Alle begin

Ik heb de neiging om in de paniek te schieten, waar-ben-ik-in-godsnaam-aan-begonnen? Een paradijsje is het nog lang niet, ik moet het heel langzaam stap voor stap aanpakken en dáárvan leren genieten. Geen ambitie en verwachtingen hebben voorlopig. 

Nadat een watertankje van 10 liter gescoord te hebben bij het (internet)bedrijf Tool Station die toevallig aan de Franciscusdreef een uitgiftepunt hebben ga ik naar de tuin. Eerst maar eens op zoek naar een kraan waar water uit komt. De drinkwaterkranen op het terrein zijn ‘s winters afgesloten, terwijl het helemaal niet vriest. De zon schijnt - weliswaar dunnetjes maar toch - en er wordt gehakseld dat het een lieve lust is, dus er is veel geluid en bedrijvigheid op het complex. 

Wat is belangrijk? Het tuinhekje is kapot, misschien is dat wel stap 1. Want daar loop je  steeds tegenaan. Verder zijn er allemaal afgestorven planten en ik heb geen idee wat wat is. Ik ga maar wat dode blaadjes rapen en een paar dingen afknippen. Thuis gooi ik altijd alle tuinafval in de container in de straat, dat ruimt lekker op. Hier mag dat natuurlijk niet. Alles moet circulair en in compostbakken. Misschien moet ik dat een poosje elke ochtend doen en is het over een week of wat dan een stuk minder erg. 

Mijn buurman komt dag zeggen. Hij heet Niels en is bioloog. Water vind je bij de kraan naast het toiletgebouwtje, vertelt hij. Hij zit momenteel veel in zijn huisje te werken, vertelt hij. Hij heeft geen zonnepaneeltjes, want hij werkt met led-lampen met batterijen. Zoveel lamplicht heb je niet nodig,, volgens hem. Koken doet hij op gas.

Het nieuwe boek van Hendrik Groen ‘Rust en vreugd’ over het wel en wee van een leeftijdgenote op een volkstuin is gearriveerd bij de bieb. 

Action

Ik heb een beetje een raar boodschappenlijstje. Een afwasteiltje, een vuilnisbak, een jerrycannetje, een stoffer en blik. Eco-afwasmiddel. U begrijpt het al: dat is voor ‘Tuin 160’. Het moet er een beetje schoon te maken zijn. En er is niets. Ook geen water.

Vroeger ging je voor zulke zaken naar de Hema of de Blokker, maar die hebben dat niet meer op voorraad of er staan alleen de duurste Brabantia prullenbakken. Ik probeer ook nog de Xenos, maar die heeft zulke huishoudelijke spullen ook niet meer, dus er zit niets anders op: naar de Action. 

Dat vind ik echt een vreselijk treurige winkel waar de mensen door de extreem lage prijzen verleid worden tot het kopen van allerhande onnodige troep. Zo loop ik ineens met tuinfakkels in mijn boodschappenmandje. Eenmaal bij de kassa besluit ik nog net op tijd een en ander weer terug te leggen in de schappen. En zet mijn winkelmandje even on hold in een hoekje. 

Even later bij de zelfscan spreekt een Chinees meisje mij aan, Action-medewerkster. ‘Was dat úw mandje?’ vraagt ze. ‘Ja’, zeg ik, ‘ik heb eerst alles wat ik eigenlijk niet wilde netjes terug gelegd.’ ‘De mensen doen hier de ráárste dingen’, vertrouwt ze me toe. ‘Ik snap niet wat ze hier komen doen, een beetje dingen in de winkel verplaatsen, niet kopen. Waarom blijven ze niet thuis?’ 

Ze doet me denken aan een Chinees meisje dat ik ooit ontmoette in een Chinees restaurant in een nietig havenplaatsje in Newfoundland in Canada. Zij was door haar familie gestuurd. Voor een betere toekomst.,Maar wat moest ze daar op het Canadese platteland? Zo’n grove Canadese visser trouwen? Ze peinsde er niet over. Enfin. Je baan bij de Action.

Ik ben trouwens nog steeds op zoek naar een jerrycan voor water en naar een eenvoudige vuilnisbak, liefst niet grijs.

