Doornburgh

In Maarssen, slechts 18 minuten fietsen van mijn huis, is er een ‘buitenplaats’ genaamd Doornburgh. Dat is er in deze vorm nog niet zo lang, het is gevestigd in het voormalig klooster Priorij Emmaüs, dat twee jaar geleden dicht ging. Er woonden op het laatst nog maar drie zusters. 

Er is nu een tentoonstelling getiteld ‘Endless Life’ en er staat een reeks lezingen en muziekavonden gepland. En er is ook een restaurant in gekomen, DeZusters heet dat, niet goedkoop. High brow. Ik ben nieuwsgierig en dit lijkt mij een goede aanleiding om mij vanuit mijn hoedanigheid van blogger voor Museumkijker.nl mij te laten rondleiden door de directrice.

Het gebouw is een betonnen klooster uit de jaren vijftig. Je moet even slikken, maar binnen is het prachtig. Er is een schitterende nieuwe binnentuin aangelegd. De voormalige eetzaal - ‘refter’ - is het restaurant geworden met nog wel die sobere tafels, maar wel aan twee kanten stoelen. Het gebouw doet me heel erg denken aan het klooster in de straat van mijn jeugd. Dat daar in 1965 werd opgericht en in 1995 weer is afgebroken. Er is niets van over. Het intrigeerde mij enorm, ik probeerde als kind altijd een glimp op te vangen van die kloostertuin. Maar aanbellen durfde ik niet. Dus ik heb het nooit gezien. Als tiener had ik al hang naar de kloostertuinen, ook al wist ik daar niets van. 

Dit Maarssense klooster werd gebouwd door architect Jan de Jong samen met en in de geest van de benedictijner monnik dom Hans van der Laan, een van de leidende figuren van de Bossche School, een instituut dat na de oorlog architecten leerde kerken te (her)bouwen. Dit klooster is dan wel van beton, maar heel erg van de menselijke maat en intiem. Ik zoek me altijd suf naar informatie over dat verdwenen klooster in Emmen Angelslo, maar veel verder dan de naam van die architect C.H.Bekink kom ik niet. (Coen Bekink, indertijd invloedrijk Groninger architect.)

Nu is de voormalige priorij opgekocht door de MeyerBergman Erfgoed Groep, die ook Soestdijk en de Westergasfabriek heeft, met als doel er culturele plekken van te maken. Dit Doornburgh moet een broedplaats voor kunst en wetenschap worden. Geen spirituele plek, zegt de directrice, maar wel een plek waar men kan reflecteren op de toekomst, weg van de waan van de dag. 

De voormalige kamers van de zusters gaan niet verhuurd worden voor retraites, wat ik stiekem droomde.  Maar een cursus botanisch tekenen in deze prachtige binnentuin, zoals ik ooit zag in Kloster Neustift in de Dolomieten in Noord-Italië, is dat misschien een idee, opper ik. Ze kijkt verrast. 

Weilanden

Met Hani501 die meestentijds midden in de Friese weilanden woont loop ik een stuk door de weilanden van Noord-Holland. Je zal er wel behoefte aan hebben, concludeert ze. Zelf heeft ze vooral behoefte aan grootstedelijk gewoel, wat ik liefst uit de wegga. Maar de voordelen geef ik ook meteen toe, zoals het fenomeen filmpje pakken. Dat heb je niet daar bij die Friese weilanden, en dat hebben wij in die randstad dan weer wel. Maar ik vind die weilanden inderdaad heerlijk.

Hulpstukken

Het ‘wrede meisje’  - de ergotherapeute - is weer heel lief geweest en heeft een nieuw hulpstuk voor me gefabriekt. Hulpstukken fabrieken is een van haar taken die haar onderscheidt van de ‘gewone’ fysiotherapeut. Het is een zogenaamde ‘zachte’ brace, voor op de fiets. Want het fietsen gaat wel nu, op zich, maar kuilen en drempels geven nog steeds zo’n schok in de zere pols. En dan doet de pols na twee uur fietsen de hele dag nog zeer. Dus ik laat uit voorzorg steeds mijn stuur los wanneer ik een hobbel in het zicht krijg. Ik had de fietsenmaker nog gevraagd of hij iets had om de schokken te dempen maar die hebben ze wel voor de hand maar niet voor de pols.

Dit is m geworden. Ze is er zelf erg trots op en vraagt er een foto van. Om aan haar baas te laten zien. Of-ie nou echt dempt... ik weet het niet. Maar een zachte brace is wel heel troostrijk.

Heloïse en Marianne

Will was jarig en ik gaf haar een bioscoopje cadeau. Nu ik overdag niet meer vastzit ga ik liefst in de middag naar de film en dan na afloop klein hapje eten. We kiezen de film ‘Portrait d’une jeune fille en feu’ in Rialto in de Pijp in Amsterdam. Op maandagen kun je daar bij je filmkaartje een voordelige pizza kopen bij de Pizzabakkerij.

