Meisje

Meisje, wil je mijn vriendinnetje zijn? Zoals dat vroeger ging. Ik zit op mijn terrasje in de zon voor het huis de krant te lezen en ik socialise af en toe met wie contact zoekt. Nu staat ineens een vrouw voor mijn neus. Lucie! roept ze verrast. Ik heb eerlijk gezegd geen idee. We hebben elkaar twee weken geleden op de buurtborrel ontmoet, vertelt ze. 

Ik herinner me ineens weer dat ik de volgende dag een appje had gekregen van een van de organiserende buren dat ene Anneke om mijn e-mail-adres had gevraagd. Maar het was zo'n tollende avond geweest en ik had zoveel nieuwe mensen gesproken, behalve dan dat het erg leuk was herinner ik me niet alles meer. Zeg maar. Of we eens iets samen zouden doen. We waren toch een beetje van dezelfde leeftijd. Dat lijkt me wel leuk.

Verder maak ik bij het biebje ook weer nieuwe buurtbrienden, zoals een experimenteel dichter in een knalgele blouse die een beetje teleurgesteld is dat zijn afdankertjes niet gretiger aftrek vinden. 

Film

In de nacht - ik kan weer eens niet in slaap komen - zie ik een leuke VPRO-film: 'The kids are allright'. Uit 2010, lees ik na afloop, in alle kranten 4 of 5 sterren. Ik heb er nooit van gehoord, maar hij is inderdaad erg onderhoudend. 

Twee lesbische moeders (een echtpaar) met twee kinderen: een dochter van 18 en een zoon van 15. Terwijl hun moeders op een avond naar homomannenporno liggen te kijken om hun libido een beetje op te peppen zoeken de kinderen in hun administratie naar informatie over hun spermadonor. 

Dat blijkt Paul, een vrolijke losbol met een biologische tuin en een restaurant. De kinderen gaan stiekem kennismaken en hij gaat steeds meer deel van hun leven uitmaken. Met een van de moeders, die zijn tuin gaat inrichten, krijgt hij een wilde seksuele verhouding, en hij begint van een eigen gezin te dromen, maar als de andere moeder daar achter komt hebben we natuurlijk de poppen aan het dansen. 

Onzichtbaar

Ik zit in de trein helemaal alleen in een halletje. Heerlijk. Komt er een vrouw bij zitten, die omstandig luid gaat bellen. Zegt ze in de telefoon 'Ik zit nu alleen in een halletje, dan kan ik even bellen. Net zat ik in een ander halletje, en daar zat een vrouw te bellen, héél ergerlijk. Dus ik ben maar even ergens anders gaan zitten. Alleen.'

Hoe onzichtbaar kan een mens zijn. En ik heb net een mooi bloesje aangetrokken. Leen zei gisteren nog op Utrecht CS in de spits dat zo fijn aan mij was dat je mij altijd zo kon vinden. Zelfs op Utrecht Centraal. Het kan verkeren.  

Even slikken dus. Maat ik zeg toch maar tegen het bellende meisje: 'Hallo! Je zit hier niet alleen! Dat ergeren aan bellende personen, dat heb ik nu ook!'  Ze vertrekt - ik hoop met enig schaamrood op de kaken.

Nieuw krotje

Aanstaande maandag schijnen de treinen van Zuilen naar Bunnik (van Breukelen naar Rhenen) eindelijk weer op gewone frequentie en snelheid te gaan rijden. Dat zou al de 21e, maar dat is niet gelukt. De afgelopen weken was er nog een vertraging van 15 minuten, en dat op een ritje van 12 minuten. Dus aanstaande maandag gaat de pilot woon-werkverkeer fiets-trein-fiets van start. Want die twee keer per dag drie kwartier fietsen is natuurlijk niet vol te houden. Ik ben alweer twee keer met de bolide geweest.

Dus nu een nieuwe ouwe treinfiets scoren voor te station Bunnik. Maandag ga ik dan nog een keer helemaal op die fiets naar Bunnik en dan blijft-ie daar. Na eindeloos op Markplaats gekeken te hebben kies ikj voor een buurtfietsenmaker. Geen zin in gedoe met bellen en afspreken. Hier in de buurt zijn de fietsenmakers Turken. Ik ervaar ze niet als gepassioneerde fietsenmakers, zoals ik fietsenmakers ken.

