Narcissus

De zon schijnt nauwelijks, het is nog januari, maar onderweg in Overvecht (vooral aan de Carnegiedreef) waar ik buurt taxi rijd staan al een paar narcissen in bloei (er komt daar heel vroeg een narcissenzee) en in de middenberm van de Norbruislaan zie je ook al sneeuwklokjes. Yes!

Bij de supermarkt verkopen ze sinds deze week ook alweer wat bloembolletjes in bloei, dus elke dag neem ik er een paar mee... narcisjes, witte druifje, crocusjes. Eerst in de bloembak voor het huis, en dan wat in het tuintje achter. En wat dode planten verwijderen en achter het mos. Ik weet dat er achter sneeuwklokjes staan, en tulpen, maar geen idee waar. 

Elke dag een half uurtje wat groen doen, een beginnetje, zodat het veelbelovend wordt, dat het ooit weer lente wordt.

Ajax!

Dia had gevraagd of ik meeging naar de Women's Champions League: Ajax tegen AS Roma in de Johan Cruyff Arena. Vanavond was dat. Toeb dat ze dat vroeg was het begin januari en ongeveer het dieptepunt van mijn laatste griep-met-nasleep. Ik ken bijna niemand van de Ajax vrouwen, alleen Sherida Spitse, dat wordt niets. ik wacht wel tot de volgende wedstrijd van de Oranjevrouwen in Heerenveen op 25 februari.

Nu blijkt de hele Ajax-wedstrijd op NPO3 integraal uitgezonden te worden. En het is weer spannend! Net als toen in Tilburg. Nu draait het om meespelen in de kwartfinale. De volgende keer wil ik mee.

Ondertussen kijk ik wel naar de wedstrijd, maar op de bank op de iPad met oortjes in, Bobby leest namelijk (nog steeds) in Sara Burgerhart. Het lijkt wel de omgekeerde wereld, zeg ik. Maar als fanatiek Feijenoordfan houdt hij niet van Ajax. 

Nu het voorbij is ben ik dolenthousiast op dat team met al die jonge speelsters, zoals Lily Yohannes, 16 jaar nog maar. Eritrees-Amerikaans, maar al een paar jaar in Nederland. En Kay-Lee de Sanders, 21 jaar, een volstrekt jongensmeisje. 

Aanvoerder Sherida Spitse (33) is zo gelukkig met de 2-1 overwinning, waardoor ze groepswinnaar zijn en door mogen, dat ze een beetje 'breekt' voor de camera bij Rivka. Volgende keer ga ik mee.

https://www.nu.nl/voetbal/6299708/ajax-vrouwen-van-underdog-naar-gevreesde-kwartfinalist-onderschat-jezelf-nooit.html

Kun Je Nog Zingen

De dirigente te Bilthoven heeft ineens een nieuwe aanpak. Ze zegt dat wij geen Koor zijn (en zij geen dirigente), maar een Zanggroep. Dus dat wij het zelf moeten doen. Ik heb een nieuwe buurvrouw bij de alten, die even door de bomen het bos niet meer ziet en een nieuwe alfabetische lijst van de zangstukken heeft aangemaakt. Ze doet enorm haar best om overzicht te krijgen.

Tonia

Ook zag ik vorige week in het Singer in de gang een tentoonstelling over Tonia: 'Tonia model en activiste'. Zij was schildersmodel voor de schilder Jan Sluijters (rechtsboven en linksonder), én ze werkte voor de dienstboden/vakbond. Want veel beroepen waren er in haar tijd niet voor meisjes en vrouwen. Dienstbode kon je worden. Dienstboden zijn veel geschilderd, onder andere door Breitner en Israels. Op straat. Zwierig. Maar zo mooi was dat dienstbodenbestaan niet. Enfin. Tonia was de dochter van een bevrijde slaaf uit Suriname en een Amsterdamse roodharige vrouw. Ik moet me nog verdiepen. Maar Tonia kwam te werken bij de Wibauts die haar opleidden en zo werd ze een zeer inspirerende vakbondsvoorzitster die vlammend kon betogen. Maar we kennen haar als sensueel schildersmodel.

Deze tentoonstelling is een samenwerking tussen de Surinaams-Nederlandse schilders Iris Kensmil (linksboven) en Brian Elstak (rechtsonder). In een filmpje haast Iris zich te zeggen dat zij het (bijna naakt) portret van Sluijters prachtig vindt, maar dat hij focus legt op haar borsten en Iris zelf liever de focus legt op Tonia's ogen. 