O o de Haag

Ook was ik weer naar de diep-diep-ongelukkige 94-jarige tante in het verzorgingshuis in Den Haag. Het levende bewijs hoe een gebroken heup een oud mens kan ontwrichten. Ik had geprobeerd te bellen, maar haar telefoon doet het nog niet. Via het algemene nummer had ik een verzorgende gevraagd haar de afdelingstelefoon even aan te geven: ‘Ben jij het Mieke?’ had ze hoopvol gevraagd. ‘Nee, ik ben Lucie.’ ‘O ben jij het’,  reageerde ze toen teleurgesteld. 

Als ik arriveer is er ook nog de kerkelijk ouderenwerkster. Die komt eens per twee weken. Heel bijzonder. Schoonzusje heeft daarnaast nu ook een ‘buddy’ ingehuurd, een vrouw met een hondje, die eens per twee weken naar haar toe gaat. De kerkelijk ouderenwerkster moet ook even stoom afblazen. ‘Je tante is zó negatief! Niks is goed.’ 

‘Het is niks aan om oud te worden,’ zegt tante Mies. ‘Het is hier vreselijk. Er komt niemand.’ Áls ik de vier bezoeksters opnoem die momenteel met enige regelmaat komen, en haar op de activiteiten kalender wijs - er is elke dag wel wat te doen: spelletjes, handwerken, gymnastiek, kerk, dat ze daar dan contact kan leggen, dan kijkt ze alleen maar hulpeloos. Ik ben zo onzeker. Ik weet niks meer. Hoe kom ik daar? Ik durf niet alleen met de rollator te lopen. Wij zien alleen maar bijzonder aardige behulpzame zorgmedewerksters. Maar ja, ze moet het wel willen ontvangen. En wel af en toe een beetje aardig en toeschietelijker doen. Haars ondanks moet ze nu wel af en toe lachen.

Misschien wordt het na enige gewenning nog wat beter, maar we hebben eigenlijk niet zoveel hoop. Het is wel een enorme spiegel, hoe je als je zo negatief bent ook welwillende mensen van je afstoot.

Tegengif

Op naar museum Voorlinden in Wassenaar. Wat heb ik daar in de museumloze maanden erg naar uitgekeken. Er hangt een nieuwe tentoonstelling getiteld ‘Art is the antidote’, kunst is het tegengif. Tegen ‘lockdowns, verharding en verdeeldheid’.

In zeven zalen hangen dingen uit de eigen collectie. De meeste heb ik nog nooit gezien.  Het zijn allemaal werken die verbazing, verwondering, nieuwsgierigheid en vaak ook vrolijkheid oproepen. Het is niet wat het is. Of: hoe werkt dat? Waar is het van gemaakt? Zwarte plakken ‘olie’ die van porselein blijken te zijn. Twee bronzen ouderwetse herenfietsen met melkbussen aan het stuur: hoe in India de melk gedistribueerd wordt. Twee schommelstoelen in elkaar verweven. Komt uit Cuba. Een video-installaties van een soort paringsdans van twee ME-waterkanonnen in de Rotterdamse haven. Een half draaikrukje uit een boom gehakt. Een lichtgeel schilderij met alleen de woorden ‘Ha Ha Ha Ha Ha’ erop. Iedereen begint te lachen. Een knalgroen licht sculptuur aan de wand met en Français de tekst ‘Vergeet de oorlog, denk aan je tuin’. Het klinkt misschien een beetje plat zoals ik het navertel. Ik zou ik natuurlijk de namen van de kunstenaars kunnen noemen, maar dat gaat niet uit het hoofd, daar moet ik nog even op studeren. De beelden staan al wel in mijn telefoon en in mijn geheugen gegrift, de kennis moet er nog aan toegevoegd. 

Het is best druk in het museum. Niet zo druk als vóór Corona. Ik herinner me dat ik eens naar een tentoonstelling over Rothko ging, in het Kunstmuseum in Den Haag, die over verstilling en spirituele ervaringen ging, maar waar het drie rijen dik stond voor elk schilderij. Zo is het hier nu niet. De meeste bezoekers komen voor Picasso en Giacometti, maar ik vind de onbekende verbazende kunstenaars boeiender.