Het is geloof ik wel een mooie film. Heel veel close ups, heel langzaam, heel beeldschoon, heel lief, heel smartelijk ook. Een portretschilderes ( Marianne) mag een huwelijksportret schilderen van een jonge vrouw (Heloise) die uitgehuwelijkt gaat worden aan eenvijfde Italiaan. Het meisje woont in een kasteel op een eiland in Bretagne. De schilderes is ook nog een jonge vrouw, die schilderles geeft een jonge meisjes. Professioneel hebben vrouwelijke kunstenaars geen toekomst, ze mogen niet meedoen met grote opdrachten en tentoonstellingen. Het is de achttiende eeuw. Het uitgehuwelijkte meisje heeft ook weinig keus dan zich maar uit te laten huwelijken. Maar tussen die twee die elkaar dagenlang geconcentreerd met de ogen bestuderen groeit een grote liefde. Er is ook nog een dienstmeisje, dat zwanger blijkt te zijn en een abortus nodig heeft.

Eigenlijk is het een heel ouderwets feministische film. Er zijn een paar momenten waar de hele maatschappelijke orde wegvalt en de vrouwen vrolijk samen zijn. Het baronesje, de schilderes en het dienstmeisje kaartspelen en wijndrinken. Bij een vrouwenfeest in de nacht in de natuur, wanneer de volkse vrouwen in prachtig meerstemmig gezang uitbarsten.

De liefde is groots, maar kan niet zijn. Dat realiseren ze zich allebei.

En na afloop eten we onze voordelige pizza (met kaas en salami) in de Amsterdamse Pijp. Wat is Amsterdam toch heerlijk, zeggen we, en wat is Utrecht toch stom. En we snikken van het lachen. En dan ga ik weer tevreden met tram, trein en bus terug naar Zuilen.

Alles stroomt

Ik lees ‘Alles stroomt’ van Vassily Grossman. Het is een indrukwekkend boek, beroemd, maar wel heel afgrijselijk naar. Ik was er al eerder in begonnen, maar het is haar zwaar om tot je te nemen. Een man komt na dertig jaar uit een Siberisch werkkamp terug naar Moskou. Stalin is dood en het keiharde politieke klimaat wordt iets minder hard. Er is nog een neef van hem in leven. Maar mensen die nog gewoon in leven leefden hebben allemaal mensen (familieleden, buren, collega’s) verraden, dus het weerzien met uitgemergelde psychisch murw gebeukte oude bekende confronteert ze met hun eigen rol in de geschiedenis. Ik weet niet zo goed wat erover te schrijven. Liever weet je zulke dingen niet, denk je soms wel eens. Het is nu maar even for the records, voor het lijstje gelezen boeken van 2019.

All That Jazz

Met Jongste Nichtje - de jazzzangeres - werk ik aan de teksten op haar website. Leuk is dat. Zij is geweldig. Aanstormend talent. Inmiddels is ze minstens zo van de soul als van de jazz, zo al niet meer van de soul. Heeft u een zangeres met band (kwintet) nodig voor uw (verjaardags) feest of jubileum? Denk eens aan Thirza Athalja! 27 december staat ze met haar band in het Hofman Café Utrecht op het Janskerkhof.

The Passenger, 2018

It's Over, 2018

Blue Skies, 2016

Into the future

Een eind fietsen. Geen zin in Tienhoven of Amelisweerd ditmaal, en zo wordt het naar het zuiden langs het Amsterdam-Rijnkanaal: en nu maar hopen dat ik parkachtige stukjes Nieuwegein en IJsselstein kan vinden. We hebben natuurlijk zuidwestelijk het kéurige Leidsche Rijn maar als je dat wilt vermijden dan is het meeste landschap zuidwestelijk lelijk verrommeld door snelwegen en industriegebieden.

Néé, mooi is Nieuwegein niet, al eet ik wel lekker een sateetje aan een picknicktafel buiten bij een cafetaria in het voormalige dorp Jutfaas. En IJsselstein heeft ook veel nieuwbouwwijken uit de vorige eeuw, die moeilijk te ontwijken zijn. Een beetje weemoedig word ik er wel van. Bij Amsterdam had je aan de zuidkant de polder De Ronde Hoep en aan de noordkant het Waterland. Allemaal bééldschoon beschermd.

De volgende keer, weet ik nu, sla ik als ik zo langs het kanaal fiets af westwaarts bij De Meern, langs de Metaalkathedraal. Volgens mij is dat de prettigste groenste route richting Montfoort.

Maar eenmaal IJsselstein voorbij, onder de A12 onder De Meern is het meteen mooi leeg nog echt boeren-platteland. Rijnenburg heet het daar. Nog wel. De toekomst staat daar al te dringen. Want daar heeft de gemeente Utrecht elf windturbines en honderden zonnepanelen bedacht. Maar de gemeente Nieuwegein is tégen, die wil daar nieuwbouw.

De toekomst van Rijnenburg