Linzencurry uit Punjab

Geïnspireerd door de linzen van Reenske van afgelopen vrijdag doe ik een Linzencurry uit Punjab. Voor als het tijd is voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Het recept komt van de site Okoko recepten, voorheen geloof ik Iens Recepten. Het lijkt een commerciële site met een Verdienmodel. Er staan recepten uit boeken op., en onderaan het recept wordt verwezen naar de boek. Men kan de tekst wel printen, maar niet knippen en plakken. Dus die heb ik helemaal overgetikt!

Ingrediënten:

Voor de linzencurry: 100 g zwarte linzen, 100 g oranje linzen, 2 tomaten (aangebakken), 2 teentjes knoflook (geplet), 1 eetlepel gember (geraspt), 2 groene pepertjes (fijngehakt).

Voor de tarka (specerijenmengsel): 1 sjalot, fijngehakt, 1 theelepel maisolie, 2 eetlepels boter, 1 theelepel komijn (gemalen), halve theelepel garam masala, 2 teentjes knoflook (geplet), halve theelepel chilipoeder, 6 eeetlepels koriander (gehakt).

Bereiden:
Schenk 800 ml water in een pan. Voeg alle ingrediënten voor de curry toe en laat een uur sudderen op laag vuur. Bak de sjalot in de olie en boter in een koekenpan. Voeg de komijn toe, garam masala, knoflook en chilipoeder toe en laat nog 1 minuut doorbakken. Meng de tarka met de linzencurry en voeg de koriander toe. Voeg zout naar smaak toe.

Ervaring:
Die 800 ml water is echt te veel. Ik heb twee soorten linzen in huis, waarbij de ene soort veel eerder gaar is dan de andere. De ene soort heeft inderdaad wel drie kwartier nodig, maar de andere maar 5 minuten. Ik heb geen sjalot maar neem een uitje, ik heb geen groene pepertjes maar neem beetje sambal. Meende dat ik nog verse koriander op het balkon had staan, maar dat is niet zo. Maar ook zonder de beide groene elementen is het al een heerlijke curry. Lekker geroosterd brood erbij en wat sla.

Андре́й Рублёв

Ik koop dat boek over iconen (Taschen) omdat ik er al jaren een voorliefde voor iconen heb die ik niet zo goed kan plaatsen, maar ik geef er maar aan toe. Ooit ga ik nog wel eens iconen schilderen, denk ik, maar het kost veel geduld en tijd. Ik geloof dat een icoon in twaalf lagen geschilderd wordt. Dus ik wacht er nog even mee tot ik tijd en een werkelijk kalme geest heb.

Iconen behoren tot de Oosters-orthodoxe kerken en zijn verbonden met het spirituele leven aldaar. Ze worden geschilderd op houten panelen. Door een icoon te eren treedt de gelovige in verbinding met God. Iconen worden wel vensters op de eeuwigheid genoemd, omdat zij een stukje van de de Hemel zouden laten zien. Ze zijn trefpunt van het materiële en het bovenzinnelijke. De gelovige kan zich, door zich te concentreren op een icoon, voor een moment losmaken van de wereld en zich in verbinding stellen met de onzichtbare, hogere wereld.

Het boek opent nota bene met de icoon die ik onlangs 'verstript' heb. Het hing in de Nicolaaskerk in Amsterdam, ik vond het mooi, maakte er een foto van en bewerkte dat. Nu lees ik dat dit het allerberoemste Russische icoon is van de allerbekendste Russische iconenschilder Andrej Roebljov (Андре́й Рублёв) die leefde van ca 1360 tot ca 1430. Het heet het icoon van de Heilige Drie-eenheid en hangt in de Tretjakov-Galerij in Moskou. Blijkbaar is wat in Amsterdam hangt een kopie.