Ik vind Voorlinden een geweldig museum. De ligging, het gebouw, het park. Fantastisch. Zelfs bij januari-druilweer. Het is wel heel erg een dagbesteding voor de welgestelden. Voorlinden doet dus niet aan de Museumjaarkaart. Een toegangskaartje kost €24,50. Vorig jaar was dat €18. Omdat ik stukken schrijf kan ik een perskaart aanvragen. Het is wel een uitje dat je over de hele dag kunt uitsmeren, met het mooie park en het mooie café-restaurant.

Kijken kijken niet kopen

Naar de grote Kringloop De Arm in Hoograven om te zien wat ze aan meubeltjes hebben die ik in mijn tuinhuisje zou willen. Ideeën opdoen. Nog niet zoveel.

Alle meubels hier zijn veel te groot. Aan de Zeeburgerdijk had ik twee kleine vierkanten  beukenhouten tafeltjes voor in de keuken gekocht maar weggegeven toen ik naar Utrecht verhuisde. Die zouden nu hier weer goede dienst doen. Twee ‘sidetables’ zie ik misschien onder de vensterbanken goede dienst kunnen doen, maar ze zijn een beetje Ikea-achtig. Wit. Maar deze winkel gaat om 17u dicht. Ik kan maar een kwartier kijken.

Dan maar even naar Hornbach voor wat matten en een snoeischaar, om ergens te beginnen. Daar hebben ze ook enorme canvas reproducties met bloemstillevens uit het Rijksmuseum. Misschien is dat vrolijker dan het idee van een kapelletje. En misschien lichtdoorlatend folie met wuivend bamboe voor op de ruiten aan de pad-kant.

Bij de verven pak ik wat kleur combinaties om te kijken wat me zou bevallen. Leuk leuk leuk om dat allemaal af te wegen.

Leuk om zo te fantaseren.

Tuin 160

Schoorvoetend naar tuin& huisje. Voor de afmetingen. En om dan te fantaseren. Stap voor stap. Wat is er nodig? Een mat. Een emmer. Een dweil. Een bezem. Een snoeischaar. Een olielamp. Bamboe rolgordijntjes in plaats van die vitrages? Huisje schilderen of zo laten? Is er wel plek voor het idee ‘kapelletje’ als je er ook zoveel ramen zijn? Nu zijn de wanden lichtgeel met groene ‘lambrisering’. Wat is de kleur van een kapelletje? Donkerblauwe wanden met lichtblauw hemeltje? En die donkerblauwe wanden dan vol schilderijtjes? Of is dat ongastvrij en werkt mosterdgeel met steenrood beter. En mijn Mariabeeld dat sinds jaar en dag bij Hani501 op zolder staat? Zal ik dat terugvragen. Dan heb ik ook een sokkel nodig. Glas in lood in de zijramen? Voor de sfeer? Kan misschien eerst ook van plakplastic en dan op een glas-in-lood-cursus hier in de buurt. Maar misschien is glas in lood te druk. Een kastje voor de tekenspullen. Een koelkastje met een zonnepaneel. Een kastje waar een gasstelletje op kan, wellicht ons Campinggas. Een keteltje en een percolator. Waterflessen. In het huis van tante Mies in Den Haag ligt een mooi groot zwaar Perzisch Tapijt. Of wordt dat te vies zonder stofzuiger? 

Normaal

Gezien op NPO Start de Deense film ‘A Perfectly Normal Family’ over een meisje Emma, voetbalster, wier vader en moeder onverwacht gaan scheiden omdat de vader een vrouw wil zijn. Centraal staat Emma, die zich er heel ongemakkelijk bij voelt. Haar moeder is vooral ongelukkig en boos, alleen haar oudere zusje lijkt het allemaal probleemloos te accepteren. 

De film is het debuut van regisseur Malou Reymann, die dit zelf in haar jeugd meegemaakt heeft. Thomas  de vader van Emma en die verder gaat als Agetha wordt gespeeld door Mikkel Boe Føksgaard, die Emil speelde in de serie ‘The Legacy’, en rechercheur in ‘Kastanjemanden’. De regisseuse vertelt met deze film haar eigen verhaal. Het is een lieve film, waarin alle gevoeligheden van de moeder en de zusjes aan bod komen. De vader blijft steevast heel veel van zijn dochters houden. 

De film is hier terug te zien:

https://www.npostart.nl/a-perfectly-normal-family/29-01-2022/POW_04574321

Trailer: