Liever een onredelijke baas

‘Liever een onredelijke baas dan een redelijke bazin’. Een nieuw reclame-affiche langs de weg, ik heb het al een paar keer gezien. Oudroze met witte letters. En als je wilt weten waar het over gaat moet je de url snel onthouden: http://www.waarzijnwemeebezig.nl/. Helaas is het affiche op de site in kwestie (van verzekeraar Achmea) alleen als flash te zien, dus ik kan het hier niet knippen en plakken. Is het een grapje van de Afdeling Communicatie van Achmea? Het affiche valt wel op, dat moet ik ze meegeven, en dat schijnt belangrijk te zijn, maar ik snap niet goed wat Achmea probeert te communiceren.

Waar ze - neem ik aan - aan willen raken is dat het voor veel mensen (m/v) ongemakkelijk is dat vrouwen op het werk de boventoon voeren. En dat aan de kaak stellen, ofzo. Het is een issue. nrc next kopt ook al hedenochtend: 'Waar blijven de mannen? Steeds meer vrouwen hebben belangrijke banen.' De dokter was altijd een man, de rechter ook en de advocaat zeker. Maar kijk eens in de rechtszaal, of in het ziekenhuis. Steeds meer vrouwen. En het worden er nog meer, kijk maar bij de studies die tot dokter of advocaat opleiden. Meer dan vijftig procent is daar vrouw. Waar zijn de mannen gebleven?’

Het is niet zo dat de vrouwen de mannen verdringen, concludeert de krant. Er zijn gewoon meer banen, en daardoor is er plaats voor al die vrouwen. Jónge mannen hebben wel even een achterstand op vrouwen, meent Yvette van der Vliet van YER: ‘Mannen studeren minder door en doen langer over hun studie. Het gevolg is dat zij tegenwoordig vaker in een uitvoerende positie terechtkomen dan op een managementplek.’ Die achterstand halen ze echter in zodra vrouwen kinderen krijgen en parttime gaan werken.

De regen voor die valt

Voor wie zin heeft in een mooi boek heb ik weer een onverwachte aanrader. Zondag in één ruk uitgelezen: The Rain Before It Falls (Penguin) van de Britse schrijver Jonathan Coe, van wie ik in juni al What A Carve Up! las. Het boek is ook al vertaald als De regen voor hij valt en verschenen bij Querido.

Heel mooi ingehouden dramatisch verhaal over drie generaties vrouwen. Coe verhaalt hoe in families generaties lang moeders hun eigen motionele verwaarlozing weerd aan hun dochter doorgeven. Vertelster van dit verhaal is Rosamund, geboren in de jaren dertig. Zij vertelt het familiedrama waar zij zeer betrokken bij is, maar slechts aan de zijlijn staat. Rosamund is een lesbische vrouw, die haar voorkeur voor vrouwen zo rodn haar twintigste, begin jaren vijftig ontdekt, maar dit thema is minimaal geproblematiseerd.

De roman bestaat grotendeels uit de transcriptie van een geluidstape. Rosamund heeft vlak voor haar dood aan de hand van twintig familiefoto’s de familiegeschiedenis voor haar blinde achternichtje Imogen op tape gezet. Deze geluidstapes worden gevonden door een ander nichtje, dat ze afluistert als ze na een lange zoektocht op internet Imogen echt niet kan vinden.

Elk hoofdstuk begint met de uitvoerige beschrijving van een foto, om de blinde Imogen zo een idee te geven wat erop staat voordat het verhaal verder gaat. Zo leert de in stapjes de geschiedenis van Rosamund kennen, haar jeugd in de Tweede Wereldoorlog bij een oom en tante op het platteland, haar liefde voor vrouwen, en haar verlangen naar een kind.

Dat kind krijgen Rosamund en haar eerste geliefde Rebecca in de schoot geworpen. Het nichtje Beatrix met wie Rosamund in de oorlog ondergedoken zat, gaat na een ongelukkig huwelijk jarenlang de hort op met een nieuwe geliefde en laat haar dochtertje Thea achter bij Rosamund. Deze Thea, later de moeder van Imogen, zorgt voor groot geluk in het leven van Rosamund en Rebecca, maar dat geluk valt geheel in duigen op het moment Beatrix terugkomt. Rebecca gaat weg, omdat zij het vertrek van Thea niet verdraagt.