Wat te kiezen? Ik wil onder de 100 euro. Geen omafiets. Het wordt een oude Sparta-damessportfiets, die lijkt een beetje op mijn allereerste Mercier-racefiets. Hij heeft vijf versnellingen. Voor bij tegenwind.Het zal wel een krot zijn, maar dat zien we dan wel weer. 

Te Bunnik is het station niet meer bemand, laat staan dat er een fietsenstalling-met-fietsenmaker is. Wel zijn er eindeloos veel fietsenrekken met dakje, en er is ook nog een afgesloten fietsenhok, waarvoor je via internet een sleutel kunt bemachtigen.

Daar moet ik me dan even over heenzetten, dat we in een wereld leven waar op veel plekken waar altijd mensen werkten (ook in veel armer tijden) nu geen mensen meer werken.

Madeliefjes plukken eendjes voeren eindeloos

Ik had Leen de foto van het bord 'Verboden eenden te voeren' gestuurd. We hebben het erover. Welke kwesties er allemaal wel niet in dit plaatje samengebald zitten. 

Het is niet dat ik tegen ben, of dat ik vind dat iemand gelijk heeft of ongelijk, maar ik vind de veelheid aan kwesties interessant.

De discussie op mijn Nifterlake-Facebook-pagina aanzwengelen leidt helaas tot misverstanden. Niet doen. Maar Leen ziet het meteen. Hier zit een essay in, zegt ze. De vele verhalen, werkelijkheden, waarheden en overtuigingen samengebald in dit plaatje. De liefde voor een beetje een schone woonomgeving, respect voor de natuur, ergernis over mensen die dat met de voeten treden, ook al doen ze van vanwege hun geloof, over het lakse gemeentebeleid, kleine politieke partijen als de PvdD en de CU, die rare afbeelding, de discussies die je je voorstelt met de ontwerper over het beeld...  Kramp als het over moslims gaat. Misschien moet ik het essay eens proberen.

Zingt door mijn hoofd: Gingen madeliefjes pukken eendjes voeren eindeloos. Kijk toch uit je jurk wordt nat, je handjes vuil, en papa boos... Even een stukje Leen Jongewaard.

De toerist in haar

'Heb je al een plan?' app ik naar Leen. Ze heeft nog geen plan. 'Zullen we een plan?' Goed idee. 'Utrecht?' probeer ik. 

Ik merk dat ik het moeilijk vind om Amsterdammers naar Utrecht uit te nodigen. Ik ben zelf weggegaan, tenslotte, dan moet ik ook maar steeds daar naartoe. En in Utrecht nieuwe vriendinnen vinden. Ze zegt een beetje aarzelend ja. 'Ik haal je van het station', beloof ik. Nu moet ik wel iets bedenken dat haar positief stemt. Ik bedenk een rondje singels. Dat is een uurtje lopen en zo verpletterend beeldschoon, daar kom je niet op als je hier niet woont.

Het is echt dankbaar om Leen rond te leiden. Ze vindt álles beeldschoon en prachtig en romantisch en harmonieus en ze wil zo wel weer. 'Het maakt helemaal de toerist in mij wakker.' Dat hoor ik graag.

Aan het eind van het rondje lopen geeft ze toe dat ze wel even had zitten miepen tegen Ekfa: 'Hélémáál naar Utrecht.' 'Stel je niet aan,' had Ekfa gezegd, 'het is maar 20 minuten met de trein.'

En zo was het. Ik bezorg haar terug op het station en ga gauw een nieuwe route verzinnen.

Weer klaar!

Wat is het papieren magazine toch altijd een boel werk. En zo'n gedoe omdat het allemaal op afstand wordt gemaakt. De eindredacteur nu freelance in Haarlem, en de opmaak in Den Haag. En maar communiceren via de mail en af en toe bellen. Als iemand niet direct reageert, is er wat? 

Op het nippertje bellen we de persoon die op de cover staat, ditmaal de directeur van Athenaeum Boekhandel. Die bestaat over twee weken vijftig jaar. Vindt hij die kop ok? Stel je voor dat hij er boos over wordt. Hij vindt het goed. Laten we hem dan meteen een paar dozen  exemplaren verkopen, zeg ik tegen onze uitgeefster. Voor al zijn gasten op zijn feestje. Zij belt hem en hij vindt het goed. 200 exemplaren. Gna.