Klarinet

Bobby heeft in Müstair een aanplakbiljet gezien van een concertje einde middag, in de voormalige Kapucijners-kerk aldaar. Op klarinet René Oswald en op orgel Martin Rabensteiner. Beide musici met een lange en indrukwekkende staat van dienst. De onverwachte concertjes in de vakantie zijn altijd van die bijzondere en meestal onvergetelijke momenten, dus we gaan. Ik moet er even in komen, twee bloedserieuze oudere heren in het zwart, maar ze spelen prachtig.

Het lijkt hier een bijzonder vriendelijke en hoogculturele streek, hoezeer ook in een uithoek van het land na een heel hoog en ruig Nationaal Park. Hier is het landschap lieflijk. In de Michelin-gids staat vrijwel niets. Het is al heel lang bewoond. Er is een klooster uit de 9e eeuw, met museum, alle dagen open, ook veel concerten.

Santa

Na een ijskoude avond en nacht begint het goddank weer wat droog te worden en de temperatuur stijgt. Er is hoop. Bobby gaat naar Müstair voor reparatie tape, ik blijf in Santa Maria. Hij is er natuurlijk precies in de twee uur durende middagpauze. Maar wel vindt hij concertjes in de kerken daar. Ik bewonder het stadje hier. Het heeft prachtig beschilderde huizen. Heel oud. Op een huis zie ik het jaartal 1451 staan. Huh? De doorgaande weg door het dorp is heel smal, en als er dan een toerist is die denkt: dit gaat niet, dan staat alles vast en komen de bewoners in opstand. Op een gegeven moment moeten een bus en een Fiatje elkaar passeren en die Fiat durft niet. De buschauffeur stapt uit en roept: Dat gaat mákkelijk! Nou ja uiteindelijk komt alles wel weer in beweging. 

Er is een klein rommelmarktje, een alpenhoornblazer, veel hotels en andere horeca. Leuke plaats. Jammer van die doorgaande weg. 

Men spreekt hier niet Duits of Italiaans, maar Reto-Romaans. Dat is een van de officiële talen van Zwitserland.

Val Müstair

We staan op een mooie leuke ruime camping vlak bij de Italiaanse grens bij de plaats Santa Maria Val Müstair. Het is een ANWB-‘CharmeCamping’. We hadden ‘m er niet om uitgezocht, maar de ervaring met deze categorie is goed. Kleinschalig, lossig, weinig voorzieningen maar voor ons wel genoeg. Het regent nog wel of wel weer, maar op de een of andere manier kunnen we het hier beter verdragen. Onze humeuren zijn een stuk beter, de tent staat nu recht, ook dat is al heel wat. De boodschappen doen wij bij supermarkt Denner voorbij het volgende dorp Müstair, letterlijk bij de grens met Italië. hier is ook een oud en groot klooster van Benedictinessen, uit de 9e eeuw ofzo.

Nog twee zulke dagen en dan wordt het beter. Ik denk dat ik veel over Sancta Maria Val Müstair ga schrijven.

Nieuwe gaatjes

Net voor we de tent afbreken - na de nachtelijke hagelbui - valt me op dat een deel van het tentdank tientallen nieuwe gaatjes/scheurtjes heeft. Gelukkig had ik net voor de vakantie nog een lapje reparatiedoek gekocht bij Bever. Had ik er maar twéé gekocht. 

De vorige keer dat dit gebeurde was toen we in de Dolomieten een hagelbui op onze tent kregen. Het hoort wel bij dit deel van de wereld. Vorige week hadden de kampeerders bij het Gardameer hagelstenen als tennisballen op hun tent en auto’s gekregen. In die zin vallen de ‘velderwtjes’ die nu ons ten deel vielen weer mee. maar nergens een winkel met tentreparatie-spullen. Geen Sportzaak en geen Bouwmarkt.

Ik heb het even nagezocht en we hebben deze tent sinds 2014, toen we naar Cornwall gingen. Ik herinner me nog goed dat het de eerste keer niet goed lukte de tent op te zetten en dat een Britse jongeman vroeg: ‘First time camping?’ En dat Bobby zo beledigd was. Uiteindelijk was ik het die de clou vond: de achterste boog is korter dan de rest. Te herkennen aan een rood streepje. Dat stond niet in de gebruiksaanwijzing.

In de Dolomieten (2017) kregen we zulke hagel dat er gaatjes in het doek kwamen. En in Schotland woei de luifel eraf. En Bobby maar repareren. Ducktape. Gorillatape. Plakkers. Ik vond het er steeds erger uitzien en pleit al jaren voor een nieuwe tent. Maar Bobby is hartstochtelijk aanhanger van repareren. Alles wil hij repareren. 