De rest van het leven van Rosamund is een zoektocht naar de intense verbondenheid met Beatrix, Thea en Imogen, en naar een manier om die gelukkige periode te herstellen. Uiteindelijk vindt ze wel weer een tweede liefde, een 'levensgezellin', zoals dat indertijd eufemistisch heette, maar het grote geluk van de eerste veelbelovende jaren der volwassenheid met de eerste grote liefde keert nooit weerom. De periode waarin de regen nog niet gevallen is, zoals Rebecca dat uitdrukte.

Opmerkelijk is dat dit een 'vrouwenroman' is, geschreven door een man. Jonathan Coe heeft zich opmerkelijk goed in de vrouwelijke personages en vrouwelijke thema's in kunnen leven: er stoort niets.

Foute tanktuit

Ik merk wel dat de tanktuit niet gemakkelijk in de tank past, maar ik ben een doorzetter. Enfin, tien seconden later en 8,22 liter brandstof verder realiseer ik me dat ik diesel tank. En ik weet onmiddellijk dat dat desastreus is voor een benzinemotor. Ik sta bij een tankstation van een onbekend merk, namelijk Pico Bello. Daar hebben ze de benzinepompen anders ingedeeld dan bij de gebruikelijke. En het paard ruikt de stal, ik ben er met mijn hoofd niet zo bij.

'Ach, dat gebeurt aan de lopende band,' relativeert de cassiere in kanariegeel overhemd van het tankstation, met wie ik de komende uren doorbreng. Op zich niet zo erg, want behalve dat ik naar Emmen op en neer ben geweest heb ik nog niets noemenswaardigs meegemaakt. 'Mensen zijn aan het telefoneren en zijn er met hun hoofd niet bij,' weet ze. En: 'U moet de ANWB maar bellen. Het kan uren duren, dat leegpompen,´ voegt ze er opwekkend aan toe.

Het duurt bijna een uur tot de Wegenwacht komt opdagen, maar er gebeurt van alles op zaterdagavond in en rond een tankstation aan de rand van een stad, zeg maar gerust in the middle of nowhere, waar je geen weet van hebt. Een groepje Somalische jongens voor sigaretten. Een groepje Marokkaanse jongens voor sigaretten. Twee deftige dames op de fiets voor snoep. Een elegante paars met zilver gejurkte Surinaamse met een nurks dochtertje. En wat al niet meer. Bijna niemand voor benzine. Dat is fijn, want ik sta danig in de weg.

Als de Wegenwacht eindelijk arriveert kom je ook weer een heleboel aan de weet. Zo blijk ik deze avond al de derde die verkeerd getankt heeft. De vorige pechvogel die hij had moeten helpen had 75 liter verkeerd getankt. Daar kan die 8 liter van mij nog net bij. En ik leer dat in een benzinetank van 35 liter ten hoogste 1 liter diesel terecht mag komen. Daarna loopt de motor vast. De Peugeot 107 (het nieuwe model van Greenwheels) is eigenlijk geen Frans maar een Japans autootje. Dat motortje is zo klein dat het wel heel erg gevoelig is - met name voor diesel. Al met al is het een fijne leerzame zaterdagavond.

Atonement

De film Atonement gezien. Frips had op mijn verzoek wat ‘filmhuisfilms’ van internet geript en op dvd gezet. Dan zit er geen mooi hoesje om de film en weet je niet meer zo gauw hoe dat zat met zo’n titel, behalve dat dat hij bekend is.

Het heeft ook wel iets om blind, zonder enige voorkennis, in een film terecht te komen en je helemaal mee te laten slepen door de filmtaal. Het verhaal gaat over een Britse adelijke familie in een prachtig landhuis, zusjes, broers, tuinman, nichtje, neefjes. De blik is grotendeels die van het 13-jarige meisje Briony, deels die van haar oudere zusje en deels van een soort alwetende verteller.