Soms vind ik in musea de nadruk op zwarte kunstenaars wat opgelegd. Natuurlijk is het belangrijk dat er een inhaalslag is, net als bij vrouwelijke kunstenaars, maar liefst als het werk ook overtuigend is. Maar ik realiseer me ook dat herhaling goed werkt. Dat ik het eigen handschrift van Kensmil en Elstak herken. Dat gebeurt als je ze vaker ziet.

Dus in dit museum waar Tonia veel gezien is geweest wordt dat werk van Sluijters geconfronteerd met haar levensverhaal als vakbondbobo, kind van een voormalige slaaf, levensgenieter. Intellectueel. Vrouw van wie Mondriaan zei dat alleen zij hem echt begreep. Er is een uitgebreide biografie over haar verschenen. Die heb ik besteld. En twee Surinaamse kunstenaars schilderen haar nu ook. 

Digi Grr

Voor de meeste van mijn vriendinnen en zussen ben ik een digi-expert, maar zelf voel ik mij steeds meer een digibeet worden. Volgens mij ligt het helemaal niet aan mij, maar grotendeels aan de klantonvriendelijkse digi-services.

Ik háát het als ik niet even kunt bellen. En als wel, dat je dan zo'n bandje krijgt met de mededeling dat het ook online kan, alvorens je een medewerker aan de lijn krijgt die ook eest zegt dat het via de site kan of via de app.  Ik  krijg er enorm uitstelgedrag van. Want alles kan ook best nog volgende week. Terwijl het veel beter is het meteen te doen, dan is het opgelost, over en uit. Dan is bet uit je hoofd.

Vandaag maak ik een lijstje Things-To-Do-Today. Dat deed ik vroeger op het werk ook. Dat werkt goed. En een krul als het klaar is. En klusje voor klusje: niet alles tegelijk en door elkaar gaan doen want uiteindelijk werkt dat averechts. Zo heb ik de HOVO waar ik een cursus ga doen, die begint volgende week en ik heb nog steeds geen bericht over waar het plaatsvindt. Zij mailen terug dat ik binnenkort een mail krijg waar het is. Waarom niet meteen even zeggen waar het is?

Dan heb ik het Dans Centrum waar ik eerst maar eens een maand (nog steeds op proef) wil, maar je kunt je daar alleen ínschrijven met een account en een machtiging voor eindeloos maar doorbetalen. Dat wil ik niet. Ik zou me dan meteen weer kunnen uitschrijven via MijnDCU, schrijft een medewerkster behulpzaam. Maar ik heb nog geen wachtwoord voor 'Mijn'DCU', dat maken ze geloof ik handmatig aan. Dat komt. Vasthouden dit lijntje.

Het is ook omdat ik wat vergeetachtiger word dat ik de dingen graag meteen wil afronden. En dat lukt vaak niet. En dan kun je bijna nooit even iemand bellen. Alleen mailen. En dan krijg je een standaardmail terug dat ze binnen drie dagen zullen antwoorden. Dan moet je alles steeds onthouden. Maar op maandagochtend gaan er vast medewerkers vol goede zin aan het werk.

En dan hebben we de pensioenen. Ik ben zo iemand die haar leven lang de pensioenpapieren in een ordner heeft gepleurd en verder weinig  idee. Diverse pensioenfondsen. Zie door de bomen het bos niet. Ik krijg voortdurend mails en brieven en dan moet ik via DiGiD inloggen en dan kan ik documenten niet vinden. Ik kan de ene pensioenverzekeraar niet van de andere onderscheiden. Achmea is geloof ik  ook Interpolis. Enfin. Vorige week had ik alle formulieren dacht ik per mail én per PostNL gestuurd, omdat ik reden had om te twijfelen dat de mail niet aangekomen was. Die zat namelijk niet in mijn mapje Verzonden Items. Nu krijg ik weer een mailtje dat er één bladzijde ontbreekt, namelijk op welke datum het pensioen moet ingaan. Volgens mij heb ik dat al tien keer doorgegeven aan alle fondsen. Moet ik weer die site in en op, die anders is ingericht dan ze in de mail beschrijven.

|

Maar ik  houd vol. Ik loop niet weg. Ik ga door tot ik alle Things To Do Today heb gedaan. En ik ben ervan overtuigd dat de oorzaak van deze onrust is dat overal balies en medewerkers zijn wegbezuinigd en veel sites heel klantonvriendelijk zijn opgezet.

