Geel broekpak

Ik kende haar alleen van plaatjes in de krant als een zieke vrouw (MS) in een rolstoel. In de herinneringen in de kranten lees je nu hoe energiek en levendig en inspirerend ze vroeger was. Nu is ze overleden, Liddie Lodeweges, de vrouw van Job Cohen. Gelukkig heeft Het Parool een foto van haar in de bloei van haar leven, op hun trouwdag, 1972. Zij droeg een geel broekpak, hij een varkensleren pak, staat erbij.

Ze studeerde net als ik in Groningen, Nederlands. Ze werd lerares aan het Rijnlands Lyceum te Oegstgeest. Parool citeert dj Joost van Bellen, destijds een van haar leerlingen. 'Een mooie vrouw was ze, slank, blond haar, blauwe ogen. Hip ook, ze droeg spijkerbroeken. Ze heeft mij liefde voor literatuur bijgebracht. Ik was net uit de kast gekomen, en zij raadde mij aan om Gerard Reve te lezen.' Ook Jet Bussemaker zat bij Cohen in de klas. 'Lidie was een heel actieve docent die overal aan meedeed, een echte gangmaker,' herinnert de minister zich.

De loop van het leven. De zegen van het gezond zijn.

Voorpret

We gaan dus naar Northumberland, dat is Noord-Oost Engeland, boven Newcastle, net onder Schotland. Dat komt: daar vaart de ferry uit IJmuiden naar toe. We kiezen campings uit de Rough Guide to Camping in Britain, Over 300 of Britain's Best Campsites.

De eerste camping die we uitgekozen hebben heet Proctors Stead en ligt bij het vissersplaatsje Craster. Daar zijn 3 pubs. Op een kwartiertje rijden ligt het stadje Alnwick met Alnwick Castle, Alnwick Gardens en een fantastische grote boekhandel Barter Books in een prachtig oud treinstation. Ik had vandaag eigenlijk vakantieboeken willen gaan kopen, maar nu wacht ik maar tot we in Alnwick zijn.

Gemak

We rijden naar De Vrijbuiter te Zaandam voor enige artikelen ter veraangenaming van het op handen zijnde kamperen. Je hebt een Vrijbuiter in Zaandam en een in Gouda, maar omdat we ook naar Pied à Terre willen wordt het Zaandam.

Het kamperen: waar het maar kan dienen ongemak en troeperigheid  voorkomen te worden. Zo vind ik bijvoorbeeld koken op de camping zo vervelend, omdat je in/op zo'n tuinstoeltje zo uitgezakt zit - we hadden tot nu toe een setje knalrode goedkope regisseursstoelen. Wat zaten die ellendig. Alleen als er houten picknicktafels bij de tenten staan krijg ik zin in koken. We vinden bij De Vrijbuiter stoelen die én hoog zijn én rechtop kunnen én in standje lui. 

Ook kopen we een in- en uitklapbaar voorraadkastje. Voor de etenswaren, de kopjes en de borden. 

Vorig jaar kochten we hier een nieuwe tent, een beetje een grote, om te kijken of ik zo aan het campingleven kon wennen en er mogelijk zelfs van genieten. Want in een slaaptentje ging dat niet zo goed. Nu met deze nieuwe aanschaf lijkt het wel een lange termijn-commitment te worden.

De stoelen wijden we in in de nog niet tot wasdom gekomen tuin. Het ziet er bepaald bejaard uit, maar dat moet dan maar. Ze zitten heerlijk. Met deze stoelen en  mijn twee parasols, ooit aangeschaft bij de Kwantum te Emmen, maar dit terzijde, is het tuintje al bijna vol. Nu maar hopen dat ze er nog bij kunnen in de niet al te ruimbemeten bolide.

Behang

Uit het werk rijd ik nu eens via de oude provinciale weg naar Utrecht. Daar passeer je Amelisweerd en Rhijnauwen. Toen we naar Bunnik moesten verhuizen had ik me voorgesteld dat we af en toe daarheen zouden gaan. Maar nee.

De bolide parkeer ik bij de StayOkay en ga ik wat dwalen. Wat is Amelisweerd mooi: je reinste idylle! 

En zo kom ik geheel bij toeval in het Museum Oud Amelisweerd, MOA, dat bekend staat om zijn oude behang en werk van Armando. Oud behang, zult u zeggen. Dat is ook zo. Het huis is een oud landgoed dat lang leeg heeft gestaan, verwaarloosd, en daardoor zit er nog ongekend oud 18e-eeuws behang op de wanden. Ook de houten keukenkastjes zijn stokoud.

Zonnebaden

Zodra de zon schijnt wil Bobby altijd graag naar de Maarseveense Plassen en wel naar het naaktstrand. Dat vindt hij gewoon. Ik moet altijd wat overwinnen want ik vind het niet gewoon en elke keer ik stuiter ik weer tegen mijn weerstanden aan. Ze zijn niet zo hevig, maar toch. Het is natuurlijk mooi en vrij, naakt recreëren in Gods Vrije Natuur, maar dat gevoel komt niet direct pas en soms ook helemaal niet. Al die borsten, buiken, billen en geslachten. 

Naakt bij de patattent in de rij voor patat en naakt patat eten, dat vind ik wel het allerraarst. En tegelijk heb ik erge zin in patat.

Foto's maken is natuurlijk uit den boze. Ik doe het dan ook stiekem, blind, uit de heup. Maar ik doe het lekker toch.

Opeens heb ik het gevoel dat ik deze blog al eens eerder geschreven heb. En ja door, dit schreef ik op in augustus 2009.

Zwanenverdriet

Er zijn ineens nog maar twee jonge zwanen, plaats van drie. Wat is er gebeurd? Er ligt of drijft niet een zwanenjongenlijkje. Ze waren alzo groot! Een van de volwassen zwanen loopt onrustig op de kant. Hebben zwanen ook verdriet? 

Een tijdje terug waren er allemaal berichten over een zwarte zwaan Koosje met liefdesverdriet, in de Efteling. Zijn partner Keesje was overleden. Koosje bekeek zichzelf steeds in de weerschijn van de prullenbak.

Zitzakken

Het is zó komkommertijd, zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt. Er is helemaal geen nieuws. Ik zoek me suf en kan ook helemaal geen leuke foto vinden voor bij de column. Deze column hebben we twee jaar geleden bedacht: een grote opvallende foto die je recht in je gezicht en je hart treft  en dan maak ik daar een luchtig-maar-diep (of diep-maar-luchtig) tekstje bij. Maar dan moet je wel een foto hebben. Bien vraagt: wanneer komt de column en ik piep: Ik heb geen foto! 

En dan komt Vinnie op de proppen met deze. Een event aan het IJ, waarin mensen die thuis niet aan lezen toekomen en groupe op blauwe zitzakken gaan zitten lezen. Daar heb ik natuurlijk 1001 gedachten over dus dan is de column er ook zo.

Levensles:  je moet vertrouwen hebben in de dingen. Alles komt altijd goed.