Dodenherdenking 2017

Dodenherdenking Zuilen begint ook dit jaar nog met om 18.30 uur een Vesper in de katholieke Jacobuskerk. Weinig mensen, maar wel het koor. Prachtige devote muziek. Ik vrees dat het de laatste Vesper hier is De kerk schijnt inmiddels verkocht te zijn aan de goed boerende evangelische Best Life Church, maar er lopen nog procedures.

Om 19 uur is er een stille tocht van de Brandweerkazerne op de Norbruislaan naar het het Verzetsmonument op het Prins Bernhardplein. En dan klokgelui, stilte en een toespraak van de wethouder. Een kopje koffie in het Zimihc-theater, en tot slot het 4-mei-concert met de Fanfare Zuilen. Het is mooi en druk.

Zo wordt het een lange avond vol bonte buurttypes. Een welkom door de directeur van het Museum van Zuilen. Dichters uit de wijk, een Griekse zanger uit de wijk, een pianist. Een trompettist, getuigenissen over de oorlog door buurtbewoners. Foto's uit de oorlogsjaren. Een bedank voor iedereen apart door de adellijk uitziende Voorzitster Miranda van het 4-5 Mei Comité. Bobby en ik zijn in een geweldige film beland. 

Het is heel anders dan vorig jaar, toen ik het gedenkconcertje in mijn eentje bijwoonde. Inmiddels heb ik hier diverse vrienden: buren, van de moestuin en van de Kring van zzp-ers. Zuilen voelt al helemaal thuis. Er is hier bijzonder veel verenigingsleven. De kerken, de brandweer, de scouting, de buurtmedia... ons eigen dorp in de stad.

 Dit filmpje is van Dodenherdenking Zuilen 2011. Voor wie meer van deze volkswijk zou willen zien is er het kanaal U In De Wijk Zuilen. Linkjes later.

Weer een klaar

Weer een werkweek voorbij. Weer een magazine af. Het was een te volle week. Ik tuimel van dag naar dag. Van avond naar ochtend. Van ochtend naar avond. Er is geen anecdote deze week. Hoop maar dat de lezers er straks een beetje van genieten.

My Celica

Het is verder een goeie auto, zegt de nieuwe garagist Dirk. Alleen die koppeling. Zal ik hem even laten zien, hoe versleten hij was? Op zich is een nieuwe koppeling niet zo duur, maar ze zijn er ruim vier uur mee bezig geweest. En dan de grote onderhoudsbeurt, ja daar zijn ze ook twee uur mee bezig geweest. En het spoelen van het oliesysteem, dat was best vuil. Nu kan die weer 100.000 km mee. En zo neemt hij me mee door de factuur die twee velletjes telt,

Dat u vorig jaar met de APK-keuring helemaal geen reparaties had zegt niet zoveel, vertelt hij desgevraagd, want deze dingen worden voor de veiligheid niet bekeken.

Umfeld

Ik kan toch zo pleiten voor verjaardagsfeestjes. Ik vind ze geweldig. Die mensen die je eens per jaar, of per twee of drie jaar treft, in de hoedanigheid van vrienden-van-vrienden, dus je vertrouwt elkaar. Vanavond viert Leen voor het eerst in jaren weer haar verjaardag. Het is een doordeweekse dag en ik ga in de avond met de trein naar Amsterdam. Het is zo heerlijk dat het tegen twaalven wordt dat ik de terugtocht aanvaard - en kwart na enen dat ik thuis ben, maar zó leuk! Verjaardagsfeestjes vergroten je Umfeld zo, zeg ik, en Leen geeft dat toe. Dat vond ze van mijn feestje ook. 

Volgend jaar wordt ze 50 en dat wil ze toch niet vieren, alleen maar in haar eigen kleinfamilieverband een weekend naar Parijs. 'Toe! Neem ons allemaal mee', zeg ik tegen Ekfa, 'en één avond samen eten!'

 In de trein terug Google ik alle Leute die ik gesproken heb en zo heb ik zomaar een groepsfoto.