Beetje broeierige sfeer, er gebeurt van alles maar je snap niet precies wat. Het lijkt onschuldig te beginnen als een romance op een zomermiddag, maar langzamerhand verduistert de zon en loopt het uit op een seksmisdrijf rond middernacht. Briony heeft iets gezien en interpreteert de gebeurtenissen op grond van haar beperkte kennis en haar eigen obsessies. De felle net opbloeiende liefde tullen haar zusje Caecilia en de buurjongen/tuinman Robbie in de kiem gesmoord.

Een deel van de film speelt enkele jaren later in 1940 tijdens de slag om Duinkerken waar de mannelijke hoofdpersoon vanuit de gevangenis naar toe moest. Maar ach, wat zal ik het navertellen, iedereen heeft de film vast al gezien. Door die verschillende perspectieven is er niet één duidelijke verklaring voor alles, het is geen whodunnit, je blijft als kijker een beetje verward achter. Maar des te mooier.

Achteraf blijkt het dus de verfilming van de roman Atonement van Ian MwEwan, vertaald als Boetekleed, dat al jaren ongelezen in mijn boekenkast staat en dat afgelopen weekend nog door mijn hoofd en mijn hand ging toen ik weer begon met kiezen welke boeken wellicht de veel te volle boekenkast zouden moeten verlaten en welke mochten blijven. Boetekleed mocht blijven, omdat ik On Cecil Beach zo mooi vond.

Hoogtevrees

Nieuwe Baas en ik hadden in het kader van het Relatiemanagement een Relatie uitgenodigd om met ons te komen lunchen en de relatie door te nemen - te evalueren en voort te zetten.

Omdat Relatie 'ons' (d.w.z. Vórige Baas en mij) een jaar geleden feestelijk gefeteerd had te Antwerpen, vonden wij dat wij daar niet voor onder konden doen en hadden wij hem naar de Euromast genood. Euromast? Had hij nooit van gehoord. Dat is onze Eiffeltoren zei ik. Het is niet moeilijk te vinden, je ziet hem van verre. Nou niet dus. Rotterdam heeft zoveel hoge woontorens dat je de Euromast helemaal niet meer ziet.

Het is een geweldige ervaring, eten op de Euromast, met dat uitzicht. Wat een stad. 'Alle steden in Nederland zijn hetzelfde', zei Relatie. Het moge duidelijk zijn: hij is van over de grens. En hij vervolgde complimenteus: 'Je weet nooit in welke stad je bent, of het nu Zwolle is of Delft. In Amsterdam of in Utrecht.' Maar dat Rotterdam anders was, dat zag hij wel.

Het was op zich best een goed idee, maar Relatie bleek hoogtevrees te hebben! Hij probeerde het manmoedig te verbergen, maar hij werd reeds beneden bij de ingang pips om de neus. Nieuwe Baas zette hem ook nog eens doodleuk op een plaatsje bij het raam. De bespreking duurde uren, wij begrepen elkaar en kwamen overal uit. Relatie heeft gedurende de hele lunch niet naar buiten gekeken. Het moet een werkbespreking voor hem geweest zijn om nooit te vergeten.

De rest van je leven citroensap

Makkelijk en snel afvallen, dat willen we allemaal wel. Maar wie gun je nu een dieet van citroensap? Dit jezelf aandoen, dat lijkt me toch je reinste zwelfkwelling! En dat hebben we nu ook weer niet verdiend. Hoe hebben ze de marketing van dit boek bedacht? Wie moet dit boek gaan kopen? Cadeau ga een boek met zo'n omslag toch ook niet doen! Het is alsof je je beste vriend/in in een klap alle levenslust zou ontnemen.

Misschien is het bedacht als een titel voor vrouwen die pre- of postmenstrueel vol zelfhaat de stad in gaan, op zoek naar de juiste bikini, die niet kunnen vinden, uit frustratie bij het Vlaamse frietkot een te grote zak patat halen en dan nog even uit schuldgevoel de boekhandel ingaan. Voor straf een citroensapdieet, ja! Alleen nog maar citroensap. De rest van je leven.