Tante Mies

We zijn al een tijd niet naar Tante Mies geweest. Zij ligt in een Zorghuis in Loosduinen, Den Haag. Schoonzusje gaat eens in de twee weken naar haar toe: twee uur heen, twee uur terug. Bobby die vier jaar voor Auntie te Ommoord gezorgd heeft, kon na haar overlijden even niet meer. Tante Mies  is ook alweer ver in de negentig en aan het einde van haar leven. Schoonzusje is nu een weekje naar de sneeuw en heeft gevraagd of wij een keer willen gaan.

We volgen de veertiendaagse verslagen maar weten toch niet goed wat we kunnen verwachten. Ze is nog maar 36 kilo, komt niet meer uit bed, praat niet meer, of nauwelijks, maar ze eet nog graag zacht fruit en cakejes, wat ze in het dagelijks regime daar niet krijgt, dus dat nemen we mee, alsook hyacintjes. Zou ze ons nog kennen?

Ik denk het wel. Ze heeft een schrikkerige blik: wat is dit, wie is dat, maar als je heel rustig zit kalmeert ze wel. Bobby voert haar kleine stukjes watermeloen en die vindt ze heerlijk. Mond wijd open. Na de watermeloen geven we haar kleine stukjes cake. Twee keer vraagt ze met ongekend heldere stem: 'Hoe gaat het met jullie?' Maar een antwoord ('Goed hoor') hoort ze niet.

Ik zeg tegen Bobby, misschien kun je een poosje haar hand vasthouden, maar ik denk dat dat ongemakkelijk voelt. Dan ga ik maar zelf op de rand van haar bed zitten en leg mijn hand op de deken. Er ontstaat wat gerommel onder de dekens, ze probeert haar hand bovendeks te krijgen en legt 'm in de mijne. Niet zo lang, dan trekt ze hem weer terug. Ze glimlacht wel. Bijzonder moment.

Connie P.

Vanwege de publiciteit rond de nieuwe biografie over Ischa Meijer en die rond Connie Palmens nieuwe boek Voornamelijk vrouwen heb ik haar boek gereserveerd bij de bieb. Connie was de laatste vier jaar van zijn leven de geliefde van Ischa en door haar memoires I.M. over hun overwhelming relatie zou je kunnen denken dat zij the one-and-only voor hem was. Maar Annet Mooy, Ischa's tweede biograaf, schaaft dat beeld nogal bij. Ischa kón charmant zijn, maar vooral was hij een enorme hork, met name voor de vrouwen in zijn leven. Dat waren er heel heel veel, en Connie was (slechts) de laatste. En toen ging Connie in een podcast van Gijs Groenteman nogal tekeer over de biografe die een Judasbiografie geschreven zou hebben. Dat die lelijk en lesbisch was en niets snapte van heteroseksuele relaties en geiligheid. En dat alles met die bekakte stem. Allerlei columnistes noemen Palmen nu 'zielig'. 

Dit weekend staat er een groot interview met Gijs Groenteman in NRC, waar hij ook over deze podcast bevraagd wordt. Hij had Connie wel wat tegengas kunnen geven, geeft hij toe. En ook dat hij niet tegen kritiek kan.

Enfin. Dat nieuwe boek van Connie ligt voor mij klaar bij de bieb dus ik dat halen nog net voor sluitingstijd. Het is wonderbaarlijk dat ze nu een reeks over vrouwelijke auteurs schrijft, terwijl ze zo'n mannenvrouw lijkt. Haar debuut ooit (De wetten) ging over de mannen van wie ze zoveel leerde. Ik ben benieuwd of ze dat thematiseert.

Niet echt. Het eerste essay over Virginia Woolf gaat nauwelijks over Woolf, maar vooral over Connie. Over hoe belangrijk het is om je eigen kamer te hebben die ook nog eens op slot kan, en je geheimen te hebben en te houden. Rare opvatting over schrijversportretten of essayistiek, denk je dan. Tegen Gijs betoogt ze in die podcast dat 'zelfonderzoek' haar handelsmerk is en haar geschenk aan de wereld. Maar er zitten ook heel traditionele en informatieve schrijversportretten bij zoals over Marguerite Duras, en ook een verhaal over Marilyn Monroe die dan weer geen schrijfster is. Maar als ik mij over die inconsistenties heen zet is het een bundel die nieuwsgierig maakt om die schrijvers te gaan lezen.