Familieleven in Zuidoost

We doen een fietstocht naar Amsterdam Zuidoost. Neef Ovi heeft er zeer recentelijk boekhandel Schippers overgenomen en hij verdient nu echt een bos pioenrozen en een fles cava. Eerst overwegen we met de bolide, want Amsterdam Zuidoost voelt erg ver weg, maar het zweten-door-inspanning dat MeiMei mij aanraadde indachtig, besluiten we tot de fiets.

Het is een onverwacht heerlijke tocht zo langs het Amsterdam-Rijnkanaal, door het Diemerbos en langs de Gaasperplas tot we het winkelcentrum Amsterdamse Poort bereiken. De heenweg nemen we ook nog Driemond mee. Allemaal paradijsjes tussen kanalen, snelwegen en spoorrailzen. En wat een andere wereld is Amsterdam Zuidoost.

Hij zit er nu twee weken, vertelt Ovi, de eerste week nog samen met de inmiddels gepensioneerde familie Schippers om hem alles uit te leggen, en nu met slechts één medewerkster. Over drie weken willen ze verbouwd zijn! Dan is er het officiële openingsfeestje. Ovi kan het zelf nog niet helemaal geloven, drie weken, maar zijn architecte is er zeker van. Ik ben heel trots en koop drie boeken. Een boek over iconen, een herdruk van Marten Toonder, en gedichten van Jan Campert. Om de zaterdagavond mee door te brengen.

Nu we toch daar zijn, wanneer kom je nou in Zuidoost? - lopen we ook maar even naar Villa Arena (onze woonboulevard) om te kijken of er nog een woonwens te vervullen valt. Nee dus. Maar op straat tussen de Arena en Villa Arena lopen we neef Dré en nicht Ann tegen het lijf, die vandaag uit Parijs naar Amsterdam geëmigreerd zijn! Wat een wonderlijke coïncidentie! Dat men naar Zuidoost moet voor de familiesnik!

Lenticchia di Castellucio di Norcia

Reenske is in Umbrië geweest en trakteert mij vanavond op eten uit het plaatsje Norcia, dat het culinair hoogtepunt van Italië schijnt te zijn. Het bekendste culinaire product uit Norcia is de truffel. Daarnaast heb je de lenticchie (linzen), sedano nero (zwarte bleekselderij), Prosciutto di Norcia (vis uit het Lago di Trasimen). Omdat de regione - als enige in Italië - niet aan de zee grenst, zijn de bewoners sinds de Etrusken voornamelijk gericht op de opbrengst van het land. Er komt op tafel wat het seizoen te bieden heeft.

De Umbrische keuken kent niet veel geheimen, lees ik ergens, of het moet zijn dat de voorkeur ( of zo men wil de obsessie) van de inwoners voor het gebruik van verse producten er een is. Verse groenten, al dan niet verwerkt in voedzame soepen, gegrild vlees, pecorino, kruiden en paddenstoelen van de beboste heuvels vormen de simpele ingrediënten van een Umbrisch menu. De geurige, donkergroene olijfolie behoort volgens kenners tot de beste van Italië.

We beginnen met een linzensalade. Met geroosterde paprika's. Dan krijg ik risotto met truffels. En een lamsworstje. En salade. Heerlijk om me zo te laten verwennen. En dan ook nog een speciale Norciaanse salamiworst mee naar huis.

Gerommel met de bedrading

Om nog even terug te komen op het fenomeen internetgeneratie. 'Internet maakt ons elke dag een beetje dommer', lees ik in Het Parool van gisteren. 'Internet stimuleert de oppervlakkigheid. Onze hersenen veranderen en we worden niet slimmer, maar dommer.' Dit beweert de Amerikaanse publicist (journalist en blogger) Nicholas Carr. Hij heeft een boek geschreven, getiteld The Shallows - What The Internet is Doing to Our Brains. Een tijd geleden ontdekte hij dat hij niet meer kon lezen. Hij had het gevoel dat iets of iemand met zijn hersens knoeide. Met de bedrading rommelde. Zijn geheugen opnieuw programmeerde.

