Erotische Kunst

Wat is dat nou weer, Lucie Theodora. Ben je eindelijk aan het basteln geslagen en dan krijg je dit. Het aardige van het bevijlen van die stukjes speksteen is dat ik maar wat doe zonder plan en dat er dan wat komt. Nu komt er dit. Natuurlijk denk ik enigszins gegeneerd: het lijkt wel een piemel, maar, denk ik daar snel achteraan, misschien denkt niet iedereen dat. Dus als het af is leg ik het op de koffietafel. 'Kijk', zeg ik. 'Leuk', zegt Bobby. Verder zegt hij niets. Het zal wel aan mij liggen, concludeer ik.

Maar na een uur zegt hij ineens: 'Eh, ligt het aan mij? Of eh...'

Op de bank

Dit is wel de beste feel good movie tot nu toe. Nu dit vakantietje tot een feel good thema-week is bestempeld is het ook fijn om zo tegen negenen gestrekt op de bank te gaan kijken. De derde film is 'Le Hérisson' van Josiane Balasko, heeft een award gewonnen bij Film by The Sea 2009. Gebaseerd op boek Elegant als een egel van Muriel Barbery.

Heel lief, verrassend, ontroerend. Hoofdpersoon is Paloma, heel slim meisje van 11, woont in duur appartementencomplex in Parijs. Ze wil zelfmoord plegen op haar twaalfde verjaardag maar gaat tot dan alles filmen. Vader is politicus, moeder al 10 jaar in analyse en aan de antidepressiva en de champagne.

Er is een dikke lelijke conciërge Renée, die achter haar kale keuken een rijk gevulde bibliotheek heeft staan, en er komt in het complex een oude dure Japanner wonen, die Renée op waarde schat en haar uitnodigt. Paloma raakt ook met Renée bevriend. Het is geestig en onderhoudend en mooi en het loopt heel droef af.

Ikonenmuseum

Er zijn hier aan de Moezel diverse ikonenmusea. Daar ik nogal dol ben op ikonen en ik ooit ikonenschilder wil worden bezoeken het voormalig Kloster Machern bij Ürzig, vlakbij, waarin een poppen- en ikonenmuseum en diverse bier- en wijn-uitbaterijen gevestigd zijn, alsmede ook een restaurant en een Conferentie-oord. Wat men al niet met een klooster vermag.

De iconenverzameling is door een echtpaar (naam kwijt) aan het klooster geschonken. Het is echt geweldig. Ik kan niet goed benoemen wat ik zo mooi vind aan iconen, de urenlange arbeid, de speciale materialen en kleurende herhaling van motieven...

Hier stuit ik op een verzameling Ethiopische iconen, die net stripjes zijn. Daar heb ik diepe herkenning mee, enerzijds vanwege de door mijzelf verstrikte icoon van de heilige Drieënheid, anderzijds door de tekenstijl van vele eeuwen her, die me sterk doen denken aan de tekenstijl van de Iraanse Marianne Satrapi, als de naam wel heb, die haar jeugd in en vlucht uit Iran en het leven in Parijs zo prachtig verstript heeft.

Ze maakten er te Ethiopië ook hele wonderlijke altaarkastjes van. We bezoeken ook nog de bierbrouwerij en de likeurstokerij en gaan dan weer gauw huiswaarts. Want het is koud en het regent.

Wijn

Wandelend door de wijngaarden word je aandacht steeds heen en weer geslingerd tussen de 'vergezichten' over de Moezel en de strakke wijnakkertjes en de details van de wijnrank, de kleur van de bladeren, steeds bleker naarmate de herfst vordert, de smaak van de druiven die achtergebleven zijn, of van de krenten die ze inmiddels zijn geworden.

Zoveel mensen hebben een droom een wijnboerderij te beginnen. Hier op de stijle hellingen zie je de zakelijke aanpak, strakke rechthoekige veldjes, allemaal even groot, maar bij iedereen is het toch weer anders.

Er zijn ook veldjes geheel verwilderd. Blijkbaar kon iemand het niet meer aan, maar dat veldje verkopen of verpachten is ook geen optie. Zou daar veel opwinding over bestaan in zo'n dorp? Is men geïnteresseerd in elkaars aanpak? Of kijkt men het van een afstandje aan en bekritiseert men het binnenskamers?