Nou ja, op deze wijze had het tot mij kunnen komen, maar zo is het niet gegaan. Het kwam vandaag gewoon binnen op de redactie. Uitgeverij Forum: bedankt! Uiteraard was ik toch geïntrigeerd. Het zal wel lijken op alle wijze boeken die zeggen dat je niet moet dieten maar je hele leefwijze aanpassen.

Het kriskras en zigzag gelezen hebbende denk ik dat het best een aardig boek is. Alle aanbevelingen van deze Theresa Cheung ken ik van andere publicaties die vertellen hoe we vanzelf zonder dieet gezonder en slanker kunnen leven. Cheung propageert hetzelfde als Maarten 't Hart. En als Roy Martina. Niet diëten, maar evenwichtiger leven en eten. Geen koffie, geen alcohol, geen zout, geen vlees, volkoren, vezelrijk, veel groente, veel fruit, alles vers, biologisch, vooral geen blik. Niet op de bank tv kijken, laat staan op de bank éten, maar wandelingetjes maken door de natuur.

Maar deze gezondheids- en fitnessconsulente raadt bovendien aan voortdurend citroen met water te drinken, 's morgen bij het opstaan al, een half uur voor het ontbijt. Dat zou goed zijn voor spijsvertering en de lever. Ik geloof haar onmiddellijk.

Uit de as herrezen

Ik heb een Nieuwe Baas. Ze is 55, vrolijk, hartelijk, doorpakkend en ik ben blij met haar. Om te kijken of we werkelijk compatible zijn heb ik haar gegevens opgezocht in de chinese horoscoop. Ze is een Kreeft-Draak.

De eigenschappen van de Kreeft-Draak zijn: Liefdevol • Zorgzaam • Fantasievol • Voorzichtig • Overgevoelig • Scherp • Humeurig • Vasthoudend • Ontevreden • Krachtig • Star • Geestdriftig • Sentimenteel • Opschepperig • Wantrouwend • Succesvol.

'Hoeveel tegenslag een Kreeft-Draak in zijn leven ook tegenkomt: je krijgt hem er niet onder. Een Kreeft-Draak is een krachtige, emotioneel sterke persoonlijkheid die als een feniks uit haar as verrijst. Gemakkelijk is dat niet, want een Kreeft-Draak is een sentimentele en erg gevoelige persoonlijkheid. Kreeft-Draken zijn nieuwsgierige mensen die graag reizen en op zoek gaan naar het onbekende. Ze zijn dynamisch en idealistisch ingesteld. Ze zouden het liefst de hele wereld willen verbeteren. Bijzonder aan de Kreeft-Draak is bovendien dat deze combinatie kracht en macht uitstraalt zonder dat dat dominant of autoritair is. Het zijn dan ook geboren leiders.

Zelf ben ik een Stier-Haan. Van dit type zijn de steekwoorden: Volhardend • Vastberaden • Sensueel • Gulzig • Jaloers • Zelfvoldaan • Gemakzuchtig • Geduldig • Verkwistend • Bazig • Veerkrachtig • Enthousiast • Elegant • humoristisch • Hanig • Conservatief.

'Stier-Hanen onderscheiden zich van andere tekens, door hun wijsheid, zelfbeheersing en natuurlijke gezag. Vanuit de Stier-kant is dit iemand met een onwankelbare vastberadenheid. De Haan-kant levert enthousiasme en geloof. Geen wonder dus dat deze combinatie de neiging heeft om te domineren. Toch kan een Stier-Haan ook kiezen voor een meer onderdanige positie. Vanuit die underdog-positie kunnen ze dan verrassend uit de hoek komen. Een Stier-Haan is iemand die nuchter in het leven staat en die voldoende veerkracht heeft om de nodige tegenslagen te verwerken.'

Deze combinatie moet goed gaan. Dat denkt zij ook.

Bron: Catharina Web