Dus ik vandaag weer eens voorzichtig opperen of het niet een idee is deze tent eens te vervangen. Af en toe wijs ik op de camping naar een tent die me ook heel mooi lijkt. Voor de kómende 10 jaar, zeg ik dan.

Want ik vind kamperen in een tent toch echt wel leuker dan in een camper of een caravan. Dat buiten zitten op de eigen veldje is geweldig. Het uitzicht op de mensen en hun gedoe ook. 

Het ene lapje van Bever is nu opgebruikt. Hopen dat we het droog houden. Morgen verder op zoek naar wat voor tape dan ook.

Hagel en onweer

Eindelijk hebben we zo’n nacht waar je aldoor voor vreesde. Regen en onweer en hagel. Urenlang. En luid en veel. En  dat met die zompige wat schuine grond waar we op staan. Wanneer gaat de tent lekken? Wanneer scheurt de tent. Maar nu is het ochtend, het miezert nog een beetje na, maar we zijn er nog.

Silvaplana

De hele tijd zijn we bezig met de weersvoorspellingen. Alle apps voorspellen steeds wat anders. Vannacht hadden we een hele nacht regen en vanmorgen stroomde waarschijnlijk als gevolg daarvan de halve camping leeg. En toen ging de zon weer schijnen.

Gisteren hadden we besloten gezegd dat we vandaag nog een dagje in Maloja zouden blijven en wandelen, want vandaag zou de zon schijnen, en morgen dan verder. Maar ja… vannacht en morgen wordt weer veel regen voorspeld en natte kledderzooi inpakken, dat is ook niet iets om naar uit te kijken. 

Toch gaan we het zo doen. Vanavond gaan we zoveel als kan inpakken en vast in de auto doen, en dan morgen alleen de slaapspullen en de tent. En ontbijten doen er dan in het restaurant.

Dus maken we nog een laatste mooie ‘leichte’ wandeling hier en wel bij Silvaplana. Heen langs de Silvaplanersee en terug over een hoge kam, de Silvana Crest Altha. De Silvaplanersee is een hotspot voor kitesurfers. Zodra het waait gaan ze het meer op met hun kleurige vliegers. Fantastisch om te zien. 

Ik kan deze natuurcamping Maloja en omgeving aan iedereen aanbevelen.

Corvatsch Piz

We gaan naar de Corvatsch Piz met een kabelbaan. Volgens Bobby’s Michelin-reisgids is het dé Michelin-nummer-1-kabelbaan met schöne Aussichte van Zwitserland.  Op de camping zitten we op 1800 meter, en daar gaan we naar 3300 meter. Een retourtje naar de top kost 64 fr per persoon, dat is even slikken, maar dan heb je ook wat. Eeuwige sneeuw. Ik dacht eigenlijk dat dat al niet meer bestond.

Het vertrekstation is in Silvaplana, hier vlakbij. Bij ons in de cabine stapt een hele stoot orthodoxe joden in. Mannen met keppels en pijpenkrullen, jongetjes ook al met keppeltjes en pijpen krulletjes. De moeders-de-vrouwen als hobbezakken. Ik vind het niet netjes om te zeggen, maar ik heb het niet zo op deze godsdienst. Volgens mij zijn dit Amerikanen, maar misschien zijn het ook wel voormalige Amerikanen die naar die joodse nederzettingen in bezette Palestijnse gebieden zijn verhuisd. Mijn beeld van deze groep mensen is nogal ingekleurd door films over vrouwen die zich los worstelden uit dit beklemmende milieu.

Op de berg voeren we een gesprek hoe we de vakantie nu verder gaan doen. We hebben. Oh ruim een week. Ik blijf het liefst de hele tijd op één plek waar ik veel kan lezen en tekenen en wandelen. Net als bij onze klooster-uitjes. En af en toe mee op een toeristisch uitstapje. Bobby is veel nieuwsgieriger dan ik. Dus als ik alle dingen doe ik sowieso graag doe, en de dinfebvxx cms die het kamperen van je vergen, plus de uitstapjes die Bobby verzint, dat is te veel.hoe nu verder.

Hoe aangenaam verrast hij ook is over de Zwitserse plek waar we nu verblijven, toch wil hij weer graag naar Italië. Dat is hier vlakbij dus in feite maakt dat niet zo uit. Ik ben echter beducht voor propvolle Italiaanse campings waar de Italianen hun tentjes pal tegen de jouwe aan zetten, wat ons een paar jaar geleden overkwam, maar volgens Bobby kwam dat door de Italiaanse feestdag Maria Hemelvaart op 15 augustus. Dan hebben alle Italianen een lang weekend vakantie. Dan zijn we alweer lang en breed terug in Nederland. We kijken het nog een dagje aan.