In de wijngaarden zie je mannen snoeien, knip knip, de een snoeit meer dan de ander, ligt dat verschil aan de familietraditie of aan de druif? Van één veld kwamen ineens tientallen arbeiders tussen de ranken naar beneden tevoorschijn. Lunchtijd in het Mercedes-busje. Italiaans plaatje. Blijkbaar is dat een wijngaard van een grootgrondbezitter. Zijn het lokalen? Of Polen? Bulgaren? De interesse is gewekt. Het is de hoogste tijd voor een educatief bezoek aan een wijnboerderij. Gisteren was er zo'n excursie georganiseerd door het park, rondleiding, wijnproeven en diner, toen waren we nog in Bernkastel-Kues. En of het er vandaag van komt? Vandaag mag Bobby uitslapen, en dat kan de hele dag duren.

The Voice

Eerst vertellen over de dvd-speler. Gisteren keken we 'Pane e Tulipa' in geel en blauw. Rood ontbrak. Lag het aan de dvd? Lag het aan de dvd-speler? Aan de tv lag het niet, want die zendt beelden over het huisjespark in alle kleuren van de regenboog.

Vanavond heb ik geen zin in creativiteit en ook niet in een boek. Het is tijd voor de tweede film: Julie & Julia. Ik meende ergens opgepikt te hebben dat het een leuke film is. Ook deze film verschijnt in blauw-geel. Dat probleem moet eerst de wereld uit. De instellingen wijzigen: geen PAL, geen NTSC, maar S-Video levert kleur. Vervolgens zijn er geen subtitels in beeld en als we die eindelijk tevoorschijn hebben getoverd verschijnen er subtitels die niets met de gesproken tekst van doen hebben. Nogal verwarrend en na twintig minuten durf ik te bekennen: ik begrijp niets van de film. Bobby blijkt niet mee te kijken maar verdiept in 'Twee vrouwen' van H. Mulis. Ook deze kwestie blijkt een instellingskwestie.

Enfin, het is helemaal niet zo'n leuke film en vooral Meryl Streep is onverdraaglijk met haar overgeven gilstem. Je hebt mensen die van haar houden en mensen die allergisch voor haar zijn, stellen we in de nabespreking vast. Bobby vindt het best gezellig als ik film kijk terwijl hij leest, maar liever niet met zo'n stem als die van Streep.

Bernkastel

Wandeling van Traben-Trarbach naar Bernkastel Kues. Niet langs de Moezel maar over de berg. In de wandelbeschrijving staat dat het onmiddellijk stijgen is vanaf Trarbach, en dat is ook zo. Zodat we twee uur later in Bernkastel aan de Herbstsalat en de Moezelwijn ontzettend de kuiten voelen. Maar hier is me het toch een partij Moezel-pittoresk! Zowel in Traben-Trarbach als in Bernkastel. Allemaal vakwerkhuizen in de stadjes, poortjes, pleintjes, winkeltjes, Weinstübchen, Konditoreien, en Jugendstil villa's en hotels langs de Moezel.

In het Bastel-Paradis koop ik nieuwe Specksteine, in de boekhandel Engel koop ik bijna een boek van de inmiddels 93-jarige psycho-analytica Margarethe Mitscherlich die over de rijkdom van de ouderdom schrijft. Maar het boek is mede geschreven door Alice Schwarzer, de Duitse Cisca Dresselhuis, en gaat heel erg over de Duitse geschiedenis. Ooit hen ik een boek van Mitscherlich gelezen en heel goed gevonden, maar dat ga ik thuis eerst opzoeken voor ik het boek meeneem.

Tenslotte koop ik ook nog nieuwe laarzen, leuke, witte, gezonde. Met geitewollen halzen. In een winkeltje met twee krasse oude dames. Overal staan overigens krasse oude dames achter de kassa, ook in de jagerswinkel waar Bobby een sommeliersmes koopt.

En dan slingeren we in het donker met bus 333 40 minuten lang langs alle bochten en bruggen van de Moezel naar Traben-Trarbach, alwaar de bolide geduldig op ons wacht.

Feel Good

We krijgen bij de receptie een nieuw aardappelmesje en ze sturen de monteur langs om een nieuwe kabeltje aan te leggen tussen de dvd-speler en de tv. Die hebben de vorige huurders blijkbaar meegenomen, evenals het aardappelschilmesje. Het is toch wel een desillusie als je zes feel good movies hebt uitgezocht om in den vreemde van te genieten en er ontbreekt een kabel.

De eerste film is 'Pane e Tulipane' van Silvio Soldini, volgens de hoes in de categorie Award Winning Cinema. Italiaanse huisvrouw wordt op een dagje uit achtergelaten bij een wegrestaurant, gaat liften, komt in Venetië terecht, vindt kamer, werk, vriendin, en zichzelf.

Ik kijk nooit feel good movies in gezelschap, dat is een geheime hobby voor avondjes alleen op de bank. Bobby, die eigenlijk alleen nieuws, voetbal en documentaires kijkt, kijkt nu mee en vindt het wel vertederend geloof ik.