Warten

Ik heb mij vergist met de reservering van het Museum en moet nu een uur wachten voor ik naar binnen mag. Er staat een mooi beeld van Georg Baselitz op het bordes om mij gezelschap te houden. Gelukkig is er schaduw. 

Doel is het Hamburger Bahnhof Museum. Het is heel groot, verbazingwekkend dat ik hier nog nooit geweest ben. Ik loop net langs het hypermoderne Hauptbahnhof, ook nog nooit gezien omdat ik altijd met de auto ga. En ook door ooit de film ‘Christiane F., wir Kinder von Bahnhof Zoo’ (1981) was dat ook een no-go-area. Film over een 15-jarige meisjes junk. Ik vind Berlijn veel prettiger dan toen. Toen was er veel meer verpaupering, maar dat had je ook in de Nederlandse steden.

Groen

Na het middagdutje, een salade en een yoghurt van de Rewe (ik had al lekker geluncht in de Zoo) maak ik een avondwandeling door de wijk. Zo had ik mij dat voorgenomen, zo ga ik dat doen. Natuurlijk lokken de U-Bahn en de S-Bahn, maar dat geeft weer zoveel meer keuzestress. 

Van groenvlakje naar groenvlakje loop ik, van parkje naar parkje. Je komt onderweg zoveel uiteenlopende leefstijlen en leefsfeerbubbels tegen. Echt leuk. Er is een markthal Armenius met allemaal eettentjes. Er is een nieuw commercieel winkelcentrum met alle grote merkenwinkels. Er is een esoterisch marktje. Er zijn tafeltennistafels. In het park zitten de mensen die thuis geen buiten hebben. Er is in een van de parkjes een groep middelbare dames (type Zoek Jezelf Zuster) die chanten en bewegen. Er zijn types met halve liters bier. Er zijn sporters. Er zijn barbecueërs. Er zijn verjaardagsvierders. Het is een leuke stad hier. 

Behalve veel Turkse eethuisjes en pizzeria’s zie ik ook Vietnamees, Nepalees, Indonesisch eten. Poolse winkels. Aziatische winkels. Wie weet wat het morgen wordt.  

De avond besluit ik met een paar rondjes nieuwe parkeerplaats zoeken. Ik hen de bolide toch liever voor de deur. Ik ken dat rondjes nog zo van toen ik in de Jordaan woonde. Alle parkeerplaatsen zijn altijd bezet. Je moet rondrijden tot er iemand wegrijdt en dan geluk hebben. Op het moment dat ik hier nu mijn Wohnung verlaat zijn er twee parkeerplaatsen in de straat vrij. Het is 21u. Ik moet vijf minuten lopen en twee minuten rijden. Natuurlijk zijn ze bezet als ik terugkom, en mijn oude plaatsje ook. Maar drie rondjes later is er weer iemand vertrokken. Je moet niet denken: daar past mijn auto niet. Dat is te smal, te kort. Dat kun je je hier niet veroorloven. Leerschool: de aanhouder wint.

Zoo

Neef zei het al, de Berliner Zoo is net Artis, maar dan wat groter. Ik heb een grote voorliefde voor dierenparken, die begonnen is bij ons Noorder Dierenpark te Emmen. Artis en de oude dierentuin, daar doet dit erg aan denken. 

Er staat een lange rij wachtenden voor de Zoo, maar uiteindelijk valt het mee. Als je alsnog ter plekke online een kaartje koopt gaat het sneller. Dat doe ik dan maar.

Mijn enige frustratie met dierentuinen is dat je heel veel dieren niet ziet. Of heel ver weg. Dat is hier ook weer het geval, maar de prachtig ingerichte tuin en mooie architectuur maken veel goed. Beetje koloniaal wel. Mooie paleizen en neprotsen.

Het is ook een prachtige wandeling er naar toe. Een half uur. Gisteren vergeleek ik de wijk Moabit met de Pijp, maar dat is het stukje waar ik logeer. Op weg naar de Zoo passeer ik straten die aan Oud Zuid doen denken en aan Buitenveldert. De Zoo zelf ligt in een enorm park van de wijk Tiergarten. 

Ik loop ruim vier uur op de nieuwe Birkenstock

sandalen. Lekker luchtig zijn ze, maar ook wel zere voeten.

Te Moabit

Met de Berlijnse Neef uit eten bij een Italiaans restaurant in zijn straat de Waldstrasse. Een mooi besluit van deze enerverende reisdag. Hij woont in de wijk Moabit, in Berlin Mitte, aan de rivier de Spree, grenzend aan de wijken Tiergarten en Charlottenburg. Het voelt een beetje zoals De Pijp in de jaren tachtig. Levendig, nog niet chique, met een zeer gemêleerde bevolking. De straat van Neef is een soort groene long met speelplaatsjes. Er staat van oudsher een Weeshuis, vertelt hij, vandaar.