Intrigerend stuk. Carr zegt niet meer zoals vroeger te denken. 'Niet dat ik mijn verstand verlies, voor zover ik weet, maar het verandert wel.' Hij is zich er daarvan het sterkst bewust als hij een boek probeert te lezen. Dat lukt niet meer. Voorheen kon hij zich laten meeslepen door een goed verhaal, nu is hij na enkele pagina's afgeleid.

Carr verhuist van de stad naar een hut in de bergen van Colorado, sluit zich af van telefoon en internet, stopt met Twitter, Facebook en zijn blog en schrijft een lang en buitensporig gedocumenteerd en diep doordacht boek. Dit boek. Het verschijnt later dit jaar in vertaling bij uitgeverij Maven. Nooit van gehoord. Maar er werkt een veelbelovend iemand die ik wel eens ontmoet heb. Maar dit terzijde.

Het hele Parool-artikel, door Henk Blanken

Maximum

Soms vraag je je af: Heb ik het nou gedroomd of heb ik het echt gezien? Gisteren zag ik op tv op het nieuws Neelie Kroes die de tarieven voor mobiel telefoneren en internetten in het buitenland aan banden wil leggen. Voor de zekerheid zoek ik de feiten terug op internet. Als dat gisteren op het Journaal was, dan zal er toch een soort van communiqué zijn geweest? Niets te vinden. Nu twijfel ik weer aan dit harde nieuws. Heb ik het gedroomd?

Het intrigeert me omdat ik tijdens de vakantie na ruim een week wegens een zeker bereikt maximum niet meer kon internetten. Bloggen. Wel kon ik nog bellen en sms-en. Maar wat dat maximum dat ik bereikt had inhield: geen flauwe notie. Je hoort mensen elkaar waarschuwen voor dat mobiel intrenetten en dan hebben ze het over rekeningen van honderden euro's. Ik wil graag weten wat me te wachten staat, maar ik kan het nergens vinden.

Nu zag en hoorde ik Neelie in een met rozerode rozen gebloemd mantelpak - zoiets kun je toch toch niet gedroomd hebben - dat er sinds kort Europese regels zijn dat telecom-aanbieders mensen niet meer dan 50 euro per maand mogen laten betalen. Dát is het maxiumum, als ze dat bereikt hebben dan worden ze van internetten afgesloten. Uiteindelijk wil ze de tarieven in zijn geheel naar beneden zodat we in heel Europa voor hetzelfde bedrag kunnen bellen en internetten. Ik was opgelucht dat ik wist dat de rekening 50 euro gaat bedragen. Viel me mee! Maar nu ik het niet terug kan vinden begin ik weer te twijfelen. Houdt de kwestie me zo bezig dat ik er Neelie en tarieven van ga dromen?

O nee. Gevonden. Zie NOS Journaal.

Het Feest der Nichtjes

'Even Belletje Trekken bij Tante', bedenken de Nichtjes op zomaar een maandagavond. Nichtje is ineens weer terug uit Tanzania en Jongste Nichtje is bij haar te eten. Dus wandelen ze door de buurt naar Tante.

Het is mijn eerste avond na weer aan het werk te zijn gegaan. Ik heb gekookt en afgewassen, twee uur aan mijn vakantiefotoboek geknutseld, hardgelopen en zit klaar voor de nieuw NCRV-serie 'In Therapie'.

Bijna zeg ik tegen ze: 'Het komt niet zo goed uit, ik wil graag naar "In Therapie" kijken.' Maar dan besef ik gelukkig op tijd: Wat een waanzin! Lucie Theodora! Dit is het leven! Nichtjes op bezoek. De Nichtjes en ik drinken muntthee, wijn en cola, en doen anderhalf uur luid gekakel en gelach. Zij vertellen over de klimtocht naar de top van de Kilimanjaro (5700 m), over het leiden van een jeugdkamp te Zeewolde, en ik laat alle boeken die ik gelezen heb zien. Want ik moet als Tante toch een Rolmodel zijn. En verder lachen we over onszelf, elkaar, de jongens, de meisjes en de humeuren. Wat een feest!