Poëzie hardop

Een van de cadeaus is een boek plus cd met gezongen gedichten van de dichteres M. Vasalis. Gekregen van Vinnie. De gedichten zijn gezongen door Janne Schra, gecomponeerd door Reinout Douma, en gespeeld door het Noordpool Orkest. Ik twijfel een beetje hoe dit te genieten en vraag uiteindelijk de draagbare cd/speler van Bobby te leen. Hoe heet zo'n ding ook alweer? De discman. De opvolger van de walkman. In de walkman pasten cassettebandjes. Wat heb ik die lang niet gezien.

Mijn discman ooit kocht ik rond 1988. Toen gingen Ex en ik op vakantie naar Griekenland. Zij gebruikte cd'tjes als timer bij het systematisch zonnen. Zo heb ik een paar jaar naar muziek geluisterd, in de trein en op vakantie. Begin jaren negentig kocht ik mijn eerste auto (een petrol-kleurige Nissan Sunny) en luisterde ik vooral muziek in de auto. En toen kwam de iPod en was ik wekenlang cd's naar mp3-files aan het kopiëren.

Op de een of andere manier vind ik dit poëtisch experiment een beetje te intiem voor op de stereo-installatie in de woonkamer. Zo gewend als ik ben aan in mijn eentje digitaal luisteren en kijken. 

Bijzonder cadeau. Ik ken noch de uitgave, noch de zangeres noch de componist. Dat durf ik nauwelijks meer te bekennen sinds vorige week Jeroen Vullings in VN een jonge blogster aan de schandpaal nagelde, die 'De avonden' ging lezen, nog nooit van Reve had gehoord, en er ook nog eens niet zo van gecharmeerd was. En dat allemaal zomaar opschreef. Een schande vond Vullings dat. Nu durf ik bijna niet meer op te schrijven van wie of wat ik nog nooit gehoord heb. Wie zou dat een schande vinden?

Mooi. M. Vasalis had/heeft van die beroemde zinnen. Bijzonder om ze op melodie te horen. Het orkest. Vijf nummers luister ik.

Ik ga daarna toch ook even zoeken op YouTube, in de hoop een registratie van een live-uitvoering ge vinden. Het hele project staat er inderdaad op. Grootste deel met alleen de afbeelding die ook op de cover van het boek staat. Geen filmpje van een optreden. De oren en de eigen concentratie moeten het werk doen. Dat is een beetje moeilijk vandaag. Morgen weer luisteren.\

Inkijkexemplaar:https://isvw.nl/wp-content/uploads/2017/03/Vasalis_inkijkexemplaar.pdf

40-up

1 mei 2017. Vandaag ben ik echt jarig, maar doe ik geen verjaardag meer. Denk ik. Het is volbracht. Ik ben ontzettend moe. Bobby en ik lagen nog wel tot 02 uur na te kwebbelen over het feest. 'Nu niet meer praten.' 'Nee, en jij ook niet.' En dan weer doorgaan.

Wel haal ik nog taart voor de collega's, natuurlijk. Dat hoort. En zij doen ook wat hoort: slingers. Hoe erg is erg? Zo erg. 

Dan mag ik weer naar huis, kook ik een pan stamppot andijvie en mogen we uitrusten op de bank. Boeken lezen uit de cadeaustapel. Dat is nog eens jarig.

Let's party

Zestig worden: het is een fantastisch feestje. Ik kan niet anders zeggen. Super, geweldig, leuk en genoeglijk en in die zin heel leerzaam. De lering: je hóeft er niet tegenop te zien. Bijna iedereen is er, sommigen ook niet, en er zijn mensen van alle generaties. Er wordt veel bijgekletst met oude bekenden en met nieuwe mensen kennisgemaakt. De live muziek van Jongste Nichtje & Friends is prachtig en leidt tot dansen. 

De aanwezige kinderen - meer dan ik verwachtte - vinden elkaar buiten bij het schommelen. De taarten en het eten zijn erg lekker. Ik straal van oor tot oor en mede daardoor de gasten ook. Het is zo'n event om nooit te vergeten. Om je te realiseren hoe belangrijk vriendschappen zijn, hoeveel kleur de mensen je bestaan geven. Woorden schieten mij tekort.

Helaas ben ik vergeten iemand uit te nodigen voor een fotoreportage. Met deze mooie van Marg en mij mag ik het doen.

Tien jaar geleden begon ik deze blog, omdat ik geen idee had hoe het zou zijn, vijftiger worden en vijftiger zijn. Moet ik nu een nieuw concept bedenken?