Ik zit nog vol van de adrenaline van de dag. Neef stelt mij gerust over mijn avontuur met de bolide. Stel dat dat het was, dat ik op de rem trapte in plaats van op de koppeling. Hij kan zich dat wel voorstellen. Hij rijdt ook automaat en zou niet meer goed in een geschakelde auto kunnen rijden. En fileparkeren, dat kan hij ook niet. Ik vrees bij alles wat niet vlekkeloos gaat dat het seniorenmomentjes zijn, maar daar moet ik maar weer mee stoppen. Hij heeft al die dingen ook en ervaart óók de spanning van avontuur als hij in zijn eentje op reis gaat.

Het is hier in Moabit gratis parkeren, en dat betekent dat er ontzettend veel auto’s staan en weinig parkeerplekken. Het is wel drie rondjes rijden voor ik een plekje heb gevonden in de Oldenburgerstrasse, naast het Dominicanenklooster.

Ik logeer in een klein appartementje, toevallig bij de Neef om de hoek. De verhuurder van het appartementje heb ik niet gezien. De sleutel van het huis zat in een sleutelkluisje dat aan een fiets op straat was bevestigd. Van de voordeur had hij een foto gestuurd. Het is een pijpenlaatje van nog geen drie meter breed op de begane grond aan de straat. 

Vind ik dat eng? Het valt mee. Toen ik in mijn twintiger jaren was had je overal junks. Hun aanwezigheid maakte steden heel gevaarlijk. Er werd veel gestolen en ingebroken. Dat gevoel is nu helemaal weg. Om 22 uur ga ik een boodschapje doen bij de Supermarkt Rewe, die dagelijks tot 23.59u geopend is. Alles even relaxt.

Een blog over Moabit:  

https://mitvergnuegen.com/2015/3-stunden-flanieren-in-moabit/

Abenteuer

In een Raststätte in de buurt van Braunschweig met een Gulaschsuppe. Het leuke van alleen op reis gaan is het gevoel van avontuur. Op zich. Er kan van alles mis gaan en dat moet jij dan zelf oplossen. Niet in de stress raken. Doen wat er gedaan moet worden en vertrouwen houden. 

Op zich is het leuk, avontuur. Of achteraf. Het avontuur vandaag begint al om 08.45u thuis op de parkeerplaats. Om de koffer en de af te leveren kunstwerkjes in de bolide te zetten moet-ie een eindje maar voren, maar de versnellingspook doet niets. Nog een keer. Niets. Nog een keer. Niets. Dus de auto staat stil en beweegt niet. Om de situatie te bezweren loop ik de tuin in en weer uit, even opnieuw beginnen, en dan: niets aan de hand. En inderdaad, niets aan de hand.

Ik naar de Tango op de Franciscusdreef, even de tank volgooien, gebeurt weer precies hetzelfde. Ik krijg de auto niet in een versnelling en sta dus stil. Dat was het. Ken je die mop van die vrouw die naar Berlijn zou? De auto’s achter mij toeteren geïrriteerd omdat ik niet wegrijd. Gelukkig kunnen ze net om me heen.

Dan doet-ie het ineens weer. Onverklaarbaar. Ik ben nog heel dichtbij huis, en bij mijn garage. Dus ik kan ook even  naar de garage rijden. Maar wat is het verhaal? Is het de koppeling? De versnellingsbak? Dat kan de monteur ook niet zien. Bovendien is het probleem niet aan de hand als hij het probeert. Hij weet het ook niet. Ik zou gaan rijden, zegt hij, als ANWB-lid heeft u altijd recht op een vervangauto.

Dan gaat alles goed. Behalve dat ik er toch wel een beetje gespannen van word. Want wat was er? Gebeurt het straks weer? Ik pijnig mijn hersenen. Heeft het te maken met het rijden in de automaat voor de Buurttaxi?  Ben ik de automatismen met de gewone auto kwijt? Heb ik de rem ingetrapt (wat noodzakelijk is om de automaat te starten) in plaats van de koppeling? Ik weet het niet meer. 

Nog zo momentje. Als je richting Hannover rijdt kom je op een gegeven moment door het monsterlijke Bad Oeyenhausen. Een fenomeen. Een snelweg met stoplichten dwars door een woonplaats. En daarlangs autobedrijven en sekswinkels. Daar is het afgelopen jaar een rondweg omheen gelegd. Maar de aansluiting met de snelweg richting Berlijn is nog niet af en zo word ik naar het zuidwesten gedirigeerd. Richting Bielefeld. Zonder uitleg. Maar ik moet niet nar het zuidwesten. In tegendeel. Maar ik heb de wegenkaart van Duitsland echt niet in mijn hoofd. Ik kan zulke ritten maken dankzij de navigatie-app. Ook weer zo’n moment van vertrouwen hebben. Het betekent weer een half uur vertraging maar het komt allemaal wel weer goed. 

Ik ben nu op tweederde. Ik kom er wel.

Realm

Ik heb behoefte aan wat esoterische sferen en geuren en loop binnen in een nieuwe winkel in een werfkelder aan de Oudegracht. De Werfeling heet het. Het is een beetje een onduidelijk zaakje, maar esoterisch is het zeker en zweverig en idealistisch en ook behoorlijk luxe. Je kunt er tarotlezingen laten doen en Meditaties en nog veel meer. 

Hoewel onduidelijk is het ook mooi en lief. Duitse jongeren laten zich de tarot leggen. Heb ik ook zin in.

Wat hun insteek is? Ze hebben de zaak verdeeld in 13 ‘realms’, gebieden, rijken. Dat zijn in deze winkel de Magiërs, de Elfen (schrijven ze als ‘elven’), Koningen en Koninginnen, Wolven, Zieners, hogepriesters, Maarschalken, ET’s, Alchemisten, Sjamanen. Kiest u maar.

Ze zitten er al een jaar, vertelt de eigenares. Zij en haar man komen uit Groningen en zijn ze de in Utrecht studerende dochters zijn gevolgd. 

Het is een echte Zoek Jezelf Zuster-winkel. Ik koop eerst maar eens een mooi eenpersoonstheepotje met een mooie mandala erop.

https://www.werfeling.nl/

Schoenzolen

‘Mevrouw wat ruikt u lekker’, zegt mij een verkoopster van de Birckenstock Brand Only Store. Ofzo. Ik kijk haar een beetje achterdochtig aan. ‘Maakt u een grapje over mijn voeten?’ ‘Nee! U heeft een heerlijk geurtje op.’ Nu is dat ook wel zo, maar zelf ruik je dat niet. Vanila & liqourice. En mijn missie is nieuwe sandalen omdat ik binnenkort weer op stap ga en er tropische temperaturen verwacht worden. En ik loop al twee (zo niet drie) jaar te stinken op de Teva’s. 

Mijn vorige missie naar goede vakantiesandalen was denk ik drie jaar geleden. Toen kwam ik na lang zoeken thuis met Teva’s van Bever Sport. Wat een deceptie dat die zo enorm stonken. Ik geneerde me dood. Ik bleek niet de enige. Mensen praten er niet gauw over, maar als het dan al eens ter sprake komt dan is de dankbaarheid ovet het delen groot. Ik heb nooit zweetvoeten. Het ligt aan die Teva-sandalen. 

(Nu het te laat is, de Teva-sandalen liggen inmiddels in de vuilnisbak, zoek ik het na en het blijkt te komen van de kunststof zolen die bacteriën bevorderen. Het zijn geen zweetvoeten die je ruikt. Als je de sandalen een nacht in een emmer met het middel Mirazyme dompelt en daarna laat drogen zou het probleem van de stinksandalen over moeten zijn. https://www.onlybrands.nl/teva/onderhoud.html

Het middel wordt ook gebruikt tegen stinkende duikspullen. Weet u dat ook weer.)

Hoe dan ook, nu heb ik weer Birkenstocks. Die heb ik al een paar keer eerder gehad. Het voetbed op kurkzool is nogal pregnant. Ik had altijd maat 39, maar nu heb ik maat 40 gekocht omdat 39 een beetje klein leek. En nu zitten de bobbels van het befaamde Birkenstock-voetbed op een andere plek dan eerst. Het voelt beetje raar. 

Ik heb eerder over Birkenstocks geblogd, herinner ik me ineens. Vele jaren geleden. Het was de tijd dat ik station Amsterdam Sloterdijk werkte, in de Jordaan woonde en mijn toenmalige chef Lise woonde om de hoek op de Westermarkt. Daar was een nieuwe hippe Birkenstockwinkel. En toen ik die zilveren Birkenstocks gekocht had kwam zij net haar huis uit. Het was niet haar soort schoenen zeg maar. Nu is Birkenstock helemaal niet onhip meer. 

2009: http://lucietheodora.blogspot.com/2009/07/geile-birkenstocks.html?m=1