is wel 300 jaar oud en heel beroemd!'