Het Groene Hart

Vroeger hadden we eens per jaar Familiedag rond Mutti's verjaardag. Al haar nageslacht kwam jaarlijks richting Emmen. Ik heb een vruchtbare familie dus het werden er steeds meer. Nu Mutti niet meer bij ons is, bedacht Zus4, gaan we er gewoon mee door. Zij drukte en trok en kreeg ons allemaal weer tezamen. 

Plaats van samenkomst 2013: recreatieboerderij De Boerinn te Kamerik, in de weilanden in het Groene Hart vlak boven Woerden. Daar kunnen families, bedrijven, klassen, vrijgezellen, en wie al niet, de dag van hun leven hebben. Met veel vertier en spellen. Ik heb een beetje de oude rol van Mutti overgenomen, met de inbreng Voor-Mij-Hoeft-Het-Allemaal-Niet, maar ik doe wel mee en we weten allemaal heus wel dat ik achteraf heel enthousiast zal zijn.  

Het programma: 's ochtends keuze uit kanoën of oudhollandse spelen, 's middags Klompengolf. Tussen de bedrijven lunch, en barbecue toe. Ik doe alles volop mee.

Het is een grote succesformule, er komen daar op zo'n zaterdag geloof ik wel 400 mensen. Na afloop is iedereen het erover eens: dit wordt een nieuwe traditie: voortaan doen we elk jaar op eerste zaterdag van juni familiedag.

Intussen op het balkon

Het huis aan de Rubicondreef is verkocht. Sterker nog, het waren er twéé. Ze stonden allebei al maanden te koop en nu zijn ze ineens deze week allebei verkocht. We hebben een afspraak met de makelaar. Die gaat nu dus niet meer door. Dan mag ik nu al op vrijdagmórgen bijkomen van de afgelopen werkweek. 

Twijfel wat ik zal doen. Op Bobby's galerij zonnebaden of naar de Maarsseveense naakten. Ik besluit tot het eerste en doe mijn nieuwe slangenprinten badpak aan, want met al die passerende buurvrouwen, je weet niet of topless hier gewaardeerd wordt.

Mag ik een foto?!! appt Ann. Happig. Van mij in dat badpak. Ik app haar bijgevoegd plaatje. Dat is mijn badpak. sinds twee maanden. Het getuigt toch wel van lef en voorstellingsvermogen dat ik op grond van zó'n plaatje zo'n badpak aanschaf. Al zeg ik het zelf. En het staat me best.

Er loopt een dikke installateur met zware installatiekoffertjes rond op de galerij, op deze gewone doordeweekse vrijdagmorgen. Hij kijkt verlegen helemaal om mij en mijn slangenprinten badpak heen.

O Amsterdam!

Ik laat Buurman mijn nieuwe tafeltje zien en hij vertelt opgetogen dat hij ook zo'n leuk tafeltje op de gang heeft gevonden: blauw met opgeschilderde bloemen. Hij is opgetogen, dat is echt iets voor zijn huis in Frankrijk. Mijn oude tafeltje dus. We bevestigen dat dat ruilen een geweldig systeem is in ons pand. Ooit toen ik hier kwam wonen heb ik twee keukenstoelen van hem gekregen, die hij net de deur uit wilde doen. Ik vond dat toen een beetje raar. Nu niet meer. Niemand hoeft ooit iets weg te doen, er altijd wel weer iemand die gelukkig van andermans spullen wordt. Maar het ruilen gaat toch anoniem op gang.

Ik heb voor een heel gezin zoveel ovenschotel gemaakt, uit opgetogenheid over dat ik nu een artist ben, maar er is geen heel gezin om het aan op te voeren. Ik moet dat niet allemaal zelf op gaan eten. Gelukkig zit Buurman aan zijn kant van het tussenschot een beetje met zijn nieuwe tablet te spelen en wil hij gráág ovenschotel. En een biertje.  Wat is het hier toch mooi. Dat vind je nóóit in Utrecht, zegt Buurman.

Ik laat hem op míjn tablet mijn aflevering over zijn natte wasgoed en centrifuge zien. En alle andere zaken. En zeg dat hij het alleszins verdient om een eigen verhaallijn wil worden. Hij vindt het goed.

Artist

Heb een uitgeefster op bezoek die naar mijn Japanse Liefjes komt kijken. Ik had ze haar een keertje op mijn telefoon laten zien. Inmiddels heb ik er al 22. Zij ziet er wel een cadeauboekje in. Klein. 48 pagina's. Ik glim van genoegen. Lucie Theodora vindt zij ook een goeie artistennaam.

Klaar!

Mooi moment: er is weer een nummer klaar. Na uren, dagen heen en weren geven we de finale klap. Nog een keer turen of er nog een onvolkomenheid in staat die nog te redden valt, andere onvolkomenheden hebben we al moeten accepteren...

Kantoorleven

Het zindert zo op het werk dat ik niets om over te bloggen heb. Want daar blog ik niet over. Om bij te komen geniet ik op de bank & in bed bijzonder van kantoor-humor. Zoals Spin City 's nachts op Comedy Central. En Toren C. Kantoor: je bent er zo aan gewend en als je er zo naar kijkt zoals de humoristen ernaar kijken is het zó erg.Voor wie er ook aan toe is de laatste aflevering van Toren C.

Toewijding

Ik heb nog een  uitdaging vandaag: een column schrijven bij een foto. Ik kies een van Hani501's foto's die me treffen en daar moet ik gedachte bij verzinnen. Ik graaf me in in deze foto. De jongetjes bij de Grijze Jager Dag in het Archeon in Alphen aan de Rijn. Voor wie het niet kent: de Grijze Jager dat is een serie spannende jongensboeken. Al elf verschenen ofzo. Het was Pinksteren, geloof ik. Adembenemend, de toewijding van die jongetjes.